Page 295 - รวมคำพิพากษาศาลอุทธรณ์คดีชำนัญพิเศษ แผนกคดีแรงงาน

จำเลยอุทธรณ

ศาลอุทธรณคดีชำนัญพิเศษแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยวา ศาลแรงงานภาค ๘ ฟงขอเท็จจริงวา

จำเลยเปนนิติบุคคลประเภทบริษัทจำกัด ประกอบกิจการโรงแรม เมื่อวันที่ ๑๕ ธันวาคม ๒๕๕๙
จำเลยจางโจทกเขาทำงานเปนลูกจางตำแหนงหัวหนาแมบาน ไดรับคาจางอัตราสุดทายเดือนละ

๗๒,๑๐๐ บาท กำหนดจายคาจางทุกวันสิ้นเดือน ระหวางการทำงานมีการระบาดของโรคติดเชื้อ

ไวรัสโคโรนา ๒๐๑๙ จำเลยประกาศหยุดกิจการเปนการชั่วคราวตั้งแตวันที่ ๒๗ มีนาคม ๒๕๖๓

ตอมาวันที่ ๒ เมษายน ๒๕๖๓ ผูวาราชการจังหวัดภูเก็ตมีคำสั่งใหปดโรงแรมที่ไดรับใบอนุญาต
ประกอบธุรกิจโรงแรมทุกประเภทตั้งแตวันที่ ๔ เมษายน ๒๕๖๓ และมีคำสั่งผอนคลาย

การบังคับการปดสถานที่และมาตรการควบคุมการแพรระบาดของโรคติดตออันตราย ตั้งแตวันที่

๑ มิถุนายน ๒๕๖๓ แตจำเลยยังคงหยุดกิจการตอไป เมื่อวันที่ ๑๙ มิถุนายน ๒๕๖๓ จำเลย

ประกาศใหโจทกรับขอเสนอระหวางการลาโดยไมรับคาจางหรือยอมรับเงื่อนไขการเลิกจาง
โดยปราศจากขอเรียกรองคาชดเชยเพื่อใหไปรับประโยชนทดแทนกรณีวางงานรอยละ ๗๐

จากสำนักงานประกันสังคม โจทกไมรับขอเสนอทั้งสองขอดังกลาว เมื่อวันที่ ๑๓ กรกฎาคม ๒๕๖๓

โจทกสอบถามจำเลยวาจะเปดโรงแรมใหโจทกเขาทำงานไดเมื่อใด วันที่ ๑๔ กรกฎาคม ๒๕๖๓

จำเลยแจงโจทกวาจะเปดโรงแรมในวันที่ ๑ พฤศจิกายน ๒๕๖๓ เมื่อถึงสิ้นเดือนกรกฎาคม ๒๕๖๓
จำเลยไมจายคาจางใหโจทก จำเลยประสบภาวะขาดทุนตั้งแตป ๒๕๕๙ ถึงป ๒๕๖๑ เปนเงิน

๑๘๓,๕๒๐,๓๕๘ บาท ๑๖๗,๒๔๒,๔๑๓ บาท และ ๒๙๙,๕๒๗,๗๑๑ บาท ตามลำดับ โจทกมี

สิทธิหยุดพักผอนประจำป ๒๕๖๓ ไมเต็มป และไมปรากฏวาจำเลยใหโจทกทำงานในวันหยุดตาม

ประเพณี แลววินิจฉัยวา ฟองโจทกเกี่ยวกับคาจางสำหรับวันหยุดพักผอนประจำปและคาจาง
สำหรับวันหยุดตามประเพณีไมเคลือบคลุม แตฟองเกี่ยวกับคาทำงานในวันหยุดเคลือบคลุม การที่

ผูวาราชการจังหวัดภูเก็ตมีคำสั่งปดโรงแรมทำใหจำเลยไมอาจเปดโรงแรมไดเพราะเหตุสุดวิสัย

แตเมื่อมีคำสั่งผอนคลายสถานการณใหเปดกิจการไดตั้งแตวันที่ ๑ มิถุนายน ๒๕๖๓ เหตุสุดวิสัย

จึงหมดไปแลว จำเลยสามารถเปดโรงแรมไดตั้งแตวันดังกลาว แตจำเลยเลือกที่จะหยุดกิจการ
ตอไปจนถึงปจจุบัน ไมวาจะเปนเพราะเหตุที่จำเลยขาดทุนหรืออากาศยานพาณิชยไมอาจทำการ

บินเขาประเทศไทยไดก็ไมใชเหตุสุดวิสัย เนื่องจากเหตุดังกลาวหมดไปแลว การที่โจทกไมไดทำงาน

ตั้งแตวันที่ ๑ กรกฎาคม ๒๕๖๓ เนื่องจากจำเลยหยุดกิจการ และเมื่อถึงสิ้นเดือนกรกฎาคม ๒๕๖๓

จำเลยไมจายคาจางให จึงไมมีงานใหทำหรือเพราะเหตุใด ยอมอยูในความที่วาเปนกรณีที่ลูกจาง
ไมไดทำงานและไมไดรับคาจางเพราะเหตุที่นายจางไมสามารถดำเนินกิจการตอไปได ถือวา

นายจางเลิกจางลูกจาง ไมจำตองคำนึงถึงวาในภายหนานายจางจะมีงานใหลูกจางทำหรือไม

๒๘๕