Page 38 - การใช้ภาษาและวัฒนธรรมไทยสำหรับครู
P. 38

๒๑


                                                                                         
                                                                                             
                                        
                                            
                               แนวทางแกไข ผูสอนควรใหความสนใจ ศึกษาลักษณะของไวยากรณแตละดานวามีลักษณะ
                        อยางไร มีวิธีใชอยางไร ใชเชนนี้เพราะอะไร อยาคิดวาเปนเรื่องงายหรือเปนเรื่องที่ตนรูอยูแลว เพราะ
                                                                         
                        หลายอยางใชตามความเคยชินแตไมรูหลักการ หลักเกณฑที่ถูกตอง ใชตามกันไปทั้งๆ ที่ผิดพลาด
                                                                             ี่
                                                                                      ่
                                                                      ื่
                                                                                                       ุ
                                                                                              ึ
                                                                                            
                                                                                      ื
                        เพิ่มการสังเกตวาทำไมจึงเปนเชนนั้น  ควรตั้งขอสงสัยเมอพบสิ่งทแตกตางเพอจะไดศกษาหาเหตผล
                        รองรับ  เมื่อไดตัวอยางตางๆ แลวควรนำมาจัดหมวดหมู แยกประเภท วางระบบเพอนำมาวิเคราะห
                                                                                            ื่
                        แยกแยะหรือสังเคราะหหาหลักการ ศึกษาหาความรูเพิ่มเติม  พยายามหากลวิธีในการจดจำ
                        หลักเกณฑตางๆ เชน คิดเปนสูตร กลอน คำคลองจอง แผนภูมิใหเขาใจและจดจำงายขึ้น  ควรฝกฝน
                                                                                                 ิ่
                                                              ู
                                                                        
                        ใหเกิดความแมนยำชำนาญโดยการใชภาษใหถกตองหากไมแนใจตองตรวจสอบ คนควาเพมเติมและ
                                     ่
                        ทบทวนอยางสมำเสมอ

                               ๘.3  ปญหาดานการสื่อสาร

                               การสื่อสาร หมายถึง วิธีการนำถอยคำ ขอความ หรือหนังสือ เปนตน จากบุคคลหนึ่งหรือ
                        สถานที่หนึ่งไปยังอีกบุคคลหนึ่งหรืออีกสถานที่หนึ่ง (พจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน ๒๕๕๔ :
                        ๑๑๘)  การสื่อสารมีวัตถุประสงคใหเกิดการรับรูรวมกันและมีปฏิกิริยาตอบสนองตอกันของมนุษย
                                     ่
                                                                               ่
                        บริบททางการสือสารที่เหมาะสมเปนปจจัยสำคัญที่จะชวยใหการสือสารสัมฤทธิ์ผลแตในการสื่อสาร
                        บางครั้งเกิดปญหาทำใหการสื่อสารไมประสบผลสัมฤทธิ์ซึ่งอาจจะเกิดจากองคประกอบของการ
                        สื่อสารอยางใดอยางหนึ่งหรือหลายอยางรวมกัน

                               ปญหาการใชภาษาไทยดานการสื่อสารของครูสรุปได ๔ ประการ ดังนี้

                               ๑)  ปญหาดานการฟง การดูของครู

                                      ปญหาดานการฟง การดูของครูสรุปได ดังนี้
                                      ๑.  ฟง ดูไมชัดเจนเพราะเสียงไมดังหรือมีสิ่งรบกวน
                                      แนวทางแกไข  ครูมีการจัดเตรียมอุปกรณเสริม เชน เครื่องขยายเสียง หูฟง
                                                
                        หลีกเลี่ยงสถานที่ที่มีเสียงดังรบกวน  จัดเตรียมสถานที่ที่มีความพรอม เชน หองติดเครื่องปรับอากาศ
                                                            
                                      ๒.  ฟง ดูแลวจับใจความไมไดหรือไดเพียงบางสวน
                                                                                                        ั
                                      แนวทางแกไข  ครูมีการเตรียมตัวลวงหนากอนการฟง และดู หาขอมูลเกี่ยวกบ
                        เรื่องนั้นๆ การฟงและดูตองตั้งใจฟงตั้งแตตนจนจบ จับประเด็นสำคัญ จดบันทึกเรื่องที่ฟงและดู

                                      ๓.  ฟง ดูแลวไมเขาใจความหมายเพราะมคำศพทยากและแปลกใหม  
                                                                        ี
                                                                            ั
                                      แนวทางแกไข  ครูตองพยายามศึกษาหาความรูเพมเติม สะสมความรูทางคำศัพท 
                                                                                ่
                                                                                ิ
                                                                                                        
                        ตางๆ อยางกวางขวาง ทั้งภาษามาตรฐาน ศัพทวิชาการ ศัพทเทคนิค ศัพทบัญญัติ ศัพทเฉพาะกลุม
                        เฉพาะวงการ  ศัพทตามสมัยนิยม คำทับศัพท  คำราชาศัพท สำนวน สุภาษิต คำพังเพยตางๆ เพื่อจะ
                        ไดมีความเขาใจในเรื่องที่ฟง ดูไดงายและรวดเร็วขึ้น
   33   34   35   36   37   38   39   40   41   42   43