Page 570 - รวมคำพิพากษาศาลอุทธรณ์คดีชำนัญพิเศษ แผนกคดีแรงงาน

ที่การไฟฟาสวนภูมิภาคอำเภอพานทอง จังหวัดชลบุรี โดยใหโจทกทดลองงานมีกำหนด ๓ เดือน

เริ่มปฏิบัติหนาที่วันที่ ๑ ตุลาคม ๒๕๕๘ โจทกทำงานครบกำหนดทดลองงานในวันที่ ๓๑

ธันวาคม ๒๕๕๘ จำเลยจะตองบรรจุโจทกเปนพนักงานในวันถัดจากวันทดลองงานครบ ๓ เดือน
คือในวันที่ ๑ มกราคม ๒๕๕๙ ระหวางรอการพิจารณาบรรจุ จำเลยตรวจสอบประวัติโจทกจาก

กองทะเบียนประวัติอาชญากร สำนักงานตำรวจแหงชาติ พบวา เมื่อวันที่ ๓ กรกฎาคม ๒๕๕๘

นายอนุชิต และนายธีระวัฒน แจงความกลาวหาโจทกตอพนักงานสอบสวนสถานีตำรวจภูธร

บางปะกงวาโจทกกับพวกรวมกันทำรายบุคคลทั้งสองเปนเหตุใหไดรับอันตรายแกกายสาหัส
ซึ่งไมใชความผิดลหุโทษและมิใชความผิดที่โจทกกระทำโดยประมาท โจทกตองหาและถูกดำเนินคดี

ในขอหาดังกลาวเมื่อวันที่ ๒๔ กรกฎาคม ๒๕๕๘ พนักงานอัยการมีคำสั่งไมฟองโจทกเมื่อวันที่ ๑๘

เมษายน ๒๕๕๙ จำเลยมีคำสั่งที่ ๑๘๓๑/๒๕๖๐ ลงวันที่ ๒๔ เมษายน ๒๕๖๐ ใหเลิกจางโจทก

ตามสำเนาคำสั่งจำเลย แลววินิจฉัยวาโจทกขาดคุณสมบัติการเปนพนักงานจำเลยตามที่ประกาศ
รับสมัคร โจทกไมเคยมีคุณสมบัติเปนพนักงานจำเลยในชวงเวลาตั้งแตโจทกเริ่มทดลองงาน

ในวันที่ ๑ ตุลาคม ๒๕๕๘ ถึงวันที่จำเลยตองบรรจุโจทกเปนพนักงานในวันที่ ๑ มกราคม ๒๕๕๙

คำสั่งจำเลยที่ ๑๘๓๑/๒๕๖๐ ลงวันที่ ๒๔ เมษายน ๒๕๖๐ ใหเลิกจางโจทกเนื่องจากโจทกขาด

คุณสมบัติเปนพนักงานจำเลย จึงเปนคำสั่งที่จำเลยสั่งไปตามระเบียบของจำเลยโดยชอบ ขอบังคับ
จำเลยวาดวยระเบียบพนักงาน พ.ศ. ๒๕๑๗ เปนขอบังคับที่กำหนดโดยคณะกรรมการการไฟฟา

สวนภูมิภาคตามที่พระราชบัญญัติการไฟฟาสวนภูมิภาค พ.ศ. ๒๕๐๓ มาตรา ๒๓ วรรคหนึ่ง (๓)

แกไขโดยพระราชบัญญัติการไฟฟาสวนภูมิภาค (ฉบับที่ ๔) พ.ศ.๒๕๔๒ บัญญัติใหอำนาจหนาที่

ไวกับปรากฏตามพระราชบัญญัติคุณสมบัติมาตรฐานสำหรับกรรมการและพนักงานรัฐวิสาหกิจ
พ.ศ. ๒๕๑๘ มาตรา ๙ วรรคหนึ่งบัญญัติใหกรรมการหรือพนักงานรัฐวิสาหกิจตองมีคุณสมบัติ

และไมมีลักษณะตองหามตามที่กำหนดไวสำหรับรัฐวิสาหกิจนั้น ๆ จำเลยโดยคณะกรรมการ

การไฟฟาสวนภูมิภาคยอมมีอำนาจกำหนดคุณสมบัติและลักษณะตองหามเฉพาะสำหรับพนักงาน

จำเลยได ขอบังคับจำเลยวาดวยระเบียบพนักงานจึงเปนขอบังคับที่จำเลยออกบังคับใชโดยชอบ
ดวยกฎหมาย สวนคุณสมบัติและลักษณะตองหามอื่น ๆ ที่กำหนดไวในมาตรา ๙ วรรคหนึ่ง (๑)

ถึง (๘) แหงพระราชบัญญัติคุณสมบัติมาตรฐานสำหรับกรรมการและพนักงานรัฐวิสากิจ พ.ศ. ๒๕๑๘

เปนเพียงการกำหนดเกณฑขั้นต่ำของคุณสมบัติและลักษณะตองหามของกรรมการหรือพนักงาน

รัฐวิสาหกิจไวเปนการทั่วไปเทานั้น บทบัญญัติแหงกฎหมายดังกลาวหาไดจำกัดหามมิใหจำเลย
หรือรัฐวิสาหกิจอื่นกำหนดคุณสมบัติและลักษณะตองหามเฉพาะสำหรับพนักงานตนเองไม

ขอบังคับดังกลาวขอ ๖ ข (๒) จึงไมเปนการตัดสิทธิโจทกและไมขัดตอรัฐธรรมนูญแตอยางใด

๕๖๐