Page 216 - รวมคำพิพากษาศาลอุทธรณ์คดีชำนัญพิเศษ แผนกคดีแรงงาน

ดังกลาวดวยความสมัครใจของทั้งสองฝายเพื่อเปนการเลิกสัญญาจางหรือไม หาไดกลาวถึงประเด็น

จำเลยบอกเลิกจางโจทกที่ ๑ เมื่อวันที่ ๖ ตุลาคม ๒๕๕๙ แตอยางใด ดังนั้นอุทธรณขอนี้ของโจทก

ทั้งสามจึงเปนการอุทธรณนอกประเด็น ถือไดวาเปนอุทธรณในขอที่ไมไดยกขึ้นวากันมาแลวโดย
ชอบในศาลแรงงานกลาง ซึ่งตองหามมิใหอุทธรณตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพง

มาตรา ๒๒๕ วรรคหนึ่ง ประกอบพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน

พ.ศ. ๒๕๒๒ มาตรา ๕๔ วรรคหนึ่ง ศาลอุทธรณคดีชำนัญพิเศษไมรับวินิจฉัยเชนกัน

มีปญหาตองวินิจฉัยตามอุทธรณของโจทกทั้งสามขอ ๕ วา โจทกที่ ๑ มีสิทธิไดรับ
คาทำงานในวันหยุดตามฟองหรือไม เห็นวา แมตามคูมือพนักงานจำเลยไมไดระบุหลักเกณฑการ

ทำงานในวันหยุดวาตองเขียนรายงานในใบแสดงรายงานการทำงานก็ตาม แตหลักเกณฑดังกลาว

ขอ ๔.๑ ระบุวาจำเลยอาจจะใหพนักงานทำงานในวันหยุดเทาที่จำเปน โดยผูบังคับบัญชาจะแจงให

ทราบลวงหนา และการทำงานในวันหยุดตองไดรับอนุมัติลวงหนาจากผูบังคับบัญชา ดังนั้นการให
พนักงานทำงานในวันหยุดจึงตองมีคำสั่งผูบังคับบัญชาอนุมัติลวงหนาและแจงพนักงานทราบดวย

แตตามเอกสารที่โจทกที่ ๑ อางวามีการใชสัญลักษณ P’Ya มอบหมายใหโจทกที่ ๑ ปฏิบัติงานใน

วันหยุดนั้น หาไดปรากฏชัดเจนวาเปนคำสั่งอนุมัติใหโจทกที่ ๑ ทำงานในวันหยุดหรือเปนการแจง

ใหทราบลวงหนาตามคูมือพนักงานจำเลยแตอยางใด และศาลแรงงานกลางฟงขอเท็จจริงมาวา
ตามรายงานการทำงานของโจทกที่ ๑ ก็ไมปรากฏวาโจทกที่ ๑ ไดมาทำงานในวันหยุดดังกลาว

ที่ศาลแรงงานกลางวินิจฉัยวาโจทกที่ ๑ ไมมีสิทธิไดรับคาทำงานในวันหยุดนั้น ศาลอุทธรณ

คดีชำนัญพิเศษเห็นพองดวย อุทธรณของโจทกทั้งสามขอนี้ฟงไมขึ้น

มีปญหาตองวินิจฉัยตามอุทธรณของจำเลยวา เงินเบี้ยเลี้ยงอันประกอบดวย คาพาหนะ
คาที่จอดรถ คาอาหารและที่พัก และคาใชจายอื่น ๆ ที่จำเลยจายใหแกโจทกที่ ๑ เปนคาจางที่ตอง

นำมาคำนวณจายเปนคาจางสำหรับวันหยุดพักผอนประจำปแกโจทกที่ ๑ หรือไม เห็นวา คาจาง

ตามมาตรา ๕ ดังกลาว หมายความวา เงินที่นายจางและลูกจางตกลงกันจายเปนคาตอบแทนใน

การทำงานตามสัญญาจางสำหรับระยะเวลาการทำงานปกติ แมขอเท็จจริงไดความวา เงินเบี้ยเลี้ยง
ดังกลาว ซึ่งประกอบดวยคาพาหนะ ๑๙,๒๐๐ บาท คาที่จอดรถ ๒๐๐ บาท คาอาหารและที่พัก

๑๓,๕๐๐ บาท และคาใชจายอื่น ๆ ๔๐๐ บาท จำเลยไดจายใหโจทกที่ ๑ จำนวนเทากันทุกเดือน

โดยโจทกที่ ๑ ไมตองนำใบเสร็จหรือหลักฐานมาแสดงแกจำเลยก็ตาม แตตามคำนิยามในคูมือ

พนักงานจำเลย ขอ ๓ ระบุวา คาจาง หมายถึง เงินที่บริษัทจายเปนคาตอบแทนในการทำงาน
ในระยะการทำงานปกติที่พนักงานมีสิทธิไดรับตามสัญญาจาง ไดแก เงินเดือน สำหรับพนักงาน

รายเดือน แสดงใหเห็นวาจำเลยมีเจตนาตั้งแตแรกที่จะกำหนดใหเฉพาะเงินเดือนเทานั้นที่ถือ

๒๐๖