Page 247 - รวมคำพิพากษาศาลอุทธรณ์คดีชำนัญพิเศษ แผนกคดีแรงงาน
P. 247
(ไทยแลนด) จำกัด มีหนังสือเลิกจางโจทกโดยใหมีผลในวันที่ ๓๑ ธันวาคม ๒๕๕๘ เนื่องจาก
ผูรองไมประสงคจะจางโจทกตอไปโดยไมจายคาชดเชยใหโจทก โจทกยื่นคำรองตอพนักงานตรวจ
แรงงาน สำนักงานสวัสดิการและคุมครองแรงงานกรุงเทพมหานครพื้นที่ ๙ จำเลยในฐานะพนักงาน
ตรวจแรงงานมีคำสั่งที่ ๑๕๕/๒๕๖๑ ใหบริษัทบรูเนล เอ็นเนอรยี (ไทยแลนด) จำกัด จายคาชดเชย
ใหแกโจทก ๔๕๓,๓๐๐ ดอลลารสหรัฐ พรอมดอกเบี้ยอัตรารอยละ ๑๕ ตอป สวนผูรองไมเปนนายจาง
โจทกตามพระราชบัญญัติคุมครองแรงงาน พ.ศ. ๒๕๔๑ มาตรา ๑๑/๑ วรรคหนึ่ง ผูรองจึงไมตอง
รับผิดจายคาชดเชยใหแกโจทก แลววินิจฉัยวา การที่บริษัทบรูเนล เอ็นเนอรยี (ไทยแลนด) จำกัด
ทำสัญญาจางโจทกซึ่งมีคุณสมบัติตามที่ผูรองกำหนดและสงโจทกไปปฏิบัติงาน ณ สำนักงาน
ของผูรองตลอดมานับตั้งแตป ๒๕๔๖ จนถึงวันที่ ๓๑ ธันวาคม ๒๕๕๘ ซึ่งมีลักษณะการจางเปน
แบบปตอปตอเนื่องกันโดยบริษัทบรูเนล เอ็นเนอรยี (ไทยแลนด) จำกัด เปนเพียงผูดำเนินการขอ
ใบอนุญาตทำงานเเละยื่นภาษีแทนโจทกเทานั้น สวนคาจางนั้นไดความวาโจทกตองสงใบบันทึก
เวลาทำงานใหบริษัทบรูเนล เอ็นเนอรยี (ไทยแลนด) จำกัด เพื่อสงตอใหผูรองตรวจสอบและอนุมัติ
กอนที่ผูรองจะจายคาจางรายวันในอัตราตามคำสั่งบริการและแบบแตงตั้งที่ปรึกษา คำนวณตาม
วันที่โจทกมาทำงานจริงบวกดวยคาบริการตามสัญญาใหบริษัทบรูเนล เอ็นเนอรยี (ไทยแลนด)
จำกัด และในการทำงานโจทกตองทำงานสัปดาหละ ๕ วัน วันละ ๘ ชั่วโมง เมื่อทำงานที่สำนักงาน
บนฝง หากปฏิบัติงานนอกชายฝงประเทศไทยใหทำงานทุกวัน วันละ ๑๒ ชั่วโมง หากลาหยุดตอง
แจงใหผูรองทราบ ดังนี้ เมื่อบริษัทบรูเนล เอ็นเนอรยี (ไทยแลนด) จำกัด ไมไดประกอบธุรกิจ
จัดหางานและการทำงานของโจทกในตำแหนงที่ปรึกษาดานการสำรวจผิวโลก มีหนาที่ใหคำแนะนำ
ฝายบริหารของผูรองในงานสำรวจพื้นผิวโลกซึ่งในบริษัทผูรองไมมีพนักงานคนอื่นทำหนาที่
เชนเดียวกับโจทกอีก งานที่โจทกทำจึงเปนงานสวนหนึ่งสวนใดในกระบวนการผลิตหรือธุรกิจในความ
รับผิดชอบของผูรอง และในการทำงานโจทกตองรายงานการปฏิบัติงานตอผูรองโดยตรง การหยุดงาน
ก็ตองแจงใหผูรองทราบ นอกจากนี้ ตามสัญญาคำสั่งบริการฉบับหลักขอ ๒.๑๑ (ค) กำหนด
ใหผูรองแจงเปลี่ยนบุคคลากรที่จัดสงมาไดหากไมพึงพอใจ และการจายคาจาง ผูรองก็เปนผูจาย
คาจางโดยผานบริษัทบรูเนล เอ็นเนอรยี (ไทยแลนด) จำกัด แสดงวาผูรองมีอำนาจควบคุมดูแล
การทำงานและรับผิดชอบในการจายคาจางใหแกคนที่มาทำงานนั้นดวย จากขอเท็จจริงดังที่วินิจฉัยมา
จึงถือวาผูรองเปนผูประกอบกิจการและเปนนายจางโจทกตามพระราชบัญญัติคุมครองแรงงาน
พ.ศ. ๒๕๔๑ มาตรา ๑๑/๑ วรรคหนึ่ง ที่จำเลยนำสืบตอสูวาสัญญาคำสั่งบริการฉบับหลักและคำสั่ง
บริการเปนสัญญาจางทำของ ซึ่งมุงประสงคผลสำเร็จของงานคือรายงานความเห็น และหรือ
ขอเสนอแนะของผูเชี่ยวชาญในแตละดานนั้นขัดแยงกับลักษณะการทำงานของโจทกที่กำหนดเวลา
๒๓๗

