Page 572 - รวมคำพิพากษาศาลอุทธรณ์คดีชำนัญพิเศษ แผนกคดีแรงงาน

มาตรฐานสำหรับกรรมการและพนักงานรัฐวิสาหกิจ พ.ศ. ๒๕๑๘ มาตรา ๙ วรรคหนึ่ง ในขณะ

เกิดเหตุคดีนี้ที่บัญญัติวา “พนักงานรัฐวิสาหกิจ นอกจากจะตองมีคุณสมบัติและไมมีลักษณะ

ตองหามตามที่กำหนดไวสำหรับรัฐวิสาหกิจนั้น ๆ แลว ยังตองมีคุณสมบัติและไมมีลักษณะ
ตองหามดังตอไปนี้...” นั้น เปนบทบัญญัติที่กลาวถึงคุณสมบัติของพนักงานรัฐวิสาหกิจวาจะตอง

มีคุณสมบัติและไมมีลักษณะตองหามอยางไรบาง ซึ่งผลของการขาดคุณสมบัติหรือมีลักษณะ

ตองหามตามมาตรา ๙ นั้น มาตรา ๑๑ บัญญัติใหพนักงานผูนั้นตองพนจากตำแหนง อันแสดงวา

คุณสมบัติและลักษณะตองหามที่บัญญัติไวในมาตรา ๙ เปนคุณสมบัติและลักษณะตองหามที่ใชกับ
ผูที่เปนพนักงานรัฐวิสาหกิจ แตขอบังคับจำเลยวาดวยระเบียบพนักงาน พ.ศ. ๒๕๑๗ ขอ ๖

ที่ระบุวา “ผูที่จะเขาเปนพนักงานตองมีคุณสมบัติและไมมีลักษณะตองหามดังตอไปนี้...” นั้น

เปนการกำหนดคุณสมบัติและลักษณะตองหามสำหรับผูที่จะเขาเปนพนักงานจำเลยเทานั้น ไมใช

เปนการกำหนดคุณสมบัติและลักษณะตองหามของผูที่เปนพนักงานแลว เพราะในเรื่องคุณสมบัติ
และลักษณะตองหามอันจะทำใหไมสามารถเปนพนักงานเนื่องจากขาดคุณสมบัติและตองพนจาก

ตำแหนง นั้น จำเลยกำหนดไวในขอบังคับจำเลยวาดวยระเบียบพนักงาน พ.ศ. ๒๕๑๗ ขอ ๓๔

โดยไมมีขอความที่วา “เปนผูที่อยูในระหวางพักราชการ พักงาน หรือตองหาคดีอาญา เวนแต

ความผิดลหุโทษหรือความผิดอันไดกระทำโดยประมาท” ซึ่งหมายความวา พนักงานจำเลย
แมจะตองหาคดีอาญา ก็ไมเปนเหตุใหขาดคุณสมบัติและตองพนจากตำแหนง พระราชบัญญัติ

คุณสมบัติมาตรฐานสำหรับกรรมการและพนักงานรัฐวิสาหกิจ พ.ศ. ๒๕๑๘ มาตรา ๙ และมาตรา ๑๑

เปนเพียงการวางเกณฑทั่วไปสำหรับรัฐวิสาหกิจ แตบทบัญญัติทั้งสองมาตราดังกลาวก็ไดใหอำนาจ

แกรัฐวิสาหกิจที่จะกำหนดคุณสมบัติ ลักษณะตองหาม และหลักเกณฑการพนตำแหนงขึ้นเอง
ไดอีก เมื่อการกำหนดคุณสมบัติและลักษณะตองหามตามขอบังคับจำเลยวาดวยระเบียบพนักงาน

พ.ศ. ๒๕๑๗ ขอ ๖ ข (๒) เปนเพียงหลักเกณฑกอนที่จะเขาเปนพนักงาน หาใชเปนการกำหนด

คุณสมบัติและลักษณะตองหามของพนักงานแตอยางใด เพราะใชบังคับกับผูที่จะเขาเปนพนักงาน

จำเลยซึ่งแมจะไมเหมาะสมนัก แตก็ไมถึงขนาดขัดตอพระราชบัญญัติคุณสมบัติมาตรฐานสำหรับ
กรรมการและพนักงานรัฐวิสาหกิจ พ.ศ. ๒๕๑๘ มาตรา ๙ และมาตรา ๑๑ สวนที่โจทกอุทธรณ

อางวา ขอบังคับจำเลยวาดวยระเบียบพนักงาน พ.ศ. ๒๕๑๗ ขอ ๖ ข (๒) ขัดตอหลักขอสันนิษฐาน

ความเปนผูบริสุทธิ์ของผูตองหาคดีอาญาตามรัฐธรรมนูญก็เปนการกลาวอางเพื่อนำกฎหมาย

ที่ไมตรงกับเรื่องมาปรับใชแกกรณีนี้ซึ่งเปนเรื่องกระบวนการเลือกสรรลูกจางเขาทำงานตามสัญญา
จางแรงงาน จึงไมไดเปนการกำหนดหลักเกณฑเกินไปกวาหรือขัดแยงตอกฎหมายที่มีศักดิ์สูงกวา

แตอยางใด ยอมนำมาใชเปนเหตุเลิกจางโจทกได เพราะโจทกมีลักษณะตองหามมากอนที่จะเขาเปน

๕๖๒