Page 296 - รวมคำพิพากษาศาลอุทธรณ์คดีชำนัญพิเศษ แผนกคดีแรงงาน

การที่จำเลยไมใหโจทกทำงานและไมจายคาจางใหดังกลาว จึงเปนการเลิกจางโจทกในวันที่ ๓๑

กรกฎาคม ๒๕๖๓ โจทกมีอำนาจฟอง และมีสิทธิไดรับเงินที่ควรจะไดตามกฎหมาย จำเลยจะอาง

วาไมตองจายเงินตามกฎหมายใหโจทกเนื่องจากมีเหตุสุดวิสัยไมได จำเลยเลิกจางโดยโจทกไมมี
ความผิดและไมไดบอกกลาวลวงหนา จำเลยตองจายสินจางแทนการบอกกลาวลวงหนา ๗๒,๑๐๐ บาท

และคาจางเดือนกรกฎาคม ๒๕๖๓ จำนวน ๗๒,๑๐๐ บาท ใหแกโจทก ซึ่งแมจะแตกตางไป

จากคำฟองและคำขอทายคำฟอง แตเพื่อความเปนธรรมแกคูความศาลแรงงานภาค ๘ มีอำนาจ

พิพากษาใหไดแมจะเกินคำขอ และนับแตวันเขาทำงานจนถึงวันเลิกจาง โจทกทำงานติดตอกัน
ครบ ๓ ป แตไมครบ ๖ ป จึงมีสิทธิไดรับคาชดเชย ๑๘๐ วัน เปนเงิน ๔๓๒,๖๐๐ บาท โดยจำเลย

ตองเสียดอกเบี้ยในสวนคาจางและคาชดเชยอัตรารอยละ ๑๕ ตอป สินจางแทนการบอกกลาว

ลวงหนาอัตรารอยละ ๗.๕ ตอป โจทกไมบรรยายฟองและนำพยานเขาไตสวนใหปรากฏวาโจทก

มีสิทธิหยุดพักผอนประจำปปละกี่วัน ใชไปแลวกี่วันหรือยังไมไดใชเลย จึงไมอาจคำนวณคาจาง
สำหรับวันหยุดพักผอนประจำปตามสวนที่โจทกพึงมีสิทธิไดรับกอนถูกเลิกจางได สวนคาจาง

สำหรับวันหยุดตามประเพณีนั้น หากมีวันหยุดตามประเพณีโจทกยอมไดคาจางในแตละเดือน

ที่มีวันหยุดตามประเพณีอยูแลว เมื่อไมปรากฏวาจำเลยใหโจทกทำงานในวันหยุดตามประเพณี

โจทกจึงไมมีสิทธิไดรับคาจางสำหรับวันหยุดตามประเพณีป ๒๕๖๓ ที่โจทกฟองคดีนี้ยอมคาดเห็น
ไดวาจำเลยตองประสบภาวะขาดทุน เนื่องจากมีการระบาดของโรคติดเชื้อไวรัสโคโรนา ๒๐๑๙

ทำใหลูกคาที่จะมาพักในโรงแรมของจำเลยลดลงอยางมากซึ่งเปนขอเท็จจริงที่รูกันอยูทั่วไป การที่

จำเลยเลิกจางโจทกเพราะงานที่ทำมีนอยลงอยางมาก ทั้งเปนไปเพื่อพยุงกิจการและความอยูรอด

ของจำเลย ถือวามีเหตุอันสมควร ไมเปนการเลิกจางที่ไมเปนธรรม
ที่จำเลยอุทธรณวา ศาลแรงงานภาค ๘ มิไดพิจารณาและวินิจฉัยพยานหลักฐานที่จำเลย

นำสืบอยางละเอียดถี่ถวน ซึ่งพยานหลักฐานที่จำเลยนำสืบฟงไดวาจำเลยจำเปนตองหยุดกิจการ

เปนการชั่วคราวเนื่องจากมีเหตุสุดวิสัย จำเลยมิไดเลิกจางโจทก คำพิพากษาศาลแรงงานภาค ๘

จึงมิไดแสดงขอเท็จจริงที่ฟงไดโดยสรุป และคำวินิจฉัยในประเด็นแหงคดีพรอมดวยเหตุผลแหง
คำวินิจฉัย ไมชอบดวยกระบวนพิจารณาในการรับฟงพยานหลักฐาน เปนคำพิพากษาที่ไมชอบ

ดวยพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ. ๒๕๒๒ มาตรา ๕๑ นั้น

เห็นวา อุทธรณของจำเลยแทจริงแลวเปนการโตแยงดุลพินิจของศาลแรงงานภาค ๘ ซึ่งฟงขอเท็จจริงวา

การที่ผูวาราชการจังหวัดภูเก็ตมีคำสั่งผอนคลายการบังคับการปดสถานที่และมาตรการควบคุม
การแพรระบาดของโรคติดตออันตราย ตั้งแตวันที่ ๑ มิถุนายน ๒๕๖๓ เหตุสุดวิสัยจึงหมด

ไปแลว แตจำเลยยังคงหยุดกิจการตอไป เมื่อถึงสิ้นเดือนกรกฎาคม ๒๕๖๓ จำเลยไมจายคาจาง

๒๘๖