Page 30 - การใช้ภาษาและวัฒนธรรมไทยสำหรับครู
P. 30

๑๓


                                                                  ่
                                                             บทที ๒
                                                    วัฒนธรรมการใชภาษา



                        1.  ความรูทั่วไปเกี่ยวกับวฒนธรรม
                                              ั

                                                                                                ึ
                               วัฒนธรรม  หมายถึง สิ่งที่ทำความเจริญงอกงามใหแกหมูคณะ   ภาพที่แสดงถงความเจริญ
                        งอกงาม หรือความมีระเบียบวินัย   สิ่งใดก็ตามหากมีการเจริญขึ้นดวยการศึกษาอบรมก็หมายถึง

                        วัฒนธรรมไดทั้งสิ้น
                                                                                         
                               วัฒนธรรมเกิดจากการเรียนรู  ไมใชสิ่งที่ติดตัวมนุษยมาแตกำเนิดและไมใชสิ่งที่อาจถายทอด
                                                                                       
                        ทางพันธุกรรมได  วัฒนธรรมเปนมรดกของสังคม วัฒนธรรมเปนผลของการถายทอดและการเรียนรู 
                        จากสมาชิกรุนหนึ่งไปสูสมาชิกอกรุนตอไป การถายทอดนั้น ตองใชเวลา และมีภาษาเปนสื่อกลางชวย
                                                  ี
                        ใชมนุษยไดแสดงความรูสึกและสามารถเขาใจผูอื่นได เปนแบบแผนในการดำเนินชีวิต บุคคลที่เกิดใน
                                                             ึ่
                        สังคมใดก็ตองเรียนรูวัฒนธรรมของสังคมนั้นซงแตกตางกันไปตามแตละสังคมไมสามารถ   นำมา
                        เปรียบเทียบไดวาของใครดีกวากัน  เพราะแตละวัฒนธรรมยอมมความเหมาะสมตามสภาพแวดลอม
                                                                             ี
                              
                        ของแตละสังคม วัฒนธรรมเปนสิ่งที่เปลี่ยนแปลงได จากการคิดคนสิ่งใหมๆ หรือปรับปรุงของเดิมให
                                                                                    
                        เหมาะสมกับสถานการณที่เปลี่ยนแปลงไปจึงทำใหวัฒนธรรมมีการเปลี่ยนแปลงอยูเสมอ  วัฒนธรรม
                        มีลักษณะเปนการแสดงถึงรูปแบบของความคิด ในการแสดงพฤติกรรมของมนุษย เปนผลมาจากการ
                        ชวยกันกำหนดรูปแบบของความคิดในการแสดงพฤติกรรมของสมาชิก โดยที่สมาชิกรับรูรวมกัน และ

                        ประพฤติตามแนวคิดนั้นและวัฒนธรรมมิใชเปนของผูใดผูหนึ่งโดยเฉพาะ วัฒนธรรมเปนของสวนรวม
                                     ี่
                        ซึ่งเกิดจากการทมนุษยอยูรวมกัน  และสรางรูปแบบในการดำเนินชีวิตในสังคมรวมกัน  วัฒนธรรมจึง
                        ไมใชสิ่งที่สมาชิกในสังคมคนใดคนหนึ่งยอมรับและปฏิบัติเทานั้น
                          
                                                       
                               วัฒนธรรมแบงเปนประเภทได 5 ประเภท ดงนี
                                                                     ้
                                                                   ั
                                      ๑. วัฒนธรรมทางจารีตประเพณ  ี
                                            ๒. วัฒนธรรมทางจิตใจ
                                            3. วัฒนธรรมทางวัตถ  ุ
                                        4. วัฒนธรรมทางสุนทรียะ

                                            5. วัฒนธรรมทางภาษาและวรรณกรรม

                                      ในเอกสารประกอบการสอนเลมนี้ผูเรียบเรียงจะกลาวถึงเฉพาะวัฒนธรรมทางภาษา
                        และวรรณกรรม  ดังนี้ ภาษาเปนสวนสำคัญของวัฒนธรรมเพราะภาษาเปนเครื่องมือสื่อสาร

                        ความหมายใหคนในชาติเขาใจกัน ประเทศไทยมีภาษาของตนเองมาชานานแลว ในสมัยกรุงสุโขทัย
                        เปนราชธานี พอขุนรามคำแหงไดทรงประดิษฐขึ้นเมื่อป พ.ศ. ๑๘๒๖ มี พยัญชนะ ๔๔ ตัว (๒๑
                        เสียง), สระ ๒๑ รูป (๓๒เสียง), วรรณยุกต ๕ เสียง คือ เสียง สามัญ เอก โท ตรี จัตวา  ทำให
                        กลายเปนรากฐานสำคัญของภาษาไทยในปจจุบันซึ่งมีระยะนานกวา ๗00 ป  สิ่งที่นาสนใจที่แสดงถง ึ

                        ความสัมพันธระหวางภาษากับวัฒนธรรมอีกประการหนึ่ง คือ ในภาษาไทยมีระดับของคำหรือศักดิ์
   25   26   27   28   29   30   31   32   33   34   35