Page 265 - รวมคำพิพากษาศาลอุทธรณ์คดีชำนัญพิเศษ แผนกคดีแรงงาน

ในหนาที่การงานเปนเหตุใหจำเลยที่ ๑ ซึ่งเปนนายจางไดรับความเสียหายอยางรายแรง

ที่ศาลแรงงานภาค ๔ วินิจฉัยมานั้น ศาลอุทธรณคดีชำนัญพิเศษเห็นพองดวย อุทธรณของโจทก
ที่ ๒ และที่ ๓ ในขอนี้ฟงไมขึ้น

มีปญหาตองวินิจฉัยตามอุทธรณของโจทกทั้งสามตอไปวา การเลิกจางโจทกทั้งสามเปน

การเลิกจางโดยไมเปนธรรมหรือไม และจำเลยที่ ๑ ตองจายคาชดเชย สินจางแทนการบอกกลาว
ลวงหนาแกโจทกที่ ๒ และที่ ๓ กับคาเสียหายจากการเลิกจางโดยไมเปนธรรมแกโจทกทั้งสาม

หรือไม เห็นวา การที่จะพิจารณาวานายจางเลิกจางลูกจางจะเปนการเลิกจางโดยไมเปนธรรมตาม

พระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ. ๒๕๒๒ มาตรา ๔๙ หรือไมนั้น
จะตองพิจารณาถึงเหตุแหงการเลิกจางที่แทจริงวาไดมีไดเกิดขึ้นหรือไม หากมีจึงพึงพิจารณาตอไป

วาการกระทำนั้น ๆ เปนการฝาฝนขอบังคับเกี่ยวกับการทำงานและมีเหตุผลเพียงพอแกการเลิกจาง

หรือไมเปนสำคัญ สวนการแตงตั้งกรรมการสอบสวนจะชอบดวยกฎหมายหรือไม หรือกรรมการ
สอบสวนดำเนินการสอบสวนตามขอบังคับหรือระเบียบเกี่ยวกับการทำงานหรือไม หาเปนขอสำคัญ

ที่จะทำใหการเลิกจางเปนการเลิกจางโดยไมเปนธรรมไม เมื่อขอเท็จจริงปรากฏวา การจัดซื้อ

ขาวเปลือกใหมตามนโยบายของจำเลยที่ ๑ ในปการผลิต ๒๕๖๐/๒๕๖๑ โจทกที่ ๒ และที่ ๓ ฝาฝน
ขอบังคับการทำงานของจำเลยที่ ๑ โดยประมาทเลินเลอในหนาที่การงานเปนเหตุใหจำเลยที่ ๑

ซึ่งเปนนายจางไดรับความเสียหายอยางรายแรง การเลิกจางโจทกที่ ๒ และที่ ๓ ของจำเลยที่ ๑

จึงมีเหตุอันสมควรและเพียงพอที่จะเลิกจางได มิใชการเลิกจางโดยไมเปนธรรม มีผลใหจำเลยที่ ๑
ไมตองจายคาเสียหายจากการเลิกจางโดยไมเปนธรรม และกรณีเขาเหตุยกเวนที่นายจางไมตอง

จายคาชดเชยตามพระราชบัญญัติคุมครองแรงงาน พ.ศ. ๒๕๔๑ มาตรา ๑๑๙ (๓) ทั้งจำเลยที่ ๑

มีสิทธิเลิกจางโจทกที่ ๒ และที่ ๓ โดยมิพักตองบอกกลาวลวงหนาหรือจายสินจางแทนการบอก
กลาวลวงหนาตามประมวลกฎหมายแพงและพาณิชย มาตรา ๕๘๓ สวนโจทกที่ ๑ ซึ่งมีตำแหนง

เจาหนาที่การตลาดรับซื้อขาวเปลือกในขณะที่จำเลยที่ ๑ ปดจุดรับซื้อขาวและอยูในชวงระยะเวลา

ที่มีการซื้อขาวเปลือกเกามาผสมขาวเปลือกใหมในปการผลิต ๒๕๖๐/๒๕๖๑ อันเปนเหตุใหจำเลย
ที่ ๑ ไดรับความเสียหายอยางรายแรง แมขอเท็จจริงรับฟงไมไดวาโจทกที่ ๑ เปนผูซื้อขาวเปลือกเกา

เพื่อนำมาผสมขาวเปลือกใหมก็ตาม ก็นับวาเปนพฤติการณที่ทำใหจำเลยที่ ๑ สงสัยวาโจทก

ที่ ๑ เปนผูซื้อขาวเปลือกเกามาผสมขาวเปลือกใหมอยูดวย ยอมเปนธรรมดาที่จำเลยที่ ๑ ซึ่งเปน
นายจางไมอาจไววางใจใหโจทกที่ ๑ ทำงานตอไป จึงมีเหตุอันสมควรและเพียงพอที่จะเลิกจางได

มิใชการเลิกจางโดยไมเปนธรรม จำเลยที่ ๑ ไมตองจายคาเสียหายจากการเลิกจางโดยไมเปนธรรม

ที่ศาลแรงงานภาค ๔ วินิจฉัยมานั้น ศาลอุทธรณคดีชำนัญพิเศษเห็นพองดวย อุทธรณของโจทก
ทั้งสามในขอนี้ฟงไมขึ้นเชนกัน

๒๕๕