Page 288 - รวมคำพิพากษาศาลอุทธรณ์คดีชำนัญพิเศษ แผนกคดีแรงงาน

คำพิพากษาศาลอุทธรณคดีชำนัญพิเศษที่ ๑๑๗๗/๒๕๖๔ นายรุจิเรข เวียงจันดา โจทก

บริษัทอิงนที จำกัด จำเลย

พ.ร.บ. คุมครองแรงงาน พ.ศ. ๒๕๔๑ มาตรา ๕, ๒๔ วรรคหนึ่ง

พ.ร.บ. คุมครองแรงงาน พ.ศ. ๒๕๔๑ มาตรา ๕ ใหนิยาม “การทำงานลวงเวลา”

หมายความวา “การทำงานนอกหรือเกินเวลาทำงานปกติหรือเกินชั่วโมงทำงานในแตละวัน

ที่นายจางลูกจางตกลงกันตาม มาตรา ๒๓ ในวันทำงานหรือวันหยุดแลวแตกรณี” และ
มาตรา ๒๔ วรรคหนึ่ง ระบุวา “หามมิใหนายจางใหลูกจางทำงานลวงเวลาในวันทำงาน

เวนแตไดรับความยินยอมจากลูกจางกอนเปนคราว ๆ ไป” ตามบทบัญญัติดังกลาว

การทำงานของลูกจางที่จะเปนการทำงานลวงเวลาจึงตองเปนกรณีที่เปนความประสงค
ของนายจางที่จะใหลูกจางทำงานลวงเวลา โดยลูกจางใหความยินยอมกอนเปนคราว ๆ ไป

และจะตองเปนการทำงานนอกหรือเกินเวลาทำงานปกติหรือเกินชั่วโมงทำงานในแตละวัน

ที่นายจางลูกจางตกลงกันตามมาตรา ๒๓ ในวันทำงานหรือวันหยุด เมื่อนายจางประสงค
ใหมีการทำงานลวงเวลาในชวงระยะใดนายจางตองทำความตกลงกับลูกจางใหมีสาระ

สำคัญถึงกำหนดชวงระยะการเริ่มตนและการสิ้นสุดของการทำงานลวงเวลาเสียกอน

การที่นาย บ. ลูกจางจำเลยตำแหนงผูจัดการรานมีคำสั่งใหลูกจางทำงานใหแลวเสร็จโดย
ไมมีการตกลงเกี่ยวกับชวงเวลาของการเริ่มตนและการสิ้นสุดของการทำงานลวงเวลาไว

คำสั่งดังกลาวมีความหมายเพียงใหลูกจางทำงานในความรับผิดชอบใหแลวเสร็จเทานั้น

ถือไมไดวาเปนคำสั่งใหลูกจางทำงานลวงเวลา

โจทกฟอง ขอใหบังคับจำเลยจายสินจางแทนการบอกกลาวลวงหนา ๒๒,๓๖๖.๖๖๗ บาท
คาชดเชย ๓๓,๐๐๐ บาท คาเสียหายจากการเลิกจางโดยไมเปนธรรม ๕๐๐,๐๐๐ บาท พรอม

ดอกเบี้ยอัตรารอยละ ๗.๕ ตอป ของตนเงินแตละจำนวน และคาทำงานในวันหยุดประจำสัปดาห

๑,๓๒๔ บาท คาทำงานในวันหยุดตามประเพณี ๑๐,๒๐๕.๓๙๒ บาท คาจางสำหรับวันหยุดพักผอน
ประจำป ๔,๓๐๓ บาท คาลวงเวลา ๘๒,๗๑๕.๒๕ บาท คาลวงเวลาในวันหยุดพักผอนประจำป

๓,๒๒๗.๒๕ บาท คาลวงเวลาในวันหยุดตามประเพณี ๗,๖๕๔.๐๔๔ บาท คาลวงเวลาในวันหยุด

ประจำสัปดาห ๑,๙๘๖ บาท พรอมดอกเบี้ยอัตรารอยละ ๑๕ ตอปของตนเงินแตละจำนวน นับแต
วันเลิกจางจนกวาจะชำระเสร็จแกโจทก

๒๗๘