Page 571 - รวมคำพิพากษาศาลอุทธรณ์คดีชำนัญพิเศษ แผนกคดีแรงงาน

นอกจากนี้ จำเลยเลิกจางโจทกเพราะโจทกขาดคุณสมบัติการเปนพนักงาน หาใชเลิกจางโจทก

เพียงเพราะเหตุโจทกตกเปนผูตองหาในคดีอาญาไม จึงไมเปนการขัดตอหลักสันนิษฐานความ

เปนผูบริสุทธิ์ของผูตองหาในคดีอาญาแตอยางใด จำเลยเลิกจางลูกจางอื่นอีกสองคนพรอมกับโจทก
จึงไมเปนการเลือกปฏิบัติสวนที่จำเลยแกไขขอบังคับจำเลยวาดวยระเบียบพนักงานในขอ ๖ ข (๒)

ใหยกเลิกขอความเดิมแลวใชขอความใหมแทนวา “(๒) เปนผูอยูในระหวางพักงาน พักราชการ

หรือใหออกจากราชการไวกอนตามกฎหมาย” ตามสำเนาขอบังคับการไฟฟาสวนภูมิภาควาดวย

ระเบียบพนักงาน (ฉบับที่ ๒๔) พ.ศ. ๒๕๖๐ นั้น ใหใชบังคับตั้งแตวันที่ประกาศคือวันที่ ๒๒
พฤศจิกายน ๒๕๖๐ เปนตนไป อันเปนเวลาภายหลังจากโจทกขาดคุณสมบัติและจำเลยเลิกจาง

โจทกแลว การแกไขขอบังคับจำเลยจึงไมมีผลเปลี่ยนแปลงยอนหลังไปใหโจทกกลับกลายเปน

ผูมีคุณสมบัติครบถวนในการเปนพนักงานจำเลยมาแตแรกไม จำเลยเลิกจางโจทกเปนธรรมแลว

ไมมีเหตุใหเพิกถอนคำสั่งจำเลยที่ ๑๘๓๑/๒๕๖๐ เมื่อขอเท็จจริงฟงไดวาจำเลยเลิกจางโจทก
เปนธรรมแลว จำเลยจึงไมตองจายคาเสียหายจากการเลิกจางไมเปนธรรมแกโจทก สำหรับเงิน

ชวยเหลือคาไฟฟาเปนเงินที่จำเลยจายใหแกพนักงานที่จำเลยบรรจุเปนพนักงานประจำแลว

แตจำเลยมิไดบรรจุใหโจทกเปนพนักงานประจำและเลิกจางโจทกแลว จำเลยจึงไมตองจายเงิน

ชวยเหลือคาไฟฟาแกโจทกสวนคาเสียโอกาสจากการไมไดทำงานกับจำเลยและคาเสียโอกาส
ในเงินชวยเหลือคาไฟฟาเปนผลสืบเนื่องมาจากโจทกขาดคุณสมบัติการเปนพนักงานจำเลย

จำเลยหาไดกระทำการอยางใดเปนผลใหโจทกเสียโอกาสไม จำเลยจึงไมตองจายคาเสียโอกาส

ทั้งสองจำนวนดังกลาวแกโจทก จำเลยจางโจทกเขาทดลองงานตั้งแตวันที่ ๑ ตุลาคม ๒๕๕๘

และเลิกจางโจทกวันที่ ๒๔ เมษายน ๒๕๖๐ แมเปนเพราะโจทกขาดคุณสมบัติ แตไมปรากฏวา
โจทกมีการกระทำใดอันจะเปนเหตุใหจำเลยไมตองจายสินจางแทนการบอกกลาวลวงหนาตามที่

บัญญัติไวในประมวลกฎหมายแพงและพาณิชย มาตรา ๕๘๓ หรือไมตองจายคาชดเชยตาม

พระราชบัญญัติคุมครองแรงงาน พ.ศ. ๒๕๔๑ มาตรา ๑๑๙ จำเลยจึงตองจายสินจางแทนการ

บอกกลาวลวงหนาและคาชดเชยแกโจทก พรอมดอกเบี้ยตามที่โจทกขอ แตดอกเบี้ยสำหรับ
สินจางแทนการบอกกลาวลวงหนา จำเลยตองรับผิดในอัตรารอยละ ๗.๕ ตอป ตามประมวล

กฎหมายแพงและพาณิชย มาตรา ๒๒๔ วรรคหนึ่ง เทานั้น

คดีมีปญหาตองวินิจฉัยตามอุทธรณของโจทกวา ขอบังคับจำเลยวาดวยระเบียบพนักงาน

พ.ศ. ๒๕๑๗ ขอ ๖ ข (๒) เกินกวาและขัดตอกฎหมายที่มีศักดิ์สูงกวา คือรัฐธรรมนูญและ
พระราชบัญญัติคุณสมบัติมาตรฐานสำหรับกรรมการและพนักงานรัฐวิสาหกิจ พ.ศ. ๒๕๑๘

ไมสามารถนำมาใชเปนเหตุเลิกจางโจทกได ใชหรือไม เห็นวา ตามพระราชบัญญัติคุณสมบัติ

๕๖๑