Page 299 - รวมคำพิพากษาศาลอุทธรณ์คดีชำนัญพิเศษ แผนกคดีแรงงาน

ซึ่งเปนวันที่ผูวาราชการจังหวัดภูเก็ตมีคำสั่งผอนคลายการบังคับการปดสถานที่และมาตรการ

ควบคุมการแพรระบาดของโรคติดตออันตรายเปนตนมา จึงมิใชเปนการหยุดกิจการชั่วคราวตาม
ความหมายแหงพระราชบัญญัติคุมครองแรงงาน พ.ศ. ๒๕๔๑ มาตรา ๗๕ วรรคหนึ่ง นอกจากนี้

ไดความจากเอกสารที่จำเลยสอบถามพนักงานในแผนกของโจทก โดยใหเลือกเพียง ๒ ขอวา

หยุดงานโดยไมจายคาจางหรือใหจำเลยออกจดหมายเลิกจางโดยปราศจากการเรียกรองคาชดเชย
เพื่อใหไปรับประโยชนทดแทนกรณีวางงานรอยละ ๗๐ จากสำนักงานประกันสังคม อันแสดงถึง

ความไมสามารถที่จะจายคาจางใหแกโจทกได ประกอบกับศาลแรงงานภาค ๘ รับฟงขอเท็จจริง

มาดวยวา จำเลยประสบภาวะขาดทุนมาตั้งแตป ๒๕๕๙ ถึงป ๒๕๖๑ เปนเงิน ๑๘๓,๕๒๐,๓๕๘ บาท
๑๖๗,๒๔๒,๔๑๓ บาท และ ๒๙๙,๕๒๗,๗๑๑ บาท ตามลำดับ เปนการขาดทุนติดตอกัน ๓ ป

เปนเงินรวม ๖๕๐,๒๙๐,๔๘๒ บาท คิดเปน ๒ เทาเศษของทุนจดทะเบียน ๒๙๑ ลานบาท

อันอาจเปนเหตุที่ทำใหจำเลยไมสามารถดำเนินกิจการตอไปได และเปนผลใหโจทกไมไดทำงาน
พฤติการณทั้งหมดดังกลาวแสดงใหเห็นวา จำเลยไมประสงคจะใหโจทกทำงานอีกตอไป อันเปน

การตัดความสัมพันธระหวางนายจางและลูกจางโดยเด็ดขาดและไมจายคาจางใหแกโจทก

โดยไมมีเหตุอันจะอางได กรณีจึงเปนการเลิกจางตามพระราชบัญญัติคุมครองแรงงาน พ.ศ. ๒๕๔๑
มาตรา ๑๑๘ วรรคสอง แลว ที่ศาลแรงงานภาค ๘ พิพากษามานั้น ศาลอุทธรณคดีชำนัญพิเศษ

เห็นพองดวย อุทธรณของจำเลยขอนี้ฟงไมขึ้น

คดีมีปญหาตองวินิจฉัยตามอุทธรณของจำเลยในประการสุดทายวา โจทกมีสิทธิไดรับ
สินจางแทนการบอกกลาวลวงหนาและคาชดเชยพรอมดอกเบี้ยหรือไม และมีปญหาตองวินิจฉัย

ตามคำแกอุทธรณของโจทกวา จำเลยตองเสียดอกเบี้ยของสินจางแทนการบอกกลาวลวงหนาให

แกโจทกอัตราใด เห็นวา เมื่อไดวินิจฉัยมาขางตนแลววาจำเลยเลิกจางโจทก และศาลแรงงานภาค ๘
ฟงขอเท็จจริงวา จำเลยเลิกจางโดยโจทกไมมีความผิดและไมไดบอกกลาวลวงหนา โจทกจึงมี

สิทธิไดรับสินจางแทนการบอกกลาวลวงหนาและคาชดเชยพรอมดอกเบี้ย ที่ศาลแรงงานภาค ๘

พิพากษามานั้น ศาลอุทธรณคดีชำนัญพิเศษเห็นพองดวย อุทธรณของจำเลยฟงไมขึ้น สำหรับ
ดอกเบี้ยของสินจางแทนการบอกกลาวลวงหนา พระราชบัญญัติคุมครองแรงงาน (ฉบับที่ ๗)

พ.ศ. ๒๕๖๒ มาตรา ๙ วรรคหนึ่ง บัญญัติไวโดยเฉพาะกำหนดใหนายจางที่ไมจายเงินกรณีนายจาง

บอกเลิกสัญญาจางโดยไมบอกกลาวลวงหนาตองเสียดอกเบี้ยใหแกลูกจางในระหวางเวลาผิดนัด
รอยละ ๑๕ ตอป เมื่อจำเลยเลิกจางโจทกภายหลังจากที่พระราชบัญญัติคุมครองแรงงาน (ฉบับที่ ๗)

พ.ศ. ๒๕๖๒ มาตรา ๙ วรรคหนึ่ง ใชบังคับแลว จำเลยจึงตองเสียดอกเบี้ยของสินจางแทนการบอกกลาว

ลวงหนาใหแกโจทกอัตรารอยละ ๑๕ ตอป หาใชอัตรารอยละ ๗.๕ ตอป ดังที่ศาลแรงงานภาค ๘
พิพากษามาไม ศาลอุทธรณคดีชำนัญพิเศษเห็นสมควรแกไขในสวนนี้ใหถูกตอง

๒๘๙