Page 158 - 237 ข้อคิดจากนิทาน ชาดก และอุปมา

150

ลูกล้างผลาญและลูกที่คิดว่าตนทำดีแล้ว (ลก 15:11-32)
12
11 พระองค์ตรัสว่า ชายคนหนึ่งมีบุตรสองคน บุตรคนเล็กพูดกับบิดาว่า บิดาเจ้าข้า ขอทรัพย์ที่ตก
13
เป็นส่วนของข้าพเจ้าเถิด บิดาจึงแบ่งสมบัติให้แก่บุตรทั้งสอง ต่อมาไม่กี่วันบุตรคนเล็กนั้นก็รวบรวมทรัพย์
14
ทั้งหมดแล้วไปเมืองไกล และได้ผลาญทรัพย์ของตนที่นั่นด้วยการเป็นนักเลง เมื่อใช้ทรัพย์หมดแล้วก็เกิด
15
กันดารอาหารยิ่งนักทั่วเมืองนั้น เขาจึงขัดสน เขาไปอาศัยอยู่กับชาวเมืองนั้นคนหนึ่ง และคนนั้นก็ใช้เขา
16
17
ไปเลี้ยงหมูที่ทุ่งนา เขาใคร่จะได้อิ่มท้องด้วยฝักถั่วที่หมูกินนั้น แต่ไม่มีใครให้อะไรเขากิน เมื่อเขารู้สำนึก
ตัวแล้ว จึงพูดว่า ลูกจ้างของบิดาเรามีมาก ยังมีอาหารกินอิ่มและเหลืออีก ส่วนเราจะมาตายเสียที่นี่เพราะ
อดอาหาร จำเราจะลุกขึ้นไปหาบิดาเรา และพูดกับท่านว่า บิดาเจ้าข้า ข้าพเจ้าได้ผิดต่อสวรรค์และผิดต่อ
18
19
ท่านด้วย ข้าพเจ้าไม่สมควรจะได้ชื่อว่าเป็นลูกของท่านต่อไป ขอท่านให้ข้าพเจ้าเป็นเหมือนลูกจ้างของ
ท่านคนหนึ่งเถิด แล้วเขาก็ลุกขึ้นไปหาบิดาของตน แต่เมื่อเขายังอยู่แต่ไกล บิดาแลเห็นเขาก็มีความ
20
เมตตา จึงวิ่งออกไปกอดคอจุบเขา ฝ่ายบุตรนั้นจึงกล่าวแก่บิดาว่า บิดาเจ้าข้า ข้าพเจ้าได้ผิดต่อสวรรค์
21
22
ื้
และต่อท่าน ข้าพเจ้าไม่สมควรจะได้ชื่อว่าเป็นลูกของท่านต่อไป แต่บิดาสั่งบ่าวของตนว่า จงรีบไปเอาเสอ
อย่างดีที่สุดมาสวมให้เขา และเอาแหวนมาสวมนิ้วมือ กับเอารองเท้ามาสวมให้เขา จงเอาลูกวัวอ้วนพีมา
23
ฆ่าเลี้ยงกัน เพื่อความรื่นเรงยินดีเถิด เพราะว่าลูกของเราคนนี้ตายแล้ว แต่กลับเป็นอีก หายไปแล้วแต่ได้
ิ
24
25
พบกันอีก เขาทั้งหลายต่างก็มีความรื่นเริงยินดี ฝ่ายบุตรคนโตนั้นกำลังอยู่ที่ทุ่งนา เมื่อเขากลับมาใกล้ตึก
26
แล้ว ก็ได้ยินเสียงมโหรีและเต้นรำ เขาจึงเรียกบ่าวคนหนึ่งมาถามว่า เขาทำอะไรกัน บ่าวจึงตอบว่า น้อง
27
ของท่านกลับมาแล้ว และบิดาได้ให้ฆ่าลูกวัวอ้วนพีเพราะได้ลูกกลับมาโดยสวัสดิภาพ ฝ่ายพี่ชายก็โกรธไม่
28
29
ยอมเข้าไป บิดาจึงออกมาชักชวนเขา แต่เขาบอกบิดาว่า ดูแน่ะ ข้าพเจ้าได้ปรนนิบัติท่านกี่ปีมาแล้ว และ
มิได้ละเมิดคำบัญชาของท่านสักข้อหนึ่งเลย แม้แต่เพียงลูกแพะสักตัวหนึ่งท่านก็ยังไม่เคยให้ข้าพเจ้า เพื่อจะ

