Page 290 - รวมคำพิพากษาศาลอุทธรณ์คดีชำนัญพิเศษ แผนกคดีแรงงาน
P. 290

การทำงานและเปนไปลำดับขั้นตอน นายบุญธรรมจึงไมมีอำนาจเลิกจางโจทกแทนจำเลยได

              ประกอบกับการที่โจทกไมสามารถทำงานตอไปไดเพราะจำเลยปดกิจการชั่วคราวตั้งแตวันที่ ๑๙

              มีนาคม ๒๕๖๓ นั้น เนื่องจากสถานการณการแพรระบาดของโรคโควิด ๑๙ จำเลยตองหยุดกิจการ
              ชั่วคราวตามคำสั่งของกรุงเทพมหานคร ไมไดเกิดจากเจตนาที่จำเลยตองการเลิกจางโจทก โจทก

              ฟองคดีนี้เมื่อวันที่ ๒๐ เมษายน ๒๕๖๓ ขณะยื่นฟองยังไมถึงกำหนดจายคาจางในรอบวันที่ ๒๑

              มีนาคม ถึงวันที่ ๒๐ เมษายน ๒๕๖๓ ซึ่งถึงกำหนดจายในวันสิ้นเดือนเมษายน ๒๕๖๓ ถือไมไดวา

              ขณะฟองคดีนี้จำเลยไมใหโจทกทำงานและไมจายคาจางใหแกโจทกอันจะถือวาจำเลยไดเลิกจาง
              โจทก โจทกจึงไมมีสิทธิไดรับคาชดเชย เมื่อจำเลยไมไดเลิกจางโจทก จำเลยจึงไมตองรับผิดชำระ

              คาเสียหายจากการเลิกจางโดยไมเปนธรรมและสินจางแทนการบอกกลาวลวงหนาใหแกโจทก

              สวนคาลวงเวลาที่โจทกอางวาจำเลยใหโจทกทำงานวันละ ๙ ชั่วโมง ที่เกินกวาเวลาทำงานตาม

              กฎหมาย ๑ ชั่วโมง ถือเปนชั่วโมงการทำงานลวงเวลาของเวลาพักระหวางการทำงานแตละวันนั้น
              เรื่องวันทำงาน เวลาทำงานปกติ และเวลาพัก กำหนดใหลูกจางที่ทำงานในชวงเวลา ๑๖ นาิกา

              ถึง ๑ นาิกา ของวันถัดไป มีเวลาพัก ๑ ชั่วโมง เวลาทำงานปกติตามขอบังคับเกี่ยวกับการทำงาน

              ของจำเลยจึงมีไมเกิน ๘ ชั่วโมงตอ ๑ วัน และโจทกไมมีพยานหลักฐานวา จำเลยมีคำสั่งใหโจทก

              ทำงานลวงเวลาในชวงเวลาพักระหวางการทำงานแตละวันดังกลาว โจทกจึงไมมีสิทธิไดรับ
              คาลวงเวลาในชวงเวลาพักระหวางการทำงานแตละวัน สำหรับคาลวงเวลาหลังเลิกงานของวันทำงาน

              ของวันหยุดประจำสัปดาห ของวันหยุดตามประเพณี และของวันหยุดพักผอนประจำปตามฟองนั้น

              งานประจำของโจทกที่ตองทำใหเสร็จในแตละวัน ไดแก การดูแลความสะอาดพื้นที่สวนตอนรับ

              ลูกคาและสุดทายเก็บภาชนะจานชามลางใหเสร็จสิ้น การที่โจทกมีหนาที่ตองรับผิดชอบทำงาน
              ประจำใหเสร็จในแตละวันแมจะเกินเวลาทำงานปกติ หากนายจางไมไดมีคำสั่งใหทำงานลวงเวลา

              จะถือเปนการทำงานลวงเวลาโดยปริยายไมได มิฉะนั้นยอมเปนการทำงานตามความสะดวกของ

              ลูกจางฝายเดียว เมื่อนายจางไมไดมีคำสั่งใหโจทกทำงานลวงเวลาในแตละวันตามที่โจทกฟอง

              ตองถือวาการทำงานของโจทกเปนการทำตามหนาที่ความรับผิดชอบของตนใหเสร็จสิ้น โจทก
              ไมมีสิทธิไดรับคาลวงเวลาหลังเลิกงานในวันทำงาน คาลวงเวลาในวันหยุดประจำสัปดาห คาลวงเวลา

              ในวันหยุดพักผอนประจำป และคาลวงเวลาในวันหยุดตามประเพณี

                       ที่โจทกอุทธรณวา นายบุญธรรมผูจัดการราน มีอำนาจเลิกจางลูกจางแทนจำเลย

              โดยอางเหตุผลวา ผูจัดการรานสั่งใหโจทกเริ่มทำงานทันทีในวันที่โจทกสมัครงาน ผูจัดการรานสั่ง
              ในเอกสารพิจารณาวาจางโจทก ใหโจทกทดลองงาน ๙๐ ถึง ๑๑๙ วัน แสดงวาผูจัดการรานเปน

              ผูมีอำนาจจางโจทกและมีอำนาจเลิกจางโจทก สวนนายกมลที่ลงลายมือชื่อในชองผูอนุมัติวาจาง


                                                     ๒๘๐
   285   286   287   288   289   290   291   292   293   294   295