Page 251 - รวมคำพิพากษาศาลอุทธรณ์คดีชำนัญพิเศษ แผนกคดีแรงงาน

ศาลอุทธรณคดีชำนัญพิเศษแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยวา ศาลแรงงานกลางฟงขอเท็จจริง

วา จำเลยเปนนิติบุคคลประเภทมูลนิธิ โรงพยาบาลหัวเฉียวเปนกิจการของจำเลย จำเลยจางโจทก
ทั้งสี่ทำงานเปนลูกจางโรงพยาบาลหัวเฉียว โจทกที่ ๑ เริ่มทำงานวันที่ ๑ กรกฎาคม ๒๕๒๒

ครั้งสุดทายตำแหนงผดุงครรภ แผนกหองผาตัด ฝายการพยาบาล ไดรับคาจางอัตราสุดทายเดือนละ

๒๕,๗๓๑ บาท โจทกที่ ๒ เริ่มทำงานวันที่ ๑ กรกฎาคม ๒๕๒๒ ครั้งสุดทายตำแหนงผดุงครรภ
แผนกหองผาตัด ฝายการพยาบาล ไดรับคาจางอัตราสุดทายเดือนละ ๒๕,๗๕๑ บาท โจทกที่ ๓

เริ่มทำงานวันที่ ๑ กรกฎาคม ๒๕๒๒ ครั้งสุดทายตำแหนงผดุงครรภ แผนกหองผาตัด ฝายการ

พยาบาล ไดรับคาจางอัตราสุดทายเดือนละ ๒๖,๑๓๒ บาท โจทกที่ ๔ เริ่มทำงานวันที่ ๑ กรกฎาคม
๒๕๒๑ ครั้งสุดทายตำแหนงผดุงครรภ แผนกหอผูปวยชั้น ๑๐ ES ไดรับคาจางอัตราสุดทายเดือนละ

๒๗,๕๘๘ บาท เดิมโรงพยาบาลหัวเฉียวมีสวัสดิการใหแกพนักงานเปนระบบเงินบำเหน็จ ซึ่งมิใช

สวัสดิการที่เกิดจากการแจงขอเรียกรองของลูกจาง ตอมาวันที่ ๓๐ ธันวาคม ๒๕๒๖ โรงพยาบาล
หัวเฉียวออกประกาศเรื่องการเปลี่ยนแปลงสวัสดิการระบบเงินบำเหน็จเปนระบบเงินสะสม ใหมีผล

ใชบังคับตั้งแตวันที่ ๑ เมษายน ๒๕๒๗ เปนตนไป ตามประกาศโรงพยาบาลหัวเฉียวที่ ๔๘/๒๕๒๖

และออกคำสั่งเรื่องระเบียบขอบังคับเกี่ยวกับการทํางาน ใหการพนสภาพจากการเปนพนักงาน
มี ๓ กรณี คือ ลาออก เลิกจาง หรือเกษียณอายุ และกำหนดการครบเกษียณอายุของพนักงาน

เมื่ออายุครบ ๖๐ ป หรืออายุการทำงาน ๓๐ ป ตามคำสั่งโรงพยาบาลหัวเฉียวที่ ๘๓/๒๕๒๖ โจทก

ทั้งสี่ทำบันทึกขอตกลงยินยอมใหโรงพยาบาลหัวเฉียวเปลี่ยนแปลงระบบสวัสดิการดังกลาว ตอมา
วันที่ ๓๑ ธันวาคม ๒๕๖๑ (ที่ถูก วันที่ ๑ มกราคม ๒๕๖๒) จำเลยเลิกจางโจทกทั้งสี่เพราะเหตุ

เกษียณอายุ ๖๐ ป หลังเลิกจางโจทกทั้งสี่ไดรับเงินสะสมตามบันทึกขอตกลงในการเปลี่ยนแปลง

ขอบังคับเกี่ยวกับการทำงานและสวัสดิการระบบเงินบำเหน็จเปนระบบเงินสะสมแลว ตามรายการ
ชำระเงิน แลววินิจฉัยวา การประกอบกิจการโรงพยาบาลหัวเฉียวของจำเลยมีวัตถุประสงคเพื่อ

แสวงกำไรในทางเศรษฐกิจ จึงตกอยูภายใตบังคับพระราชบัญญัติคุมครองแรงงาน พ.ศ. ๒๕๔๑

จำเลยจายเงินสะสมตามประกาศโรงพยาบาลหัวเฉียวที่ ๔๘/๒๕๒๖ เรื่อง การเปลี่ยนแปลง
สวัสดิการระบบเงินบำเหน็จเปนระบบเงินสะสม ใหโจทกที่ ๑ ที่ ๓ และที่ ๔ มีจำนวนสูงกวา

คาชดเชยที่แตละคนมีสิทธิไดรับแลว สวนโจทกที่ ๒ แมเงินสะสมมีจำนวนนอยกวาคาชดเชย แตจำเลย

ไดจายเงินเพิ่มใหจนเทากับคาชดเชย ถือวาโจทกทั้งสี่ไดรับเงินตามบันทึกขอตกลงครบถวนแลว
จำเลยจึงไมตองจายคาชดเชยใหแกโจทกทั้งสี่อีก

มีปญหาตองวินิจฉัยตามอุทธรณของโจทกทั้งสี่วา จำเลยตองจายคาชดเชยตามพระราชบัญญัติ

คุมครองแรงงาน พ.ศ. ๒๕๔๑ ใหแกโจทกทั้งสี่หรือไม เพียงใด เห็นวา คาชดเชยเปนเงินที่กฎหมาย
คุมครองแรงงานบังคับใหนายจางตองจายใหแกลูกจางซึ่งถูกเลิกจางโดยไมไดกระทำผิด ซึ่งตาม

๒๔๑