Page 156 - รวมคำพิพากษาศาลอุทธรณ์คดีชำนัญพิเศษ แผนกคดีแรงงาน

แรงงานใหอํานาจแกศาลแรงงานในการเรียกพยานหลักฐานมาสืบเองไดตามสมควรเพื่อใชดุลพินิจ

วาการเลิกจางไมเปนธรรมตอโจทกหรือไม และการกําหนดแนวทางในการพิจารณาที่ใหศาลคํานึง

ถึงอายุของลูกจาง ระยะเวลาการทํางานของลูกจาง ความเดือดรอนของลูกจางเมื่อถูกเลิกจาง
มูลเหตุแหงการเลิกจาง เงินคาชดเชยที่ลูกจางมีสิทธิไดรับ ประกอบการพิจารณาดวย จําเลยบังคับ

ใหโจทกลาออก ซึ่งขอเท็จจริงทางคดีมีนอกเหนือจากที่ศาลไดทําการไตสวนไวในสํานวน ยังมี

ขอเท็จจริงอีกหลายประการที่ยังไมปรากฏ ที่ศาลแรงงานกลางวินิจฉัยวา การที่โจทกเขียนใบลาออก

นาจะเกิดจากปญหาในการทํางานของโจทกเอง จึงเกิดความกดดันและความกลัววาถาหากถูก
ไลออกจะไมไดรับเงินใด ๆ นั้น เปนคําวินิจฉัยที่ขัดตอกฎหมายเพราะศาลตองฟงขอเท็จจริงให

ครบถวนเสียกอนที่จะพิพากษา เห็นวา ศาลแรงงานกลางฟงขอเท็จจริงวา โจทกทำงานกับจำเลย

มานาน เปนถึงผูจัดการแผนก โจทกยอมรูดีวาหากลาออกเองโจทกจะไมไดรับเงินคาชดเชยและ

เงินอื่น ๆ ตามกฎหมายซึ่งมีจำนวนมากกวาเงินโบนัสที่จะไดรับ โจทกเคยทำผิดระเบียบขอบังคับ
เกี่ยวกับการทำงาน ประมาทเลินเลอแจงโอนสินคาผิดสาขา มาทำงานสายบอย โจทกจึงเขียน

ใบลาออกเอง อุทธรณของโจทกดังกลาวจึงเปนอุทธรณโตแยงดุลพินิจในการรับฟงพยานหลักฐาน

ของศาลแรงงานกลาง อันเปนอุทธรณในขอเท็จจริง ซึ่งตองหามมิใหอุทธรณตามพระราชบัญญัติ

จัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ. ๒๕๒๒ มาตรา ๕๔ วรรคหนึ่ง ศาลอุทธรณ
คดีชำนัญพิเศษไมรับวินิจฉัย

คดีมีปญหาตองวินิจฉัยตามอุทธรณของโจทกขอ ๒.๒ วา โจทกมีสิทธิไดรับคาลวงเวลา

หรือไม เพียงใด เห็นวา ศาลแรงงานกลางฟงขอเท็จจริงวา ขอบังคับเกี่ยวกับการทำงานของจำเลย

หมวด ๑ วันทำงาน เวลาทำงานปกติ เวลาพัก กำหนดใหงานสำนักงานมีวันทำงานตั้งแตวันจันทร
ถึงวันศุกร วันละ ๙ ชั่วโมง เวลาทำงานปกติระหวางเวลา ๘.๓๐ นาิกา ถึง ๑๘.๓๐ นาิกา และ

๙ นาิกา ถึง ๑๙ นาิกา มีเวลาพัก ๑๒ นาิกา ถึง ๑๓ นาิกา โดยโจทกทำงานวันละ ๙ ชั่วโมง

มีเวลาพักชวง ๑๒ นาิกา ถึง ๑๓ นาิกา เมื่อพิจารณาตามพระราชบัญญัติคุมครองแรงงาน

พ.ศ. ๒๕๔๑ มาตรา ๒๗ ที่บัญญัติวา ในวันที่มีการทำงาน ใหนายจางจัดใหลูกจางมีเวลาพัก
ระหวางการทำงานวันหนึ่งไมนอยกวาหนึ่งชั่วโมงหลังจากที่ลูกจางทำงานมาแลวไมเกิน ๕ ชั่วโมง

ติดตอกันนั้น ตามบทบัญญัติดังกลาว กฎหมายกำหนดคุมครองลูกจางใหมีเวลาพัก โดยใหนายจาง

กำหนดใหลูกจางหยุดพักระหวางการทำงาน มิใหตองทำงานติดตอกันเปนเวลานานเกินสมควร

ซึ่งจะสงผลกระทบตอลูกจาง บทบัญญัติดังกลาวมีวัตถุประสงคเพื่อใหลูกจางมีโอกาสฟนฟู
สมรรถภาพของรางกายสามารถทำงานตอไปได โดยไมมีผลกระทบตอสุขภาพและความปลอดภัย

ของลูกจางในการทำงานแมปรากฏวาจำเลยไดจัดใหโจทกทำงานตั้งแตเวลา ๘.๓๐ นาิกา หรือ

๑๔๖