Page 283 - รวมคำพิพากษาศาลอุทธรณ์คดีชำนัญพิเศษ แผนกคดีแรงงาน

จัดเวรใหลูกจางที่สมัครใจเฝาโรงแรม รับเอกสารที่มาสงคนละ ๑ วันตอสัปดาห โดยลูกจางดังกลาว

สามารถเขาใชหองพัก รับประทานอาหารในโรงแรม ใชบริการสระวายน้ำและหองออกกำลังกาย

โดยไมเสียคาใชจายอีกเชนกัน โจทกทำหนาที่เฝาโรงแรมในเดือนดังกลาวเดือนละ ๕ วัน ในเดือน
เมษายน ๒๕๖๓ จำเลยจายเงินใหแกโจทก ๓,๐๐๐ บาท สวนเดือนพฤษภาคมถึงกรกฎาคม ๒๕๖๓

จำเลยจายเงินใหแกโจทกเดือนละ ๑๗,๙๐๐ บาท วันที่ ๑๖ พฤษภาคม ๒๕๖๓ ผูวาราชการจังหวัด

ภูเก็ตมีคำสั่งจังหวัดภูเก็ตที่ ๒๖๗๔/๒๕๖๓ ใหผูประกอบการโรงแรมคงปดกิจการตอไป ตอมา

วันที่ ๓๑ พฤษภาคม ๒๕๖๓ ผูวาราชการจังหวัดภูเก็ตมีคำสั่งจังหวัดภูเก็ตที่ ๓๐๑๘/๒๕๖๓ ให
กิจการโรงแรมที่ไดรับใบอนุญาตประกอบธุรกิจโรงแรม ตามกฎหมายเปดสถานประกอบการได

ตั้งแตวันที่ ๑ มิถุนายน ๒๕๖๓ เปนตนไป ตอมาวันที่ ๒ กรกฎาคม ๒๕๖๓ นางสาวทิพยชลิตา

เรียกประชุมโจทกและลูกจางอื่นของจำเลย ในวันดังกลาวมีการจัดทำหนังสือเลิกจาง ใบลาออก

ใบเตือน ๓ ฉบับ ซึ่งโจทกลงลายมือชื่อไวในเอกสารดังกลาวทุกฉบับแลวมอบคืนแกนางสาว
ทิพยชลิตาโดยโจทกถายภาพเฉพาะหนังสือเลิกจางไว แลววินิจฉัยวา การที่จำเลยใหโจทกและ

ลูกจางอื่นที่สมัครใจชวยเฝาโรงแรม เปนเพียงการเอื้อเฟอชวยเหลือกันระหวางนายจางและลูกจาง

ตามความสมัครใจเพื่อบรรเทาความเดือดรอนใหแกกัน ถือไมไดวาเปนการทำงานที่วาจางและ

ยังตองถือวาไมมีงานอันจะใหทำลวงเวลาได โจทกจึงไมมีสิทธิไดรับคาลวงเวลา และการที่ผูวา
ราชการจังหวัดภูเก็ตมีคำสั่งใหปดกิจการโรงแรมตั้งแตวันที่ ๔ เมษายน ๒๕๖๓ เปนตนไป และ

ใหเปดกิจการโรงแรมอีกครั้งตั้งแตวันที่ ๑ มิถุนายน ๒๕๖๓ ตองถือวาการชำระหนี้โดยการทำ

การงานใหของโจทกในชวงเวลาดังกลาวตกเปนพนวิสัยเพราะเหตุอยางใดอยางหนึ่งอันจะโทษ

ฝายหนึ่งฝายใดก็ไมไดตามประมวลกฎหมายแพงและพาณิชย มาตรา ๓๗๒ วรรคหนึ่ง โจทกหา
มีสิทธิไดรับชำระหนี้คาจางในชวงระยะเวลาดังกลาวตอบแทนไม คงมีสิทธิไดรับคาจางเฉพาะวันที่

๑ ถึงวันที่ ๓ เมษายน ๒๕๖๓ รวม ๓ วัน เปนเงิน ๓,๕๗๙ บาท เทานั้น สำหรับคาจางในงวด

เดือนมิถุนายน ๒๕๖๓ แมผูวาราชการจังหวัดภูเก็ตจะมีคำสั่งอนุญาตใหผูประกอบการโรงแรม

เปดกิจการไดตั้งแตวันที่ ๑ มิถุนายน ๒๕๖๓ เปนตนไปซึ่งถือวาเหตุใหการชำระหนี้ตกเปนพน
วิสัยสิ้นไป แตเมื่อจำเลยแจงปดกิจการชั่วคราวตอพนักงานตรวจแรงงานและลูกจางตั้งแตวันที่

๓ เมษายน ๒๕๖๓ แตสถานการณการแพรระบาดของโรคติดเชื้อไวรัสโคโรนา ๒๐๑๙ ยังสงผล

ใหจำเลยไมสามารถประกอบกิจการไดตามปกติ จำเลยจึงมีความจำเปนตองหยุดกิจการทั้งหมด

หรือบางสวนเปนการชั่วคราวดวยเหตุหนึ่งเหตุใดที่สำคัญอันมีผลกระทบตอการประกอบกิจการ
ของจำเลยจนทำใหไมสามารถประกอบกิจการไดตามปกติซึ่งมิใชเหตุสุดวิสัยตามพระราชบัญญัติ

คุมครองแรงงาน พ.ศ. ๒๕๔๑ มาตรา ๗๕ โจทกจึงมีสิทธิเพียงไดรับเงินไมนอยกวารอยละ ๗๕

๒๗๓