Page 284 - รวมคำพิพากษาศาลอุทธรณ์คดีชำนัญพิเศษ แผนกคดีแรงงาน

ของคาจางในวันทำงานที่ไดรับกอนหยุดกิจการ หามีสิทธิไดรับคาจางไม แมโจทกมีคำขอเพียงให

ชำระคาจางมิไดมีคำขอใหชำระเงินดังกลาว แตเมื่อขอเท็จจริงสวนนี้ปรากฏชัดแจงในทางพิจารณา

เพื่อความเปนธรรมแกคูความตามพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน
พ.ศ. ๒๕๒๒ มาตรา ๕๒ ใหจำเลยจายเงินรอยละ ๗๕ ของคาจางในเดือนมิถุนายน ๒๕๖๓ แก

โจทกดวย เมื่อโจทกใชวันหยุดพักผอนประจำป ๒๕๖๒ ครบถวนแลว คงเหลือวันหยุดพักผอน

ประจำป ๒๕๖๓ เพียง ๑๓ วัน โจทกจึงมีวันหยุดพักผอนประจำปที่ยังไมไดใช ๑๓ วัน และมีสิทธิ

ไดรับคาจางสำหรับวันหยุดพักผอนประจำปที่ยังไมไดใช ๑๕,๕๐๙ บาท อีกทั้งเมื่อโจทกตกลง
รูเห็นใหมีการทำหนังสือเลิกจาง ใบลาออก และใบเตือนพรอมกันในวันเดียวกัน เปนการแสดง

เจตนาขัดแยงกันในตัว ถือวาจำเลยยังไมไดเลิกจางโจทก จำเลยจึงไมตองจายคาชดเชย สินจาง

แทนการบอกกลาวลวงหนา และคาเสียหายจากการเลิกจางโดยไมเปนธรรมแกโจทก และไมตอง

แจงเปลี่ยนแปลงสถานะการสิ้นสุดสัญญาจางจากลาออกเปนเลิกจางใหแกโจทก
มีปญหาที่ตองวินิจฉัยตามอุทธรณของจำเลยและโจทกวา การหยุดประกอบกิจการโรงแรม

เปนการชั่วคราวของจำเลยเปนเหตุสุดวิสัยหรือไม และจำเลยตองจายเงินไมนอยกวารอยละ ๗๕

ของคาจางในวันทำงานที่ลูกจางไดรับกอนหยุดกิจการหรือไม เห็นวา ตามพระราชบัญญัติคุมครอง

แรงงาน พ.ศ. ๒๕๔๑ มาตรา ๗๕ วางหลักวา ในกรณีที่นายจางมีความจําเปนตองหยุดกิจการ
ทั้งหมดหรือบางสวนเปนการชั่วคราวดวยเหตุหนึ่งเหตุใดที่สําคัญอันมีผลกระทบตอการประกอบ

กิจการของนายจางจนทําใหนายจางไมสามารถประกอบกิจการไดตามปกติซึ่งมิใชเหตุสุดวิสัย

ใหนายจางจายเงินใหแกลูกจางไมนอยกวารอยละ ๗๕ ของคาจางในวันทํางานที่ลูกจางไดรับกอน

นายจางหยุดกิจการตลอดระยะเวลาที่นายจางไมไดใหลูกจางทํางาน ซึ่งเหตุสุดวิสัยตามมาตรา
ดังกลาวนั้น พระราชบัญญัติดังกลาวไมไดกำหนดความหมายไวจึงตองตีความตามประมวลกฎหมาย

แพงและพาณิชย มาตรา ๘ ที่บัญญัติวา คำวา “เหตุสุดวิสัย” หมายความวา เหตุใด ๆ อันจะเกิดขึ้น

ก็ดี จะใหผลพิบัติก็ดี เปนเหตุที่ไมอาจปองกันไดแมทั้งบุคคลผูตองประสบหรือใกลจะตองประสบ

เหตุนั้นจะไดจัดการระมัดระวังตามสมควรอันพึงคาดหมายไดจากบุคคลในฐานะและภาวะเชนนั้น
เมื่อขอเท็จจริงฟงไดวา กิจการของจำเลยรับนักทองเที่ยวทั้งในประเทศและตางประเทศ เมื่อวันที่

๒ เมษายน ๒๕๖๓ ผูวาราชการจังหวัดภูเก็ตมีคำสั่งใหปดโรงแรมที่ไดรับใบอนุญาตประกอบธุรกิจ

โรงแรมตามกฎหมายเนื่องจากสถานการณการแพรระบาดของโรคติดเชื้อไวรัสโคโรนา ๒๐๑๙

ตั้งแตวันที่ ๔ เมษายน ๒๕๖๓ ตามคำสั่งที่ ๑๗๙๗/๒๕๖๓ และวันที่ ๑๖ พฤษภาคม ๒๕๖๓
ผูวาราชการจังหวัดภูเก็ตมีคำสั่งใหคงมาตรการการปดโรงแรมที่ไดรับใบอนุญาตประกอบธุรกิจ

โรงแรมตามกฎหมายและปดชองทางบกและชองทางน้ำ หามเดินทางขามเขตจังหวัด เพื่อเฝาระวัง

๒๗๔