Page 214 - รวมคำพิพากษาศาลอุทธรณ์คดีชำนัญพิเศษ แผนกคดีแรงงาน

จำเลยใหการและแกไขคำใหการ ขอใหยกฟอง

ศาลแรงงานกลาง พิพากษาใหจำเลยจายคาจางสำหรับวันหยุดพักผอนประจำป ๑๕,๒๖๒ บาท

พรอมดอกเบี้ยอัตรารอยละ ๑๕ ตอป นับแตวันที่ ๑๑ กันยายน ๒๕๖๐ เปนตนไปจนกวาจะชำระเสร็จ
แกโจทกที่ ๑ กับใหจำเลยออกใบสำคัญแสดงการทำงานตามประมวลกฎหมายแพงและพาณิชย

มาตรา ๕๘๕ ใหแกโจทกที่ ๑ คำขออื่นนอกจากนี้ใหยก และใหยกฟองโจทกที่ ๒ และที่ ๓

โจทกทั้งสามและจำเลยอุทธรณ

ศาลอุทธรณคดีชำนัญพิเศษแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยวา ศาลแรงงานกลางฟงขอเท็จจริง
วา โจทกทั้งสามเปนลูกจางจำเลย โจทกที่ ๑ เขาทำงานวันที่ ๑ ธันวาคม ๒๕๔๐ ตำแหนงสุดทาย

เปนผูแทนพื้นที่อาวุโส ไดรับเงินตามหลักฐานการจายเงินเดือนละ ๘๐,๘๗๐ บาท ประกอบดวย

เงินเดือน ๔๗,๕๗๐ บาท คาอาหารและที่พัก ๑๙,๒๐๐ บาท คาที่จอดรถ ๒๐๐ บาท คาพาหนะ

๑๓,๕๐๐ บาท และคาใชจายอื่น ๆ ๔๐๐ บาท โจทกที่ ๒ เขาทำงานวันที่ ๑๕ ธันวาคม ๒๕๔๖
ตำแหนงสุดทายเปนผูจัดการเขต ไดรับเงินตามหลักฐานการจายเงินเดือนละ ๕๗,๔๑๐ บาท

ประกอบดวยเงินเดือน ๔๒,๙๑๐ บาท และคาเบี้ยเลี้ยง ๑๔,๕๐๐ บาท โจทกที่ ๓ เขาทำงานวันที่

๖ พฤษภาคม ๒๕๔๖ ตำแหนงสุดทายเปนผูจัดการเขต ไดรับเงินตามหลักฐานการจายเงินเดือนละ

๕๗,๒๙๐ บาท ประกอบดวยเงินเดือน ๔๒,๗๙๐ บาท และคาเบี้ยเลี้ยง ๑๔,๕๐๐ บาท กำหนด
จายคาจางทุกวันที่ ๒๘ ของเดือน เมื่อวันที่ ๖ ตุลาคม ๒๕๕๙ จำเลยเรียกโจทกทั้งสามกับลูกจาง

รายอื่น ๆ เขามาพูดคุย แตโจทกที่ ๑ ไมตกลง ตอมาวันที่ ๒๕ ตุลาคม ๒๕๕๙ จำเลยเรียกโจทกที่ ๑

มาคุยอีกครั้ง โจทกทั้งสามไดลงลายมือชื่อในขอตกลงยุติสัญญาจางแรงงานที่จำเลยทำขึ้น

แลววินิจฉัยวาเอกสารดังกลาวไมมีขอความระบุวาจำเลยเลิกจางโจทกทั้งสาม เอกสารดังกลาว
เปนเพียงหนังสือที่นายจางเสนอคาตอบแทนจำนวนที่สูงกวาคาชดเชยเพื่อใหลูกจางพิจารณาวา

จะทำขอตกลงยุติสัญญาจางกันหรือไม มิใชหนังสือบอกเลิกจางลูกจาง โจทกทั้งสามยินยอม

ลงลายมือชื่อในเอกสารที่จำเลยทำขึ้นดังกลาวดวยความสมัครใจของทั้งสองฝายเพื่อเปนการยุติ

สัญญาจาง จึงมิใชกรณีที่จำเลยเลิกจางโจทกทั้งสาม โจทกทั้งสามไมมีสิทธิเรียกคาเสียหายจาก
การเลิกจางที่ไมเปนธรรม สำหรับเงินคาอาหาร คาที่พัก คาที่จอดรถ คาพาหนะ และคาใชจาย

อื่น ๆ จำเลยจายใหโจทกที่ ๑ เนื่องจากจำเลยมีคำสั่งใหโจทกที่ ๑ ปฏิบัติงานประจำในเขตพื้นที่

ภาคเหนือ โดยจายเปนจำนวนเทากันทุกเดือน และไมตองนำใบเสร็จหรือหลักฐานตาง ๆ มาแสดง

มิใชเงินที่จายเปนสวัสดิการ จึงเปนคาจางที่ตองมาคำนวณจายคาจางสำหรับวันหยุดพักผอน
ประจำป สวนคาทำงานในวันหยุดนั้น ตามรายงานการทำงานของโจทกที่ ๑ ไมปรากฏวาโจทกที่ ๑

ไดมาทำงานในวันหยุด โจทกที่ ๑ จึงไมมีสิทธิไดรับเงินดังกลาว

๒๐๔