Page 302 - รวมคำพิพากษาศาลอุทธรณ์คดีชำนัญพิเศษ แผนกคดีแรงงาน

แรงงาน พ.ศ. ๒๕๔๑ ไมไดกำหนดคำนิยามของคำวา “เหตุสุดวิสัย” ไว จึงตองตีความ

ตาม ป.พ.พ. มาตรา ๘ ที่บัญญัติวา “เหตุสุดวิสัย” หมายความวา เหตุใด ๆ อันจะเกิดขึ้น

ก็ดี จะใหผลพิบัติก็ดี เปนเหตุที่ไมอาจปองกันไดแมทั้งบุคคลผูตองประสบหรือใกลจะตอง

ประสบเหตุนั้นจะไดจัดการระมัดระวังตามสมควรอันพึงคาดหมายไดจากบุคคลในฐานะ
และภาวะเชนนั้น การแพรระบาดของโรคโควิด ๑๙ หรือมาตรการปองกันการแพรระบาด

เปนเหตุสุดวิสัยอันจะทำใหนายจางหลุดพนจากการชำระหนี้หรือไม ตองพิจารณาวาเหตุ

ดังกลาวมีผลถึงขนาดใหนายจางไมสามารถประกอบกิจการหรือไม ขอเท็จจริงไดความวา
ธุรกิจของจำเลยเปนการใหบริการเปนตลาดกลางในการรับจองหองพัก ที่พัก และพื้นที่

ทำงานรวมกันทางออนไลนใหแกพันธมิตรธุรกิจตาง ๆ ในประเทศไทย ในขณะเกิดเหตุ

มีการแพรระบาดของโรคโควิด ๑๙ แตก็ไมปรากฏวาเปนเหตุขัดขวางมิใหจำเลยประกอบ

กิจการใหบริการจองที่พักออนไลนในงานสวนใดอยางสิ้นเชิง ดังนั้น เมื่อจำเลยยังสามารถ

ประกอบกิจการได แมการประกอบกิจการในชวงสถานการณการแพรระบาดของโรค
ดังกลาวจะมีผลใหจำเลยประสบภาวะขาดทุนอยางมากเนื่องจากนักทองเที่ยวตางชาติ

ไมสามารถเดินทางเขามาในประเทศไทย ตามมาตรการจำกัดการเดินทางระหวางประเทศ

ของรัฐบาลจนมีผลใหมีนักทองเที่ยวใชบริการจองที่พักทางออนไลนกับจำเลยนอยลงก็ตาม
กรณีจึงไมใชการหยุดกิจการเปนการชั่วคราวดวยเหตุสุดวิสัย และจำเลยตองจายเงินอัตรา

รอยละ ๗๕ ของคาจางในวันทำงานที่โจทกที่ ๒ ถึงที่ ๕ ไดรับกอนหยุดกิจการตั้งแตวันที่

๑ พฤษภาคม ๒๕๖๓ ถึงวันที่ ๒๗ สิงหาคม ๒๕๖๓ ที่โจทกที่ ๒ ถึงที่ ๕ ยังเปนลูกจางจำเลย

แตจำเลยไมไดใหโจทกที่ ๒ ถึงที่ ๕ ทำงาน และจายภายในกำหนดเวลาการจายเงินตาม

มาตรา ๗๐ (๑) ตาม พ.ร.บ. คุมครองแรงงาน พ.ศ. ๒๕๔๑ มาตรา ๗๕ วรรคหนึ่ง ทั้งนี้
พ.ร.บ. คุมครองแรงงาน พ.ศ. ๒๕๔๑ มาตรา ๗๐ วรรคหนึ่ง (๑) บัญญัติวา “ในกรณีที่มี

การคำนวณคาจางเปนรายเดือน รายวัน รายชั่วโมง หรือเปนระยะเวลาอยางอื่นที่ไมเกิน

หนึ่งเดือน หรือตามผลงานโดยคำนวณเปนหนวย ใหจายเดือนหนึ่งไมนอยกวาหนึ่งครั้ง
เวนแตจะมีการตกลงกันเปนอยางอื่นที่เปนประโยชนแกลูกจาง” และวรรคสอง บัญญัติวา

“ในกรณีที่นายจางเลิกจางลูกจาง ใหนายจางจายคาจาง คาลวงเวลา คาทำงานในวันหยุด

คาลวงเวลาในวันหยุด และเงินที่นายจางมีหนาที่ตองจายตามพระราชบัญญัตินี้ ตามที่

ลูกจางมีสิทธิไดรับ ใหแกลูกจางภายในสามวันนับแตวันที่เลิกจาง” จำเลยกำหนดจาย

คาจางใหแกโจทกที่ ๒ ถึงที่ ๕ ทุกวันสิ้นเดือน จำเลยจึงตองจายเงินในกรณีหยุดกิจการทุกวัน
สิ้นเดือนในเดือนพฤษภาคม ๒๕๖๓ ถึงเดือนกรกฎาคม ๒๕๖๓ สวนเดือนสิงหาคม ๒๕๖๓

๒๙๒