30
เลี้ยงกันเป็นที่รื่นเริงยินดีกับเพื่อนฝูงของข้าพเจ้า แต่เมื่อลูกคนนี้ของท่าน ผู้ได้ผลาญสิ่งเลี้ยงชีพของท่าน
31
โดยคบหญิงชั่วมาแล้ว ท่านยังได้ฆ่าลูกวัวอ้วนพีเลี้ยงเขา บิดาจึงตอบเขาว่า ลูกเอ๋ย เจ้าอยู่กับเราเสมอ
32
และสิ่งของทั้งหมดของเราก็เป็นของเจ้า แต่สมควรที่เราจะได้รื่นเริงและยินดี เพราะน้องของเจ้าคนนี้ตาย
แล้ว แต่กลับเป็นขึ้นอีก หายไปแล้วแต่ได้พบกันอีก
อุปมาที่น่าจับใจเรื่องนี้เป็นคำตอบของพระเยซูเจ้าต่อพวกธรรมาจารย์และชาวฟาริสี ซึ่งไม่เห็นดี

ื่
ด้วยกับพระองค์ เพราะพระองค์ไปคลุกคลีและสมาคมกับคนบาป ในอุปมาสองเรองแรกเกี่ยวกับแกะที่
ี
็
พลัดหลงและเงินเหรียญที่หายไป เราเห็นว่าแกะก็เปนเพียงสัตว์ไร้สติปัญญา และเหรียญเงินก็เป็นเพยงแต่
ของที่ระลึกเท่านั้น แต่ในอุปมาเรื่องนี้เป็นบุตรที่ได้ละทิ้งบิดาด้วยความเต็มใจ เป็นกิจการที่สอนให้เห็นว่า
เขาเป็นคนเห็นแก่ตัวทีเดียวและอกตัญญู เฉพาะหัวใจของบิดาที่เต็มไปด้วยความเมตตากรุณาเท่านั้นที่จะ

สามารถอภัยบุตรชนิดนี้ได้ พ่อครับ โปรดให้ทรัพย์สมบัติส่วนที่เป็นมรดกแก่ลูกเถิด ตามกฎหมายยิว ถ้า
หากครอบครัวใดมีบุตรชายสองคน คนน้องมีส่วนได้รับหนึ่งในสามของทรัพย์สมบัติถ้าหากบิดาตายจากไป

บิดาในขณะนี้มีชีวิตอยู่ ไม่จำเป็นต้องแบ่งมรดกให้ แต่ในบางครั้งถ้าหากฝ่ายบุตรเองเป็นผู้เสนอเพื่อเอา

ทรัพย์สมบัติไปใช้สร้างบ้านหรือสร้างฐานะของตัวเองบิดาก็อาจอนุญาตให้ ถ้าหากบิดาเห็นด้วย ในอุปมา
เรื่องนี้ให้ไปเพื่อตัดความรำคาญ และเห็นว่าลูกของตัวก็โตแล้ว และมีความตั้งใจอย่างเด็ดเดี่ยวที่จะออก

จากบ้าน เดินทางไปยังประเทศห่างไกล ที่นั่นเขาประพฤติเสเพล ผลาญเงินทองจนหมดสิ้น เพื่อที่จะใช้
ชีวิตอย่างอิสระสมตามปรารถนา เด็กหนุ่มผู้นี้ไม่ได้เพียงแต่ออกจากบ้านของบิดาเท่านั้น แต่ว่าได้เดินทาง

ออกจากประเทศ เพื่อใช้เงินทองตามความพอใจ เขาไม่ต้องการให้ใครเข้ามาเกี่ยวข้องกับชีวิตของเขา ไม่ว่า
จะเป็นบิดา พี่ชาย หรือญาติพี่น้อง แน่นอน ในต่างประเทศเขาได้คบเพื่อนฝูง ซึ่งเห็นดีเห็นชอบกับความ