Page 298 - รวมคำพิพากษาศาลอุทธรณ์คดีชำนัญพิเศษ แผนกคดีแรงงาน

โรคติดเชื้อไวรัสโคโรนา ๒๐๑๙ ยังคงมีอยู กรณียอมสงผลกระทบตอกิจการของจำเลยถือไดวา

เปนความจำเปนในอันที่จะหยุดกิจการเปนการชั่วคราว แตกิจการโรงแรมของจำเลยมิไดรับเฉพาะ

นักทองเที่ยวตางชาติเทานั้น เหตุนี้แมจะไมมีนักทองเที่ยวตางชาติเดินทางเขาประเทศไทย การที่
จำเลยหยุดกิจการเปนการชั่วคราวตั้งแตวันที่ ๑ มิถุนายน ๒๕๖๓ จึงมิใชเนื่องจากมีเหตุสุดวิสัย

จำเลยตองจายเงินใหแกโจทกไมนอยกวารอยละ ๗๕ ของคาจางในวันทำงานที่โจทกไดรับกอน

จำเลยหยุดกิจการตลอดระยะเวลาที่จำเลยไมไดใหโจทกทำงาน ณ สถานที่จายเงินตามมาตรา ๕๕

และภายในกำหนดเวลาการจายเงินตามมาตรา ๗๐ (๑) ทั้งนี้ตามพระราชบัญญัติคุมครองแรงงาน
พ.ศ. ๒๕๔๑ มาตรา ๗๕ แตระยะเวลาในการแกไขเหตุแหงความจำเปนตองมีกำหนดเวลาที่

แนนอนติดตอกันอยางพอสมควรดวย อยางไรก็ตาม หลังจากผูวาราชการจังหวัดภูเก็ตมีคำสั่ง

ผอนคลายการบังคับการปดสถานที่และมาตรการควบคุมการแพรระบาดของโรคติดตออันตราย

ตั้งแตวันที่ ๑ มิถุนายน ๒๕๖๓ แลว จำเลยยังคงปดกิจการโรงแรมตอไปนั้นถือเปนการเลิกจาง
โจทกแลวหรือไม เห็นวา การเลิกจางตามพระราชบัญญัติคุมครองแรงงาน พ.ศ. ๒๕๔๑

มาตรา ๑๑๘ วรรคสอง บัญญัติวา “การเลิกจางตามมาตรานี้หมายความวา การกระทำใดที่นายจาง

ไมใหลูกจางทำงานตอไปและไมจายคาจางให ไมวาจะเปนเพราะเหตุสิ้นสุดสัญญาจางหรือเหตุอื่นใด

และหมายความรวมถึงกรณีที่ลูกจางไมไดทำงานและไมไดรับคาจางเพราะเหตุที่นายจางไมสามารถ
ดำเนินกิจการตอไป” อันเปนการตัดความสัมพันธระหวางนายจางและลูกจางโดยเด็ดขาดและ

ไมจายคาจางใหดวย ซึ่งศาลแรงงานภาค ๘ ฟงขอเท็จจริงมาวา เมื่อวันที่ ๑๓ กรกฎาคม ๒๕๖๓

โจทกสอบถามจำเลยวาจะเปดโรงแรมใหโจทกเขาทำงานไดเมื่อใด แมจำเลยแจงตอบโจทกวาจะ

เปดโรงแรมในวันที่ ๑ พฤศจิกายน ๒๕๖๓ แตเมื่อพิจารณาจดหมายอิเล็กทรอนิกสที่จำเลยแจง
ตอบโจทกดังกลาว จะเห็นไดวาวันที่จำเลยจะทำการเปดโรงแรมดังกลาวนั้น ขึ้นอยูกับการเปด

ทาอากาศยานนานาชาติตามการคาดการณของจำเลยและการทองเที่ยวอันเปนเปาหมายหลักที่

จะทำใหพนักงานมีงานที่จะกลับมาทำ ไดความวาวันที่ ๒ ธันวาคม ๒๕๖๓ ที่ผูจัดการทั่วไปของ

จำเลยมาใหถอยคำตอศาลแรงงานภาค ๘ วาจำเลยยังไมไดเปดกิจการโรงแรม อีกทั้งตามอุทธรณ
และคำแกอุทธรณที่จำเลยและโจทกยื่นตอศาลแรงงานภาค ๘ เมื่อวันที่ ๓๐ เมษายน ๒๕๖๔

และวันที่ ๑๘ พฤษภาคม ๒๕๖๔ ตามลำดับ ยังแสดงใหเห็นอยางชัดแจงวา จำเลยก็ยังไมไดเปด

กิจการโรงแรม และไมจายคาจางหรือแสดงความประสงคที่จะจายเงินใหแกโจทกไมนอยกวารอยละ ๗๕

ตามมาตรา ๗๕ วรรคหนึ่ง แตอยางใด ดังนั้นที่จำเลยแจงตอบโจทกวาจะเปดโรงแรมในวันที่
๑ พฤศจิกายน ๒๕๖๓ จึงมิใชกำหนดเวลาที่แนนอน และไมเปนที่แนชัดวาจำเลยจะกลับมาเปด

ดำเนินกิจการไดอีกเมื่อใด การที่จำเลยหยุดกิจการติดตอกันมาตั้งแตวันที่ ๑ มิถุนายน ๒๕๖๓

๒๘๘