Page 60 - นาวิกศาสตร์ เดือน กุมภาพันธ์ ๒๕๕๙
P. 60
(ท่อนแรก)
สวากขาโต ภะคะวะตาธัมโม ; พระธรรม (หนทางปฏิบัติในการดับทุกข์) เป็นสิ่งที่พระผู้มีพระภาคเจ้า ได้ตรัสไว้
เหมาะสมดีแล้ว
ำ
(วิเคราะห์) : คาว่า “เหมาะสมดีแล้ว” เป็นการยืนยันว่าสามารถแก้โจทย์ของการดับทุกข์ได ้
จึงผ่านเกณฑ์ “ความเหมาะสม” (“ตี้” ที่ ๑)
(ท่อนสุดท้าย)
ปัจจัตตัง เวทิตัพโพ วิญญูหิ....ติ ; เป็นสิ่งที่ผู้รู้ พึง (หรือสามารถ) รู้แจ้งได้ด้วยตนเอง (หรือเฉพาะตน) เท่านั้น
์
ี
(วิเคราะห์) : บทสวดท่อนสุดท้ายน้มีเน้อหาแสดงการผ่านเกณฑ “ความสามารถกระทาได้”
ำ
ื
(“ตี้” ที่ ๒) ได้อย่างชัดเจนมาก เพราะเป็นการยืนยันหนักแน่นว่า หนทางปฏิบัติ
ในการดับทุกข์นี้ วิญญูชน ทุกคน สามารถกระทำาให้สำาเร็จได้ ด้วยตนเอง
ั
ึ
อน่งนอกจากบทสวดท่อนแรกและท่อนสุดท้ายแล้ว ท้ง “ยุทธศาสตร์” และ “พุทธศาสตร์” น้นถึงแม ้
ั
ิ
ื
ในท่อนอ่น ๆ เช่น “สันทิฎฐิโก;” (เป็นส่งท่สามารถ จะมีเป้าหมายปลายทาง และวิธีการปฏิบัติเพ่อบรรล ุ
ื
ี
ี
ิ
เห็น – เข้าใจ ได้ด้วยตนเอง) หรือ “อะกาลิโก;” เป้าหมายท่แตกต่างกันโดยส้นเชิง แต่กระบวนการคิด
ั
ำ
้
ิ
ี
ิ
(เป็นส่งท่สามารถ ปฏิบัต และเห็นผลได โดยไม่จากัดเวลา) ท้งในระดับหลักการและการปฏิบัต กลับมีตรรกะท ่ ี
ิ
์
ื
ล้วนเป็นเหตุผลเสริมท่ใช้ในการพิจารณาเกณฑ คล้ายกันเป็นส่วนใหญ และทใกลเคยงกนมากท่สดก็คอ
ี
ุ
่
้
่
ี
ั
ี
ี
่
ี
ี
ผ่านใน “ต้” ท ๓ คือ “ความสามารถยอมรับได้” กระบวนการคิดแก้ปัญหาในระดับผู้ปฏิบัติ ได้แก่การทำา
ั
รวมท้งเป็นเง่อนไขสาคัญในการพิจารณาเปรียบเทียบ “ข้อพิจารณาของฝ่ายเสนาธิการ” (Staff Study)
ำ
ื
ึ
“ข้อดี – ข้อเสีย” (ในขั้นตอนที่ ๕) ด้วย ซ่งมีความสอดคล้องกับหลักการอันเป็นหัวใจของ
ฉะน้น จึงเป็นข้อสรุปของบทความน้ได้ว่า พระธรรมในการดับทุกข์ (คืออริยสัจ ๔) มากที่สุด
ั
ี
พระธรรม ที่ทรงค้นพบและนํามาเผยแพร่สั่งสอน คือหนทางปฏิบัติที่เหมาะสม และเป็นไปได้ ในการดับทุกข์อย่างสิ้นเชิง
ที่ผู้คนทั้งหลาย สามารถเข้าถึงและบรรลุได้ด้วตนเองทุกกาลเวลา โดยไม่มีข้อจํากัด (ในภาพ ทรงแสดงธรรมเทศนาต่อผู้คนทุกชั้นวรรณะ)
58 นาวิกศาสตร์ ปีที่ ๙๙ เล่มที่ ๒ กุมภาพันธ์ ๒๕๕๙
