Page 566 - รวมคำพิพากษาศาลอุทธรณ์คดีชำนัญพิเศษ แผนกคดีแรงงาน

โดยชั่งน้ำหนักจากพยานหลักฐานของทั้งสองฝายประกอบการพิจารณา ดังนั้น อุทธรณของจำเลย

จึงเปนการอุทธรณโตแยงดุลพินิจในการรับฟงพยานหลักฐานของศาลแรงงานกลาง อันเปนอุทธรณ

ในขอเท็จจริง ซึ่งตองหามมิใหอุทธรณตามพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณา
คดีแรงงาน พ.ศ. ๒๕๒๒ มาตรา ๕๔ วรรคหนึ่ง ศาลอุทธรณคดีชำนัญพิเศษไมรับวินิจฉัย

ที่จำเลยอุทธรณทำนองวา คำสั่งใหโจทกเปนเจาหนาที่รักษาความปลอดภัยสำรองแทนเวร

มิไดเปนการลดตำแหนง และจำเลยมีสิทธิหักคาเสียหายจากเงินประกันการทำงานของโจทก

เนื่องจากโจทกไมดำเนินการแตงตั้งหัวหนาเจาหนาที่รักษาความปลอดภัย นั้น เห็นวา คดีนี้
ศาลแรงงานกลางรับฟงขอเท็จจริงวา คำสั่งของจำเลยดังกลาวเปนการลดตำแหนงและลดเงินเดือน

ของโจทก อันเปนการเปลี่ยนแปลงสภาพการจางที่ไมเปนคุณแกโจทกโดยไมมีเหตุผลเพียงพอ

และจำเลยมิไดนำสืบใหเห็นถึงระเบียบที่กำหนดใหโจทกตองมีหนาที่ในการแตงตั้งหัวหนาชุด

ดังนั้น อุทธรณของจำเลยถือเปนเพียงการกลาวอางลอย ๆ มิไดโตแยงคำวินิจฉัยของศาลแรงงานกลาง
วาไมถูกตองอยางไร จึงไมชอบตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพง มาตรา ๒๒๕ วรรคหนึ่ง

ประกอบพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ. ๒๕๒๒ มาตรา ๕๔

วรรคหนึ่ง ศาลอุทธรณคดีชำนัญพิเศษไมรับวินิจฉัย

ที่จำเลยอุทธรณวา ผูอำนวยการสำนักงานรักษาความปลอดภัยมีอำนาจออกคำสั่งใหโจทก
เปนเจาหนาที่รักษาความปลอดภัยสำรองแทนเวร และออกคำสั่งใหโจทกออกจากงานได เห็นวา

เมื่อขอเท็จจริงรับฟงไดวา จำเลยไมมีสิทธิออกคำสั่งใหโจทกออกจากงาน แตเปนการเลิกจางโจทก

ในวันที่ที่จำเลยออกคำสั่งใหโจทกเปนเจาหนาที่รักษาความปลอดภัยสำรองแทนเวร อุทธรณ

ของจำเลยจึงไมเปนสาระแกคดีอันควรไดรับการวินิจฉัย เพราะไมทำใหผลแหงคดีเปลี่ยนแปลงไป
ตองหามมิใหอุทธรณตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพง มาตรา ๒๒๕ วรรคหนึ่ง ประกอบ

พระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ. ๒๕๒๒ มาตรา ๕๔ วรรคหนึ่ง

ศาลอุทธรณคดีชำนัญพิเศษไมรับวินิจฉัย

อนึ่ง จำเลยเปนองคการของรัฐ เปนนิติบุคคลตามพระราชบัญญัติองคการสงเคราะห
ทหารผานศึก พ.ศ. ๒๕๑๐ มาตรา ๖ และมาตรา ๗ เปนรัฐวิสาหกิจตามพระราชบัญญัติแรงงาน

รัฐวิสาหกิจสัมพันธ พ.ศ. ๒๕๔๓ มาตรา ๖ อยูภายใตประกาศคณะกรรมการแรงงานรัฐวิสาหกิจสัมพันธ

เรื่อง มาตรฐานขั้นต่ำของสภาพการจางในรัฐวิสาหกิจ ซึ่งออกโดยอาศัยอำนาจตามความในมาตรา ๑๓ (๑)

แหงพระราชบัญญัติแรงงานรัฐวิสาหกิจสัมพันธ พ.ศ. ๒๕๔๓ ดังนั้น ที่ศาลแรงงานกลางวินิจฉัย
ใหจำเลยชำระดอกเบี้ยของคาจาง คาชดเชย และเงินประกันการทำงานอัตรารอยละ ๑๕ ตอป

ตามพระราชบัญญัติคุมครองแรงงาน พ.ศ. ๒๕๔๑ มาตรา ๙ จึงไมถูกตอง เมื่อประกาศ

๕๕๖