Page 219 - รวมคำพิพากษาศาลอุทธรณ์คดีชำนัญพิเศษ แผนกคดีแรงงาน

จำเลยที่ ๒ อุทธรณ

ศาลอุทธรณคดีชำนัญพิเศษแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยวา ศาลแรงงานภาค ๕ ฟงขอเท็จจริง

และวินิจฉัยวา จำเลยที่ ๑ ผิดสัญญาวาจางและกอความเสียหายแกโจทก ตอมาวันที่ ๑๙
พฤศจิกายน ๒๕๕๘ จำเลยที่ ๑ ทำหนังสือยินยอมรับผิดชดใชคาเสียหายเปนเงิน ๓๑๒,๖๖๐ บาท

ตกลงผอนชำระเปนงวดรายเดือน ๆ ละ ๘,๓๐๐ บาท ชำระทุกวันที่ ๓๐ ของเดือน เริ่มชำระงวดแรก

วันที่ ๓๐ ธันวาคม ๒๕๕๘ เปนตนไปจนกวาจะครบถวน หากผิดนัดงวดใดงวดหนึ่งใหถือวา

ผิดนัดชำระหนี้ทั้งหมดและยินยอมชำระดอกเบี้ยอัตรารอยละ ๑๕ ตอป ของตนเงินคงเหลือ ในวัน
เดียวกันจำเลยที่ ๒ ทำสัญญาค้ำประกันการชำระหนี้ไว สัญญาค้ำประกันดังกลาวระบุขอความไว

ชัดเจนกอนจำเลยที่ ๒ ลงลายมือชื่อวาขอเขาค้ำประกันผูชดใชความเสียหาย ทั้งจำเลยที่ ๒ รับวา

ลงลายมือชื่อดวยตนเองและอานออกเขียนได นาเชื่อวาจำเลยที่ ๒ ลงลายมือชื่อดวยความสมัครใจ

ที่จำเลยที่ ๒ อุทธรณขอ ๒.๒ วา โจทกมีหนังสือบอกกลาวทวงถามใหจำเลยที่ ๒ ในฐานะผูค้ำประกัน
ชำระหนี้เมื่อวันที่ ๑๓ มกราคม ๒๕๖๐ กอนมีหนังสือบอกกลาวทวงถามไปยังจำเลยที่ ๑ ซึ่งเปน

ลูกหนี้ชั้นตนเมื่อวันที่ ๗ กุมภาพันธ ๒๕๖๐ เปนการไมชอบ โจทกจึงไมมีอำนาจฟอง เห็นวา

เปนการยกขอเท็จจริงขึ้นมาใหมและเปนขอที่ไมไดยกขึ้นวากันมาแลวโดยชอบในศาลชั้นตน

เปนการไมชอบ อันเปนอุทธรณในขอเท็จจริง จำเลยที่ ๒ ไมอาจอุทธรณไดตามประมวลกฎหมาย
วิธีพิจารณาความแพง มาตรา ๒๒๕ วรรคหนึ่ง ประกอบพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานและ

วิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ. ๒๕๒๒ มาตรา ๕๔ วรรคหนึ่ง และที่จำเลยที่ ๒ อุทธรณขอ ๒.๓ วา

พยานจำเลยที่ ๒ ฟงไดวา จำเลยที่ ๒ ลงลายมือชื่อในหนังสือสัญญาค้ำประกันในขณะที่ยังไมมี

การกรอกขอความใด ๆ ทั้งจำเลยที่ ๒ สำคัญผิดในสาระสำคัญ พยานโจทกฟงไมไดวามีการทำ
เอกสารจริง เปนอุทธรณโตแยงดุลพินิจในการรับฟงพยานหลักฐานของศาลแรงงานภาค ๕ จึงเปน

อุทธรณในขอเท็จจริงเชนเดียวกัน ตองหามมิใหอุทธรณตามพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานและ

วิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ. ๒๕๒๒ มาตรา ๕๔ วรรคหนึ่ง ศาลอุทธรณคดีชำนัญพิเศษไมรับวินิจฉัย

อนึ่ง ที่ศาลแรงงานภาค ๕ พิพากษาใหจำเลยทั้งสองรวมกันชำระเงิน ๒๗๓,๒๑๗ บาท
พรอมดอกเบี้ยอัตรารอยละ ๗.๕ ตอป ของตนเงิน ๒๔๒,๘๖๐ บาท นับถัดจากวันฟองเปนตนไป

จนกวาจะชำระเสร็จแกโจทกนั้น เห็นวา หนังสือสัญญาค้ำประกันไมไดระบุใหจำเลยที่ ๒ ในฐานะ

ผูค้ำประกันตองรับผิดอยางลูกหนี้รวม และปรากฏขอเท็จจริงยุติตามคำฟองโจทกซึ่งคูความไมได

โตแยงกันวา จำเลยที่ ๑ ซึ่งเปนลูกหนี้ผิดนัดชำระเงินตั้งแตงวดเดือนกันยายน ๒๕๕๙ โจทกจึง
ตองมีหนังสือบอกกลาวเรื่องที่จำเลยที่ ๑ ผิดนัดไปถึงจำเลยที่ ๒ ภายใน ๖๐ วัน นับแตวันที่จำเลยที่ ๑

ผิดนัด แตปรากฏวาโจทกมีหนังสือถึงจำเลยที่ ๒ เมื่อวันที่ ๑๖ มกราคม ๒๕๖๐ ตามใบตอบรับ

๒๐๙