Page 236 - รวมคำพิพากษาศาลอุทธรณ์คดีชำนัญพิเศษ แผนกคดีแรงงาน
P. 236
โจทกทั้งสิบเจ็ดสำนวนอุทธรณ
ศาลอุทธรณคดีชำนัญพิเศษแผนกคดีแรงงานตรวจวินิจฉัยวา ศาลแรงงานภาค ๑ รับฟง
ขอเท็จจริงยุติวา โจทกทั้งสิบเจ็ดเปนลูกจางจำเลยที่ ๒ โดยจำเลยที่ ๒ จัดใหโจทกทั้งสิบเจ็ดซึ่ง
เปนลูกจางรับเหมาคาแรงไปปฏิบัติงานที่หนวยงานสงมอบรถยนตใหมของจำเลยที่ ๑ โดยโจทก
ที่ ๑ ทำหนาที่พนักงานเคลือบฟลม โจทกที่ ๒ ที่ ๓ ที่ ๕ และที่ ๖ ทำหนาที่พนักงานขับรถที่ทำ
การตรวจสอบคุณภาพเรียบรอยแลวไปจอด ณ สถานที่ที่จำเลยที่ ๑ กำหนดไว โจทกที่ ๗ ทำหนาที่
พนักงานตรวจสอบคุณภาพภายนอกรถยนตหลังจากที่ทำการประกอบเสร็จแลว โจทกที่ ๘ และ
ที่ ๑๘ ถึงที่ ๒๐ ทำหนาที่พนักงานลางรถหลังจากที่คนขับรถจอดรถและลงจากรถ แลวพนักงาน
ตรวจสอบ หลังจากนั้นจะทำการฉีดน้ำและใชผาเช็ดทำความสะอาดใหเรียบรอยกอนเขาสูขั้นตอน
การตรวจสอบคุณภาพ โจทกที่ ๑๐ ถึงที่ ๑๒ ทำหนาที่ลางรถหลังจากที่พนักงานตรวจสอบ RE-PDI
และพนักงานขับรถขับเขาชองทำความสะอาดแลว โจทกที่ ๑๐ ถึงที่ ๑๒ จะทำความสะอาดให
เรียบรอยกอนเขาสูการตรวจสอบคุณภาพ โจทกที่ ๑๔ ที่ ๑๕ และที่ ๑๗ ทำหนาที่พนักงานตรวจสอบ
คุณภาพภายนอกรถยนตที่ประกอบเสร็จแลว และโจทกที่ ๒๑ ทำหนาที่พนักงานบันทึกขอมูล
ทำการตรวจสอบคุณภาพภายนอกรถยนตเปนขั้นตอนสุดทาย และฟงขอเท็จจริงเพิ่มเติมตาม
คำพิพากษาศาลฎีกาวา งานในตำแหนงหนาที่การงานที่โจทกทั้งสิบเจ็ดทำไมมีลูกจางตามสัญญา
จางโดยตรงของจำเลยที่ ๑ ทำในลักษณะเดียวกันกับโจทกทั้งสิบเจ็ดที่จะเปนขอเปรียบเทียบกัน
ไดวาโจทกทั้งสิบเจ็ดมีสิทธิไดรับประโยชนและสวัสดิการตาง ๆ นอยกวาลูกจางตามสัญญาจาง
โดยตรงในตำแหนงเดียวกัน ที่ไมเปนธรรมหรือโดยเลือกปฏิบัติอยางไร แลววินิจฉัยวา โจทก
ทั้งสิบเจ็ดไมมีสิทธิเรียกรองคาจางและสิทธิประโยชนและสวัสดิการจากจำเลยทั้งสอง
คดีมีปญหาวินิจฉัยตามอุทธรณของโจทกที่ ๑ ถึงที่ ๓ ที่ ๕ ถึงที่ ๘ ที่ ๑๒ ที่ ๑๔ ที่ ๑๕
และที่ ๑๘ ถึงที่ ๒๑ ประการแรกวา ตำแหนงงานของโจทกทั้งสิบเจ็ดมีลูกจางโดยตรงตามสัญญา
จางของจำเลยที่ ๑ ทำงานอยูดวยทุกตำแหนง เมื่อโจทกที่ ๑ ถึงที่ ๓ ที่ ๕ ถึงที่ ๘ ที่ ๑๒ ที่ ๑๔
ที่ ๑๕ และที่ ๑๘ ถึงที่ ๒๑ เปนลูกจางจำเลยที่ ๑ แลว โจทกที่ ๑ ถึงที่ ๓ ที่ ๕ ถึงที่ ๘ ที่ ๑๒ ที่ ๑๔
ที่ ๑๕ และที่ ๑๘ ถึงที่ ๒๑ ยอมตองปฏิบัติตามขอบังคับเกี่ยวกับสภาพการจางของจำเลยที่ ๑
เชนเดียวกับลูกจางโดยตรงตามสัญญาจางของจำเลยที่ ๑ ดังนั้น โจทกที่ ๑ ถึงที่ ๓ ที่ ๕ ถึงที่ ๘
ที่ ๑๒ ที่ ๑๔ ที่ ๑๕ และที่ ๑๘ ถึงที่ ๒๑ จึงชอบที่จะไดรับสิทธิประโยชนและสวัสดิการที่เปนธรรม
โดยไมเลือกปฏิบัติเชนเดียวกันตามพระราชบัญญัติคุมครองแรงงาน พ.ศ. ๒๕๔๑ มาตรา ๑๑/๑
วรรคสอง คำวินิจฉัยของศาลแรงงานภาค ๑ จึงไมชอบดวยกฎหมาย เห็นวาพระราชบัญญัติ
คุมครองแรงงาน พ.ศ. ๒๕๔๑ มาตรา ๑๑/๑ วรรคสอง บัญญัติวา “ใหผูประกอบกิจการดำเนินการ
ใหลูกจางรับเหมาคาแรงที่ทำงานในลักษณะเดียวกันกับลูกจางตามสัญญาจางโดยตรง ไดรับสิทธิ
๒๒๖
