Page 38 - รวมคำพิพากษาศาลอุทธรณ์คดีชำนัญพิเศษ แผนกคดีแรงงาน

เปนธรรม คงมีสิทธิไดรับเฉพาะคาหุนบริษัทจำเลยประจำป ๒๕๖๒ จำนวน ๑๑๔ หุน จึงกำหนด

ใหจำเลยชำระคาหุนพรอมดอกเบี้ยแกโจทก

ที่โจทกอุทธรณวา โจทกมิไดลาออกเอง แตเปนเพราะจำเลยมีเจตนาเลิกจางโจทกมา
แตแรก โดยแตงตั้งคณะกรรมการสอบสวนโจทกกลาวหาวาโจทกฝาฝนขอบังคับเกี่ยวกับการ

ทำงานและจรรยาบรรณของบริษัทวาดวยความขัดแยงดานผลประโยชนซึ่งไมมีมูลความจริง และ

นำผลการสอบสวนที่ไมชอบมาบังคับกดดันใหโจทกลาออก ทำใหโจทกเกิดความกลัวเสื่อมเสีย

ประวัติและไมไดรับเงินใด ๆ อันเปนสิทธิตามกฎหมาย จึงเปนการลาออกโดยไมสมัครใจนั้น เห็นวา
เมื่อศาลแรงงานกลางรับฟงพยานหลักฐานแลววินิจฉัยขอเท็จจริงวา โจทกเปนฝายเสนอขอให

จำเลยเปลี่ยนเปนโจทกลาออก เพื่อยุติเรื่องที่จำเลยแตงตั้งคณะกรรมการสอบสวนทางวินัยโจทก

ซึ่งจะทำใหโจทกมีสิทธิไดรับผลประโยชนจากกองทุนสำรองเลี้ยงชีพในสวนเงินสมทบของนายจาง

เปนการที่โจทกสมัครใจลาออกเอง มิไดถูกจำเลยบังคับขมขูดังที่อาง ดังนี้ อุทธรณของโจทก
ดังกลาวจึงเปนการโตแยงดุลพินิจในการรับฟงพยานหลักฐานของศาลแรงงานกลางเพื่อใหรับฟง

ขอเท็จจริงเปนดังที่โจทกอุทธรณ จึงเปนอุทธรณในขอเท็จจริง ซึ่งตองหามมิใหอุทธรณตาม

พระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ. ๒๕๒๒ มาตรา ๕๔ วรรคหนึ่ง

ศาลอุทธรณคดีชำนัญพิเศษไมรับวินิจฉัย
คงมีปญหาตองวินิจฉัยตามอุทธรณของโจทกวา โจทกมีสิทธิไดรับสินจางแทนการบอก

กลาวลวงหนา คาชดเชย และคาเสียหายจากการเลิกจางที่ไมเปนธรรมจากจำเลยซึ่งเปนนายจาง

หรือไม เห็นวา นายจางมีหนาที่จายสินจางแทนการบอกกลาวลวงหนา คาชดเชย และคาเสียหาย

จากการเลิกจางที่ไมเปนธรรมใหแกลูกจางตอเมื่อไดบอกเลิกสัญญาจางหรือเลิกจางลูกจางตาม
หลักเกณฑที่บัญญัติไวในมาตรา ๑๗ และมาตรา ๑๑๘ แหงพระราชบัญญัติคุมครองแรงงาน

พ.ศ. ๒๕๔๑ มาตรา ๕๘๒ แหงประมวลกฎหมายแพงและพาณิชย และมาตรา ๔๙ แหงพระราชบัญญัติ

จัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ. ๒๕๒๒ คดีนี้โจทกฟองเรียกสินจางแทนการ

บอกกลาวลวงหนา คาชดเชย และคาเสียหายจากการเลิกจางที่ไมเปนธรรม โดยอางเหตุวาจำเลย
เลิกจางโจทกโดยไมไดกระทำผิดและไมไดบอกกลาวลวงหนา เปนการเลิกจางที่ไมเปนธรรม จำเลย

ใหการตอสูวา โจทกพนสภาพจากการเปนลูกจางจำเลยเนื่องจากลาออก จึงไมมีสิทธิไดรับเงิน

ดังกลาว กรณีจึงมีขอพิจารณาสำคัญวาจำเลยเลิกจางโจทกหรือไม เมื่อขอเท็จจริงไดความตาม

ที่ศาลแรงงานกลางวินิจฉัยมาเปนยุติวา โจทกสมัครใจลาออกเอง โดยมิไดถูกจำเลยบังคับขมขู
ดังที่อาง พฤติการณยอมถือไดวาเปนการที่ลูกจางบอกเลิกสัญญาจางโดยสมัครใจ ตามประมวล

กฎหมายแพงและพาณิชย มาตรา ๓๘๖ ไมใชกรณีนายจางเลิกจางลูกจางอันจะทำใหนายจางมี

๒๘