Page 31 - การใช้ภาษาและวัฒนธรรมไทยสำหรับครู

๑๔


ั
ึ่
ของคำที่ใชเหมาะแกบุคคล กาลเทศะ อันเปนเอกลักษณทางภาษาไทย เชน มีการใชคำราชาศพทซง

เปนคำสุภาพประเภทหนึ่งที่คนไทยกำหนดขึ้นไวใชสำหรับพระมหากษัตริย มิไดหมายความวา
พระมหากษัตริยเปนผูใชถอยคำนี้ แตเปนผูที่ตองใชภาษาเพ็ดทูลพระมหากษัตริย
คนไทยในภูมิภาคตางๆ ของประเทศไทยจะสามารถติดตอสื่อสารกันได ถาทุกคนใช
ภาษากลางซึ่งเปนภาษาที่ใชอยูในเมืองหลวง และเปนภาษาที่สอนกันในสถานศึกษา ใชติดตอ

ราชการ คนไทยสวนมากยังรูภาษาที่ใชพูดกันเฉพาะถิ่นของตนอีกดวยภาษาที่ใชในถิ่นตางๆ จะ

แตกตางกันในดานเสียง ความหมายของคำ และการใชศัพท ภาษาที่ใชในทองถิ่นตางๆ ของประเทศ
ไทยนั้นแบงตามภูมิศาสตรไดดังนี้ ภาษาภาคเหนือ ภาษาภาคอีสาน ภาษาภาคใต เปนตน
คนไทยบันทึกเกี่ยวกับชีวิตมนุษย และโลกที่มนุษยอาศัยในรูปแบบที่เรียกวา

วรรณกรรม หรือวรรณคดี ซึ่งเปนมรดกทางวัฒนธรรมที่สำคัญเพราะวรรณกรรม วรรณคดีได 
สะทอนใหทราบถึงสภาพความรูสึกนึกคิดทางอารมณ ปรัชญา สภาพสังคม เศรษฐกิจ การเมือง
ตลอดจนเหตุการณตางๆ ไดอยางนาสนใจ ฉะนั้นวรรณคดีไมวาเรื่องใด ก็ตามยอมกลาวถึง ความด ี
ความชั่ว อุดมคติ ความริษยา อาฆาต เปนตน ซึ่งไดถายทอดออกมาไดลึกซึ้งกินใจสำหรับคนใน
ชาติตามรูปแบบการเขียนที่แตกตางกัน

ั
๒. ขอสังเกตเกี่ยวกับวฒนธรรมในการใชภาษาไทย

ขอสังเกตเกี่ยวกับวัฒนธรรมในการใชภาษาไทย สรุปไดดังนี้
๑. ธรรมเนียมไทยถือวาผูใหญลอเลนหรือใหความสนิทสนมกับเด็กนับเปนการใหความ
เมตตา ถาเด็กถือเอาความเมตตานั้นเปนโอกาสใหพูดลอเลียนผูใหญเลน แมจะดวยความรัก ก็ถือวา


ไมงาม ไมเหมาะสม เปนเรื่องเสียมารยาท เด็กสมัยใหมมักจะขาดมารยาทขอนี้ มักไมรูจักความพอดี
ทำใหพูดลวงเกินผูใหญ หรือพูดจาตีเสมอผูใหญ แมจะเปนการพูดโดยไมไดมีเจตนารายก็ตาม
๒. ธรรมเนียมไทยนั้น ผูใหญที่ดีทานยอมรูตัววาทานทำอะไรดีหรือไม ทานแกไขตัวเองได 
ไมใชหนาที่ผูนอยที่จะตำหนิ ยิ่งเปนผูใหญของบานเมืองถาทานทำอะไรผิด ผลงานจะเปนตัวตำหนิ

ทานเอง
๓. วัฒนธรรมไทยนั้นถือวาสิ่งที่ไมงาม สิ่งที่นารังเกียจไมควรนำมาแสดง การนำสิ่งที่ไมดีของ

ผูอื่นออกมาแสดงนั้น ถือเปนการประจานผูอื่น เปนเรื่องเสียมารยาทอยางยิ่ง


๔. การคำนึงถึงการใชภาษาใหสุภาพนั้น บางครั้งทำใหเกิดความฟุมเฟอยขึน มักเปนการใช
้
คำมากแตกินความนอย ทั้งนี้เพราะความพยายามสุภาพ และแสดงความเกรงใจจนทำใหลืมเนื้อหาท ี่
ตองการสื่อสารไป เชน ตัวอยางการเขียนขอความบอกอาจารยของนักศึกษาที่กลาววา “กระผมมา
ี
กราบขอรบกวนทานอาจารย จะรบกวนถามเรื่องการสอบไล ภาคเรียนที่ 1 ถาจะมากราบเรียนอก
ทานอาจารยจะสะดวกวันไหน โปรดกรุณาเขียนวันที่ใหทราบดวย ขอบพระคุณอยางยิ่งครับ” เปน

ตน ในการเขียนนั้นควรเขียนใหกระชับ ตรงไปตรงมาไมเยิ่นเยอ และไดสาระสำคัญ ทั้งไมควรใช

ภาษาที่ผิดธรรมเนียมหรือวัฒนธรรมไทยดวย
ภาษาไมใชแคเพียงสื่อที่ทำหนาที่ลำเลียงสารหรือขอมูลไปยังผูรับสารเทานั้น ภาษายัง

สะทอนวัฒนธรรมของผูสงสารออกมาดวย แมสารจะถูกตองชัดเจนแตหากขาดความสุภาพ