Page 303 - รวมคำพิพากษาศาลอุทธรณ์คดีชำนัญพิเศษ แผนกคดีแรงงาน

จำเลยเลิกจางโจทกที่ ๒ ถึงที่ ๕ วันที่ ๒๗ สิงหาคม ๒๕๖๓ จึงตองจายภายในวันที่ ๓๐

สิงหาคม ๒๕๖๓ เมื่อไมจายตองเสียดอกเบี้ยในระหวางเวลาผิดนัดอัตรารอยละ ๑๕ ตอป

ตาม พ.ร.บ. คุมครองแรงงาน พ.ศ. ๒๕๔๑ มาตรา ๙ วรรคหนึ่ง ไมปรากฏวาจำเลยสั่งให

โจทกที่ ๒ ถึงที่ ๕ ทำงานตามที่โจทกที่ ๒ ถึงที่ ๕ กลาวอาง แตไดความวาจำเลยแจงกำหนด
หยุดกิจการเปนการชั่วคราวตั้งแตวันที่ ๑ พฤษภาคม ๒๕๖๓ ถึงวันที่ ๓๑ สิงหาคม ๒๕๖๓

ใหโจทกที่ ๒ ถึงที่ ๕ ทราบแลว และการหยุดกิจการเปนการชั่วคราวดังกลาวชอบดวย

พ.ร.บ. คุมครองแรงงาน พ.ศ. ๒๕๔๑ มาตรา ๗๕ มีผลเทากับนายจางมีคำสั่งใหลูกจาง
หยุดทำงานตามระยะเวลาที่นายจางกำหนด แมระหวางนั้นจำเลยยังไมเก็บอุปกรณการ

ทำงานของจำเลยไปจากโจทกที่ ๒ ถึงที่ ๕ ก็ไมไดหมายความวาจำเลยมีคำสั่งใหมใหโจทก

ที่ ๒ ถึงที่ ๕ ทำงานใหจำเลย การที่โจทกที่ ๒ ถึงที่ ๕ ยังฝาฝนทำงานในชวงที่จำเลยหยุด

กิจการเปนการไมปฏิบัติตามคำสั่งจำเลย โจทกที่ ๒ ถึงที่ ๕ จึงไมมีสิทธิเรียกรองคาจาง

จากจำเลย สวน ป.พ.พ. มาตรา ๕๘๑ ที่โจทกที่ ๒ ถึงที่ ๕ ยกขึ้นอางนั้น เปนบทบัญญัติที่
กำหนดใหการบอกเลิกสัญญาจางที่มีกำหนดระยะเวลาแนนอนซึ่งไดสิ้นสุดลงแลว แตลูกจาง

ยังคงทำงานอยูตอไปโดยนายจางรูแลวไมทักทวง ตองบอกกลาวลวงหนา ไมอาจนำมา

ใชกับกรณีนี้ได เมื่อวินิจฉัยดังนี้แลว กรณีไมจำตองวินิจฉัยวาโจทกที่ ๒ ถึงที่ ๕ ทำงาน
จากที่บานหรือที่สำนักงานจำเลย เพราะไมทำใหผลคดีเปลี่ยนแปลงไป

การพิจารณาวาการเลิกจางเปนการเลิกจางที่ไมเปนธรรมหรือไม ตองพิจารณา

ที่เหตุแหงการเลิกจางวามีอยูจริงหรือไมและเหตุนั้นเปนเหตุสมควรที่นายจางจะเลิกจาง

หรือไม เมื่อขอเท็จจริงรับฟงเปนยุติตามคำวินิจฉัยของศาลแรงงานกลางแลววา จำเลย

เลิกจางโจทกที่ ๒ ถึงที่ ๕ เนื่องจากการแพรระบาดของโรคโควิด ๑๙ ที่ยังไมสิ้นสุดลง
สงผลกระทบตอภาคธุรกิจการทองเที่ยวและการโรงแรม รวมถึงกิจการของจำเลยดวย

โดยไมปรากฏเหตุอื่น จึงเปนการพิจารณาเลิกจางโจทกที่ ๒ ถึงที่ ๕ เพื่อปรับลดตนทุน

รายจายของจำเลย ถือวามีเหตุอันสมควร ไมเปนเลิกจางที่ไมเปนธรรม ซึ่งการเลิกจางที่
ไมเปนธรรมกับการเลิกจางโดยไมไดบอกกลาวลวงหนาเปนคนละเรื่องกัน การที่จำเลย

เลิกจางโจทกที่ ๒ ถึงที่ ๕ โดยไมไดบอกกลาวลวงหนา คงมีผลเพียงใหจำเลยตองจายสินจาง

แทนการบอกกลาวลวงหนาใหแกโจทกที่ ๒ ถึงที่ ๕ ตาม ป.พ.พ. มาตรา ๕๘๒ วรรคหนึ่ง

และ พ.ร.บ. คุมครองแรงงาน พ.ศ. ๒๕๔๑ มาตรา ๑๗ วรรคสองเทานั้น หาไดมีผลให

การเลิกจางนั้นกลับเปนการเลิกจางที่ไมมีเหตุอันสมควรหรือไมเปนธรรมไม

๒๙๓