Page 285 - รวมคำพิพากษาศาลอุทธรณ์คดีชำนัญพิเศษ แผนกคดีแรงงาน

ควบคุม และปองกันการแพรระบาดจากโรคติดเชื้อไวรัสโคโรนา ๒๐๑๙ ตามคำสั่งที่ ๒๖๗๔/๒๕๖๓

ตอมาผูวาราชการจังหวัดภูเก็ตมีคำสั่งผอนคลายการบังคับการปดสถานที่โดยใหเปดโรงแรมที่ได

รับใบอนุญาตประกอบธุรกิจโรงแรมตามกฎหมาย และเดินทางขามเขตพื้นที่จังหวัดภูเก็ตไดตั้งแต
วันที่ ๑ มิถุนายน ๒๕๖๓ เปนตนไป ตามคำสั่งที่ ๓๐๑๘/๒๕๖๓ เห็นไดวา ในชวงระหวางวันที่

๔ เมษายน ๒๕๖๓ ถึงวันที่ ๓๑ พฤษภาคม ๒๕๖๓ โรงแรมของจำเลยจึงถูกปดกิจการและหาม

ประชาชนเดินทางขามเขตจังหวัดภูเก็ตตามคำสั่งที่ ๑๗๙๗/๒๕๖๓ และที่ ๒๖๗๔/๒๕๖๓ การที่

จำเลยมีความจำเปนตองหยุดกิจการเปนการชั่วคราว ดวยเหตุดังกลาวจึงเปนเหตุที่ไมอาจปองกัน
ไดถือวาเปนเหตุสุดวิสัยตามประมวลกฎหมายแพงและพาณิชย มาตรา ๘ ในชวงระยะเวลาดังกลาว

จำเลยจึงไมตองจายเงินรอยละ ๗๕ ของคาจางในวันทำงานที่โจทกไดรับกอนหยุดกิจการตลอด

ระยะเวลาที่จำเลยไมไดใหโจทกทำงานตามพระราชบัญญัติคุมครองแรงงาน พ.ศ. ๒๕๔๑ มาตรา ๗๕

แตตอมาเมื่อผูวาราชการจังหวัดภูเก็ตมีคำสั่งที่ ๓๐๑๘/๒๕๖๓ ใหเปดโรงแรมและเดินทาง
ขามเขตพื้นที่จังหวัดภูเก็ตไดตั้งแตวันที่ ๑ มิถุนายน ๒๕๖๓ เปนตนไป ประชาชนจึงสามารถ

เดินทางเขาและออกจังหวัดภูเก็ตได การที่จำเลยอางวาแมจำเลยจะเปดโรงแรมก็จะไมมีนักทองเที่ยว

จากตางประเทศเขาประเทศไทยนั้น แตจำเลยก็ยังสามารถรับนักทองเที่ยวจากภายในประเทศได

การที่จำเลยยังคงปดกิจการเปนการชั่วคราวตั้งแตวันที่ ๑ มิถุนายน ๒๕๖๓ จึงมิใชเปนเหตุสุดวิสัย
ตามพระราชบัญญัติคุมครองแรงงาน พ.ศ. ๒๕๔๑ มาตรา ๗๕ ที่ศาลแรงงานภาค ๘ วินิจฉัยมา

วาตั้งแตวันที่ ๔ เมษายน ๒๕๖๓ ถึงวันที่ ๓๑ พฤษภาคม ๒๕๖๓ โจทกไมมีสิทธิไดรับชำระหนี้

คาจางตอบแทน ศาลอุทธรณคดีชำนัญพิเศษเห็นพองดวยในผล สวนที่วินิจฉัยมาวาตั้งแตวันที่ ๑

มิถุนายน ๒๕๖๓ ไมถือเปนเหตุสุดวิสัยมานั้นชอบแลว ศาลอุทธรณคดีชำนัญพิเศษเห็นพองดวย
อุทธรณของจำเลยและโจทกขอนี้ฟงไมขึ้น

มีปญหาที่ตองวินิจฉัยตามอุทธรณของจำเลยตอไปวา จำเลยตองจายคาจางระหวางวันที่

๑ ถึง ๓ เมษายน ๒๕๖๓ หรือไม เห็นวา โจทกเบิกความรับวาจำเลยไดจายคาจางและคาตอบแทน

บริการ (เซอรวิสชารจ) ของงวดวันที่ ๒๕ มีนาคม ๒๕๖๓ ถึง ๓ เมษายน ๒๕๖๓ รวม ๒๓,๘๖๖.๖๗ บาท
แลว ดังนั้นจำเลยจึงไมตองจายคาจางสำหรับวันที่ ๑ ถึง ๓ เมษายน ๒๕๖๓ แกโจทกอีก

อุทธรณของจำเลยขอนี้ฟงขึ้น

มีปญหาที่ตองวินิจฉัยตามอุทธรณของจำเลยประการสุดทายวา จำเลยตองจายคาจาง

สำหรับวันหยุดพักผอนประจำป ๒๕๖๓ จำนวน ๑๓ วัน ใหแกโจทกหรือไม เห็นวา เมื่อศาลแรงงาน
ภาค ๘ ฟงขอเท็จจริงวา จำเลยยังไมไดเลิกจางโจทก จำเลยจึงไมตองจายคาจางสำหรับวันหยุด

พักผอนประจำป ๒๕๖๓ ซึ่งเปนปที่เลิกจางตามสวนของวันหยุดพักผอนประจำปที่ลูกจางพึงมี

๒๗๕