Page 37 - การใช้ภาษาและวัฒนธรรมไทยสำหรับครู
P. 37

๒๐


                                                  ู
                                      ประโยค  เขาถกเชิญตัวไปเปนวิทยากรบรรยายหัวขอ “การใชภาษาไทย
                                                         อยางถูกตอง”


                                               เขาจับรถไฟไปหาดใหญในวันพรุงนี  ้
                                      จะเห็นวาประโยคเหลานี้มีสำนวนภาษาที่แปลกอาจสรางความสงสัยใหกับผูเรียนดู
                                      แนวทางแกไข  ครูควรคำนึงถึงวาสำนวนประโยคแบบภาษาอังกฤษไมเหมาะในการ

                        นำมาใชเพราะจะสรางความสับสนใหกับผูเรียนและไมไดแสดงความเทหรือโกเกแตอยางใดและ
                        สำนวนดังกลาวควรแกไขเปน


                                               เขาไดรับเชิญไปเปนวิทยากรบรรยายหัวขอ “การใชภาษาไทย
                                               อยางถูกตอง”

                                               เขาโดยสารรถไฟไปหาดใหญในวันพรุงนี้


                               ๘.๒  ปญหาดานไวยากรณ  

                               ไวยากรณ หมายถึง วิชาภาษาวาดวยรูปคำและระเบียบในการประกอบรูปคำใหเปน

                                                     ิ
                        ประโยค (พจนานุกรมฉบับราชบัณฑตยสถาน ๒๕๕๔ : ๑,๑๓๕)
                               ปญหาการใชภาษาไทยดานไวยากรณของครูสรุปได ๓ ประการ ดังนี้
                               ๑)  อักขรวิธี คือ แบบแผนที่วาดวยตัวหนังสือพรอมทั้งการเขียน อานและใชตัวหนังสือให
                        ถูกตองตามความนิยม ปญหาที่พบดานนี้ คือ การขาดความสนใจ ขาดการสังเกต ขาดความรูและ
                            
                        ความแมนยำชำนาญในเรื่อง อักขรวิธี ระบบเสียงในภาษา การประสมอักษร การผันวรรณยุกต
                                                                                                          
                        หนาที่ของอักษรทั้งพยัญชนะ  สระ วรรณยุกต การเขียนสะกดคำ การแผลงอักษร อักษรควบ
                        อักษรนำ และเขียนตัวการันต เปนตน
                               ๒)  วจีวิภาค  คือ การจำแนกถอยคำที่ใชอยูในภาษา   ปญหาที่พบดานนี้ คือ การขาด

                        ความสนใจ ขาดการสังเกต ขาดความรูและความแมนยำชำนาญในเรื่อง ความหมายของคำตามตำรา
                        วจีวิภาคกับตำราภาษาศาสตร ลักษณะของคำ ทั้งรูปลักษณ หนาที่และความหมาย ชนิดของคำ
                        กลุมคำ  ประโยค  ศัพทบัญญัติ การใชถอยคำใหถูกตองและระดับของภาษา  เปนตน
                               ๓)  วากยสัมพันธ  คือ เกี่ยวของกับคำพูดตางๆ ในภาษาไทย การนำคำมาเรียบเรียงตอกน
                                                                                                        ั
                        ปญหาที่พบดานนี้ คือ การขาดความสนใจ ขาดการสังเกต ขาดความรูและความแมนยำชำนาญใน
                        เรื่อง ลักษณะและโครงสรางของประโยคชนิดตางๆ ลักษณะและหนาที่ของคำ กลุมคำ การเรียบเรียง
                        ความคิด การสื่อสารใหไดความใหชัดเจน


                               ปญหาดานไวยากรณทั้ง ๓ ประการมีปญหาเหมือนกัน  คือ  ผูสอนขาดความสนใจ  ขาด
                        การสังเกต ขาดความรู และขาดความแมนยำชำนาญ
   32   33   34   35   36   37   38   39   40   41   42