Page 157 - รวมคำพิพากษาศาลอุทธรณ์คดีชำนัญพิเศษ แผนกคดีแรงงาน

๙ นาิกา โดยใหพักเวลา ๑๒ นาิกา ถึง ๑๓ นาิกา ถือวานายจางไดจัดใหลูกจางมีเวลาพัก

วันหนึ่งไมนอยกวา ๑ ชั่วโมงตามกฎหมายแลวก็ตาม แตในชวงบายจำเลยมิไดจัดใหโจทกมีเวลาพัก

หลังจากทำงานมาแลวไมเกิน ๕ ชั่วโมงติดตอกัน และกรณียังไมเขาขอยกเวนตามกฎหมาย
จึงไมชอบดวยพระราชบัญญัติคุมครองแรงงาน พ.ศ. ๒๕๔๑ มาตรา ๒๗ แตที่โจทกฟองขอ

คาลวงเวลาในสวนนี้มานั้น เมื่อระยะเวลาระหวาง ๑๘ นาิกา ถึง ๑๙ นาิกา ยังคงเปนเวลา

ทำงานปกติของโจทก และนายจางก็ไดจัดใหโจทกมีเวลาพักวันหนึ่งไมนอยกวา ๑ ชั่วโมงแลว

เพียงแตวิธีการกำหนดหรือจัดสรรเวลาพักของจำเลยไมเปนไปตามที่บัญญัติไวในพระราชบัญญัติ
คุมครองแรงงาน พ.ศ. ๒๕๔๑ มาตรา ๒๗ เทานั้น โจทกจึงไมมีสิทธิเรียกคาลวงเวลาในชวงเวลา

ดังกลาวตามฟอง อยางไรก็ดี พอถือไดวาโจทกฟองเรียกคาเสียหายจากการกระทำของจำเลยที่ทำ

ใหโจทกมิไดมีเวลาพักถูกตองตามที่กฎหมายบัญญัติ จำเลยจึงตองรับผิดตอโจทก โดยคาเสียหาย

ที่จำเลยตองรับผิดตองไมใชคาเสียหายที่มีลักษณะเดียวกับคาจางหรือคาลวงเวลา ทั้งโจทกไดรับ
การจัดสรรเวลาพักวันหนึ่งไมนอยกวา ๑ ชั่วโมงแลว แตโจทกจะไดรับความเสียหายเทาใดนั้น

คดียังไมมีขอเท็จจริงเพียงพอและการกำหนดคาเสียหายดังกลาวเปนเรื่องดุลพินิจซึ่งเปนขอเท็จจริง

ศาลอุทธรณคดีชำนัญพิเศษไมอาจจะกระทำได จึงตองยอนสำนวนไปใหศาลแรงงานกลางฟง

ขอเท็จจริงในสวนนี้เพิ่มเติมและกำหนดจำนวนคาเสียหายเสียกอนแลวพิพากษาใหมตอไปตาม
รูปคดี ที่ศาลแรงงานกลางวินิจฉัยในสวนนี้มานั้น ศาลอุทธรณคดีชำนัญพิเศษไมเห็นพองดวย

อุทธรณของโจทกฟงขึ้น

พิพากษาแกเปนวา ใหยกคำพิพากษาศาลแรงงานกลางที่ยกฟองโจทกในสวนที่โจทก

ฟองขอคาลวงเวลาในเวลาพักตามคำรองขอแกไขเพิ่มเติมคำฟองครั้งที่ ๓ และครั้งที่ ๔ ให
ศาลแรงงานกลางฟงขอเท็จจริงเพิ่มเติมและกำหนดคาเสียหายดังกลาวขางตน แลวพิพากษาใหม

ตอไปตามรูปคดี นอกจากที่แกใหเปนไปตามคำพิพากษาศาลแรงงานกลาง.

(เกื้อ วุฒิปวัฒน - สุจินต เชี่ยวชาญศิลป - วิชชุพล สุขสวัสดิ์)

ธัชวุทธิ์ พุทธิสมบัติ - ยอ
สุโรจน จันทรพิทักษ - ตรวจ

๑๔๗