Page 286 - รวมคำพิพากษาศาลอุทธรณ์คดีชำนัญพิเศษ แผนกคดีแรงงาน

สิทธิไดรับตามพระราชบัญญัติคุมครองแรงงาน พ.ศ. ๒๕๔๑ มาตรา ๖๗ วรรคหนึ่ง ที่ศาลแรงงาน

ภาค ๘ วินิจฉัยวาโจทกมีวันหยุดพักผอนประจำป ๒๕๖๓ ที่ยังไมไดใช ๑๓ วัน และมีสิทธิไดรับ

คาจางสำหรับวันหยุดพักผอนประจำปที่ยังไมไดใชนั้น ศาลอุทธรณคดีชำนัญพิเศษไมเห็นพองดวย
อุทธรณของจำเลยขอนี้ฟงขึ้น

ที่โจทกอุทธรณวา โจทกทำงานในเดือนเมษายน ๒๕๖๓ ทุกวัน วันละ ๒๔ ชั่วโมง และ

เดือนพฤษภาคมและมิถุนายน ๒๕๖๓ จำนวน ๕ วัน เปนการทำงานใหนายจาง จึงมีสิทธิไดรับ

คาลวงเวลา มิใชเปนการตกลงบรรเทาความเดือดรอนตามที่ศาลแรงงานภาค ๘ วินิจฉัย และจำเลย
เลิกจางโจทกเนื่องจากโจทกไมสมัครใจลาออก แตถูกจำเลยกดดันโจทกจึงยอมลงลายมือชื่อใน

ใบลาออก หนังสือเลิกจาง และใบเตือน อีกทั้งโจทกไมไดละทิ้งหนาที่เพราะจำเลยเลิกจางโจทกแลว

โจทกจึงไมตองไปทำงานใหจำเลยนั้น เห็นวา เมื่อศาลแรงงานภาค ๘ ฟงขอเท็จจริงมาแลววา

การที่จำเลยใหโจทกชวยเฝาโรงแรมเปนเพียงการเอื้อเฟอชวยเหลือกันระหวางนายจางและลูกจาง
ตามความสมัครใจเพื่อบรรเทาความเดือดรอนใหแกกัน ถือไมไดวาเปนการทำงานที่วาจางและยัง

ตองถือวาไมมีงานอันจะใหทำลวงเวลาได โจทกจึงไมมีสิทธิไดรับคาลวงเวลา และจำเลยยังไมได

เลิกจางโจทก อุทธรณดังกลาวจึงเปนการโตแยงดุลพินิจในการรับฟงพยานหลักฐานของศาลแรงงาน

ภาค ๘ ซึ่งตองหามมิใหอุทธรณตามพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน
พ.ศ. ๒๕๒๒ มาตรา ๕๔ วรรคหนึ่ง ศาลอุทธรณคดีชำนัญพิเศษไมรับวินิจฉัย

สวนที่ศาลแรงงานภาค ๘ วินิจฉัยวาโจทกไดรับเงินจากจำเลยในเดือนเมษายน ๒๕๖๓

ไปแลว ๓,๐๐๐ บาท ไดรับเงินในเดือนพฤษภาคมและมิถุนายน ๒๕๖๓ อีกเดือนละ ๑๗,๙๐๐ บาท

แลวนำมาหักกับเงินที่โจทกมีสิทธิไดรับกรณีจำเลยหยุดกิจการในเดือนมิถุนายน ๒๕๖๓ จำนวน
๒๖,๘๕๐ บาท ซึ่งเปนเงินรอยละ ๗๕ ของคาจางในวันทำงานที่โจทกไดรับกอนจำเลยหยุดกิจการนั้น

เมื่อศาลแรงงานภาค ๘ วินิจฉัยวา การที่จำเลยใหโจทกและลูกจางอื่นที่สมัครใจชวยเฝาโรงแรม

เปนเพียงการเอื้อเฟอชวยเหลือกันระหวางนายจางและลูกจางตามความสมัครใจเพื่อบรรเทาความ

เดือดรอนใหแกกัน ถือไมไดวาเปนการทำงานที่วาจางตามสัญญาจางโจทกในตำแหนงผูชวย
ผูจัดการฝายปฏิบัติการ เงินที่จำเลยจายใหแกโจทกเพื่อบรรเทาความเดือดรอนดังกลาวจึงเปน

คาตอบแทนการทำงานเฝาโรงแรมที่ไมอาจนำมาหักจากเงินที่โจทกมีสิทธิไดรับกรณีจำเลยหยุด

กิจการในเดือนมิถุนายน ๒๕๖๓ จำนวน ๒๖,๘๕๐ บาท ได จำเลยจึงตองจายเงินกรณีจำเลยหยุด

กิจการดังกลาวพรอมดอกเบี้ยอัตรารอยละ ๑๕ ตอป ของตนเงินดังกลาวตามพระราชบัญญัติ
คุมครองแรงงาน พ.ศ. ๒๕๔๑ มาตรา ๙ วรรคหนึ่ง เมื่อไมปรากฏวาโจทกไดทวงถามเงินสวนนี้

เมื่อใด จึงถือวาจำเลยผิดนัดนับแตวันฟองเปนตนไป

๒๗๖