Page 75 - พุทธปรัชญาที่ปรากฏในงานวรรณกรรมของรพินทรนาถ ฐากูร
P. 75

๖๒



                                          ิ
                                         จตวญญาณแห่งชวตมีหลาย
                                             ิ
                                                         ิ
                                                        ี
                                                                       ่
                                                                        ๖๗
                                                                       ึ
                                         เมือสินพระเจ้า ศาสนาเหลือเพยงหนง
                                                                   ี
                                           ่
                                              ้

                                                                      ้
                                                             ้
                                                                          ้
                                         (๑๓) ใครเล่าจะแยกสีฟาออกจากทองฟาได  ้
                                                           ั
                                                      ่
                                                        ้
                                         ฉันพยายามไขวควาจบยดความงาม
                                                             ึ
                                            ่
                                         แตมันหลอกหลอนฉัน
                                                                                    ั
                                                                      ่
                                                                                    ้
                                                                         ้
                                                   ้
                                                        ี
                                                      ่
                                                                      ู
                                         หลงเหลือไวแตเพยงร่างของเธออยในออมแขนเท่านน
                                                                     ่
                                                    ่
                                                                  ื
                                                                  ่
                                         ฉันกลับมาอยางมึนงงและเหนอยออน
                                                               ้
                                         ร่างกายจะสัมผัสดอกไม้ไดอยางไร
                                                                 ่
                                                      ้
                                             ่
                                                      ั
                                         ในเมือดอกไม้นนมีเพยงวญญาณเท่านนทีจะสัมผัสได
                                                                        ั
                                                                        ้
                                                                                    ๖๘
                                                          ี
                                                                                    ้
                                                              ิ
                                                                           ่

                                         (๑๔) ข้าพเจาเชอในโลกทางดานจิตวญญาณ
                                                                  ้
                                                                       ิ
                                                      ื
                                                      ่
                                                    ้
                                                                ่
                                         ไม่ใชในฐานะทีเปนสิงหนงทีแยกตวออกไปจากโลกน  ี ้
                                                              ่
                                                     ่
                                                       ็
                                                                     ั
                                                          ่
                                             ่
                                                              ึ
                                                       ่
                                              ื
                                                                          ้
                                                            ็
                                            ่
                                                                    ิ
                                                                      ่
                                         แตเชอในฐานะทีมันเปนความจรงทีลึกซึงข้างใน
                                              ่
                                                     ่
                                         ในลมหายใจทีเราสูดเข้าไป
                                                               ่
                                                              ี
                                                           ั
                                                              ้
                                                ้
                                         เราตองรูสึกถึงสัจจะอนนวา
                                             ้
                                                        ่
                                                        ู
                                                   ี
                                                    ิ
                                         เรากำลังมีชวตอยในพระเจ้า
                                                              ่
                                         เมือเกดขึนมาในโลกอนยงใหญ่น  ้ ี
                                                              ิ
                                                           ั
                                              ิ
                                                 ้
                                           ่
                                         โลกอนเตมไปดวยความลึกลับ
                                                      ้
                                              ั
                                                 ็
                                         ในความไม่มีทีสินสุดน  ้ ี
                                                      ้
                                                     ่
                                                              ี
                                                                       ่
                                                                ่
                                                                ู
                                         เราไม่อาจยอมรับความมอยของเราวา
                                                                     ่
                                           ็
                                                                    ่
                                                                     ั
                                                                ั
                                         เปนโอกาสทีระเบดออกมาชวครูชวยาม
                                                        ิ
                                                                ่
                                                    ่
                                         แล้วล่องลอยไปตามกระแสของวตถุ
                                                                    ั
                                                       ้
                                           ่
                                                             ้
                                         มุงไปสูความไม่รูจกจบสินตรงไหนก็ไม่รู  ้
                                                        ั
                                               ่
                                                                   ื
                                                       ี
                                                                       ั
                                                      ู
                                         เราไม่อาจมองดชวตของเราเหมอนดงวา
                                                                         ่
                                                        ิ
                                           ็
                                                              ้
                                         เปนความฝนของนกฝันผูไม่ยอมตน
                                                                     ่
                                                                     ื
                                                   ั
                                                         ั
                                                       ่
                                                         ั
                                         เรามีบคลิกภาพซึงวตถุและพลังงานไม่มีความหมายเลย
                                               ุ
                                                                                  ั
                                                                      ั
                                                                             ุ
                                                                                      ้
                                                                                       ่
                                                                          ็
                                                                                         ้
                                                          ์
                                                              ั
                                              ่
                                                        ั
                                                                 ่
                                                                    ึ
                                                                    ่
                                         จนกวาจะไปสัมพนธเข้ากบสิงหนงอนเปนบคลิกอนไม่รูทีสินสุด
                                                   ิ
                                                                                      ุ
                                         ซึงธรรมชาตของมันเราค้นพบไดบางในความรักของมนษย  ์
                                           ่
                                                                    ้
                                                                     ้
                                                 ิ
                                                 ่
                                         ในความยงใหญ่ของความด  ี

                                                                                                      ่
                                                                                                    ้
                                                    ้
                                                                                                  ์
                                                                                                ิ
                                                                                            ิ
                                     ิ
                                                                                                    ั
                                                  ่
                                 ๖๗  รพนทรนาถ ฐากูร, หงหอย, แปลโดย ประคิณ ชุมสาย ณ อยธยา และระวี ภาวไล, พมพครงท ๕,
                                                                                                      ี
                                                                              ุ
                                                  ิ
                         ุ
                       (กรงเทพมหานคร: สำนักพมพภาระตะ, ๒๕๕๔), หน้า ๕๒.
                                          ิ
                                            ์
                                 ๖๘  รพนทรนาถ ฐากูร, ลำนำเพลงชีวต, แปลโดย พระมหาสมภาร พรมทา, (กรงเทพมหานคร:
                                                           ิ
                                     ิ
                                                                                         ุ
                            ิ
                       สำนักพมพจตจักร, ๒๕๒๕), หน้า ๙๘.
                                 ุ
                              ์
   70   71   72   73   74   75   76   77   78   79   80