Page 161 - รวมคำพิพากษาศาลอุทธรณ์คดีชำนัญพิเศษ แผนกคดีแรงงาน

มีใบเสร็จรับเงิน และทางนำสืบของโจทกไดความวาจำเลยที่ ๒ จายเงินดังกลาวใหแกโจทก

ตลอดมาเปนเวลา ๑๗ ป ๑๐ เดือน ดังนั้น จึงตองถือวาโจทกไดรับเงินเดือนทั้งสิ้นในอัตราเดือนละ

๑๖๘,๔๘๕ บาท จำเลยที่ ๒ จึงตองจายคาชดเชยใหแกโจทก ๑,๖๘๔,๘๕๐ บาท พรอมดอกเบี้ย
ตามกฎหมายนับแตวันสิ้นสุดสัญญาจางเปนตนไปจนกวาจะชำระเสร็จแกโจทก สวนกรณีของ

เงินเพิ่มนั้น การที่จำเลยที่ ๒ ไมจายคาชดเชยใหแกโจทกเนื่องมาจากจำเลยที่ ๒ เขาใจวาสัญญาจาง

ระหวางโจทกกับจำเลยที่ ๒ เปนสัญญาจางที่มีกำหนดระยะเวลาแนนอน ซึ่งอาจเปนเหตุใหจำเลย

ที่ ๒ ไมตองจายคาชดเชยใหแกโจทกตามระเบียบกระทรวงศึกษาธิการวาดวยการคุมครองการ
ทำงานของครูใหญและครูโรงเรียนเอกชน (ฉบับที่ ๒) พ.ศ ๒๕๔๗ ขอ ๓๕ (๒) กรณีดังกลาว

ถือวาจำเลยที่ ๒ ซึ่งเปนนายจางไมไดจงใจไมคืนหรือไมจายเงินตามพระราชบัญญัติคุมครองแรงงาน

พ.ศ. ๒๕๔๑ มาตรา ๙ วรรคหนึ่ง (ที่ถูกตองเปน ตามระเบียบกระทรวงศึกษาธิการวาดวยการคุมครอง

การทำงานของครูใหญและครูโรงเรียนเอกชน พ.ศ. ๒๕๔๒ ขอ ๑๓ วรรคสอง) โดยปราศจาก
เหตุผลอันสมควร จำเลยที่ ๒ จึงไมตองเสียเงินเพิ่มใหแกโจทก สวนการเลิกจางโจทกเปนการ

เลิกจางไมเปนธรรมหรือไมนั้น จะตองพิจารณาวาการเลิกจางนั้นมีเหตุผลอันสมควรหรือไม เมื่อปรากฏ

ตามเอกสารซึ่งเปนเอกสารการบอกกลาวไมตอสัญญากับโจทกระบุสาเหตุการไมตอสัญญาวามี

ผูสมัครเขาเรียนนอยลงหรือการประสบปญหาทางดานการเงิน (ที่ถูกการประสบปญหาทางการ
เงินอยางรายแรง) เปนเหตุใหตองลดจำนวนพนักงานและไมตอสัญญากับโจทกนั้น เมื่อไมปรากฏ

วาจำเลยที่ ๒ ประสบภาวะขาดทุนจนไมสามารถประกอบกิจการตอไปได การที่จำเลยที่ ๒ ไมตอ

สัญญากับโจทกโดยอางวาประสบปญหาดานการเงิน (ที่ถูก ประสบปญหาทางการเงินอยางรายแรง)

จึงเปนกรณีที่ไมมีเหตุอันสมควร การเลิกจางโจทกดังกลาวเปนการเลิกจางไมเปนธรรม
มีปญหาตองวินิจฉัยตามอุทธรณของจำเลยที่ ๒ ประการแรกวา จำเลยที่ ๒ เลิกจาง

โจทกเปนการเลิกจางไมเปนธรรมหรือไม เห็นวา สัญญาจางที่มีกำหนดเวลาการจางไวแนนอน

จะตองเปนสัญญาจางที่มีกำหนดระยะเวลาเริ่มตนและสิ้นสุดตามสัญญาเอาไวแนนอน ไมมีการ

เปลี่ยนแปลง และจะตองเลิกจางตามกำหนดเวลานั้น แมสัญญาจางระหวางโจทกและจำเลยที่ ๑
แตละฉบับมีกำหนดระยะเวลาจาง ๑ ป แตมีการทำสัญญาจางแตละฉบับตอเนื่องกันมาตลอด

ตั้งแตสัญญาจางฉบับแรกจนถึงสัญญาจางฉบับสุดทาย รวมระยะเวลาที่โจทกทำงานใหแกจำเลย

ทั้งสอง ๑๗ ป ๑๐ เดือน สัญญาจางขอ ๔ กำหนดใหคูสัญญาฝายที่ประสงคจะเลิกสัญญาตองแจง

แกอีกฝายหนึ่งทราบลวงหนา ๓๐ วัน โดยบอกกลาวเปนลายลักษณอักษร อันเปนการกำหนด
ใหโจทกและจำเลยทั้งสองบอกเลิกสัญญาจางเมื่อใดก็ไดโดยบอกกลาวเปนลายลักษณอักษรให

อีกฝายทราบลวงหนา ๓๐ วัน สัญญาจางดังกลาวจึงไมมีลักษณะเปนสัญญาจางที่มีกำหนดระยะ

๑๕๑