Page 39 - การใช้ภาษาและวัฒนธรรมไทยสำหรับครู
P. 39

๒๒


                                      ๔.  ฟง ดูแลวแปลเจตนาของผูพูดผิดจนเกิดความไมพอใจ
                                                                                
                                                                            ี
                                      แนวทางแกไข  ครูตองตระหนักและมีเจตนาดตอผูเรียน ไมนำความรูสึกสวนตัวใน
                                                                                               
                        ดานลบมาตั้งเปนขอรังเกียจผูเรียน  หากครูมีความรูสึกหรืออารมณไมดี หงุดหงิดจากเรื่องใดก็ตาม
                        ตองตัดสิ่งเหลานั้นออกใหหมดแลวตั้งใจฟงในเรื่องที่กำลังฟงและดูวาผูเรียนมีเจตนาอะไร ตองการสิ่ง
                                                         
                        ใด มีความรูสึกอยางไร เพื่อครูจะไดแสดงปฏิกิริยาตอบสนองไดถูกตอง  นอกจากนี้ครูควรศึกษาภูม ิ
                                                                                            ู
                        หลังของผูเรียนและสังเกตแววตา น้ำเสียง ทาทางประกอบดวยก็จะเขาใจผูเรียนไดถกตอง
                                      ๕.  ฟง ดูแลวตัดสินใจไมไดวาควรจะเชื่อหรือไมเชื่อ
                                      แนวทางแกไข  ครูควรฟงและดูอยางตั้งใจตั้งแตตนจบจบโดยพยายามจับใจความ
                        จับจุดมุงหมายของผูเรียนวาตองการสื่อสารประเด็นใด มีเหตุผลใด มีหลักฐานใดในการยืนยัน

                        ขอเท็จจริง  ครูควรมีการตรวจสอบขอมูลเพิ่มเติมจากแหลงที่นาเชื่อถือกอนการตัดสินใจ
                                                                                  
                                                       
                                      ๖.  ฟง ดูแลวแยกไมไดวาอะไรคือขอเท็จจริงหรือขอคิดเห็น
                                                                               
                                                                   
                                      แนวทางแกไข  ครูตองฟง ดูอยางมีวิจารณญาณ คิดไตรตรองใหรอบคอบ พยายาม
                        จับประเด็นใหไดวาขอความตอนใดเปนขอเท็จจริงและตอนใดเปนขอคิดเห็นที่ผูเรียนยกขึ้นมา
                        ประกอบเพื่อเปนการโนมนาวใจผูฟง  ครูตองสังเกตคำที่มักใชในการแสดงความคิดเห็น เชน สงสัยวา

                        ....  นาจะ.....  เห็นวา ......  ควรจะ........  เปนตน  และครูควรซักถามผูเรียนกลับวาทำไมจึงกลาว
                        เชนนั้น  มีเหตุผลใด  มีหลักฐานใดประกอบ
                                                             ู
                                      ๗.  ฟง ดูแลวปฏิบัติตามไมถกเพราะไมเขาใจเจตนา
                                      แนวทางแกไข  ครูตองฟงเรื่องราวทีผูเรียนมาเลาใหฟงบางเรื่อและเกิดความสงสัย
                                                                    ่
                        ไมแนใจในเจตนาของผูเรียน ตองการใหครูทำอะไร  ทำอยางไร  ดังนั้นครูตองพยายามจับประเดน
                                                                                                        ็
                        จากการเลาและสังเกตน้ำเสียง  แววตา สีหนาทาทางหรืออาจสอบถามใหแนใจวาผูเรียนตองการสิ่ง
                        ใด ซึ่งถาครูมีทักษะในการฟงก็จะสามารถตีความเรื่องที่ฟง ดู ไดดีขึ้น
                                      ๘.  ไมฟง ไมสนใจฟงและดู เบื่อหนายเรื่องทฟงและดู
                                                                          ี่
                                      แนวทางแกไข  ครูจะไดประโยชนจากการฟง ดู ผูเรียนในแตละครั้ง อยางนอยก็รู 
                        วาผูเรียนมีความเห็น ความรูสึกอยางไร กำลังคิดอะไร มีความรูเรื่องนั้นๆ เพียงใด  เพื่อเปนประโยชน
                        ในการจัดการเรียนรูแกผูเรียน  ครูจึงไมควรเบื่อหนายและไมสนใจฟง ดูเรื่องที่ผูเรียนนำเสนอ แต 

                        ตองฟง ดูแลวหาขอสรุปวาผูเรียนตองการบอกอะไร  มีความคิด ความรูสึกอยางไรและตองการสิ่งใด

                               ๒)  ปญหาดานการพูดของครู
                                      ปญหาดานการพูดของครูสรุปได ดังนี้

                                                              ี่
                                      ๑.  พูดโดยไมมีจุดมุงหมายทชัดเจน
                                      แนวทางแกไข  ครูควรมีการเตรียมการสอน การจัดกิจกรรมการเรียนรูโดยบอก
                        จุดมุงหมายที่ชัดเจน เจาะจงใหกับผูเรียนวาผูเรียนตองอานอะไร  ครูตองการใหผูเรียนทำอะไร
                                      ๒.  พูดออกเสียง ร ล คำควบกล้ำหรือคำบางคำไมชัดเจน

                                      แนวทางแกไข  ครูควรตระหนักถึงความสำคัญของการออกเสียงใหถูกตองชัดเจน
                        จะตองฝกฝนในการออกเสียงใหถูกตองและชัดเจน  หากเกิดความสงสัยหรือไมแนใจควรตรวจสอบ
                        จากพจนานุกรมหรือสอบถามผูรูใหแนใจกอนการใช  ฝกออกเสียงคำเหลานั้นใหชัดเจนเปนธรรมชาติ
                        ควรใชใหเปนประจำทั้งในหองเรียนและนอกหองเรียน  เนื่องจากการออกเสียงผิดจะทำให

                        ความหมายของคำผิดไปดวย
   34   35   36   37   38   39   40   41   42   43   44