Page 301 - รวมคำพิพากษาศาลอุทธรณ์คดีชำนัญพิเศษ แผนกคดีแรงงาน
P. 301

คำพิพากษาศาลอุทธรณคดีชำนัญพิเศษที่ ๑๘๐๑ - ๑๘๐๔/๒๕๖๔  นางสาวชนมนิภา หงษสุวรรณ

                        (ประชุมใหญ)                                     กับพวก             โจทก

                                                                         บริษัทโอโย เทคโนโลยี แอนด
                                                                         ฮอสพิทอลลิตี้ (ประเทศไทย)

                                                                         จำกัด            จำเลย




              ป.พ.พ. มาตรา ๘, ๕๘๑, ๕๘๒
              พ.ร.บ. คุมครองแรงงาน พ.ศ. ๒๕๔๑ มาตรา ๙ วรรคหนึ่ง, ๑๗ วรรคสอง, ๕๕, ๗๐ วรรคหนึ่ง (๑),

                        ๗๕ วรรคหนึ่ง

              พ.ร.บ. จัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ. ๒๕๒๒ มาตรา ๔๙, ๕๔ วรรคหนึ่ง




                       พ.ร.บ. คุมครองแรงงาน พ.ศ. ๒๕๔๑ มาตรา ๗๕ วรรคหนึ่ง บัญญัติวา “ในกรณี
              ที่นายจางมีความจำเปนโดยเหตุหนึ่งเหตุใดที่สำคัญอันมีผลกระทบตอการประกอบกิจการ

              ของนายจางจนทำใหนายจางไมสามารถประกอบกิจการไดตามปกติซึ่งมิใชเหตุสุดวิสัย

              ตองหยุดกิจการทั้งหมดหรือบางสวนเปนการชั่วคราว ใหนายจางจายเงินใหแกลูกจาง
              ไมนอยกวารอยละเจ็ดสิบหาของคาจางในวันทำงานที่ลูกจางไดรับกอนนายจางหยุดกิจการ

              ตลอดระยะเวลาที่นายจางไมไดใหลูกจางทำงาน ณ สถานที่จายเงินตามมาตรา ๕๕ และ

              ภายในกำหนดเวลาการจายเงินตามมาตรา ๗๐ (๑)” บทบัญญัติดังกลาวมีเจตนารมณ

              คุมครองนายจางที่ประสบวิกฤตการณในการดำเนินกิจการ โดยใหสิทธินายจางสั่งหยุด

              กิจการไมใหลูกจางทั้งหมดหรือบางสวนทำงานเปนการชั่วคราวไดเมื่อมีความจำเปนที่
              สำคัญอันมีผลกระทบตอการประกอบกิจการของนายจางอยางมากซึ่งมิใชเหตุสุดวิสัย

              เพื่อนายจางจะไดมีโอกาสแกไขวิกฤตการณที่เกิดขึ้นใหหมดไปหรือบรรเทาลง ขณะ

              เดียวกันก็คุมครองลูกจางใหยังพอมีรายไดในการดำรงชีพระหวางเวลาที่นายจางไมให
              ทำงานดวย สวนการหยุดกิจการเปนการชั่วคราวดวยเหตุสุดวิสัย ตองเปนกรณีที่นายจาง

              ไมสามารถประกอบกิจการทั้งหมดหรือบางสวนในชวงเวลานั้นโดยสิ้นเชิง และถือวาการ

              ที่นายจางไมอาจมอบหมายงานใหลูกจางทำเปนกรณีการชำระหนี้ตกเปนพนวิสัยเพราะ

              พฤติการณอยางหนึ่งอยางใดซึ่งเกิดขึ้นภายหลังกอหนี้และซึ่งนายจางไมตองรับผิด  นายจาง

              ยอมหลุดพนจากหนาที่ในการชำระหนี้และไมตองจายเงินใหแกลูกจาง แต พ.ร.บ. คุมครอง




                                                     ๒๙๑
   296   297   298   299   300   301   302   303   304   305   306