Page 237 - รวมคำพิพากษาศาลอุทธรณ์คดีชำนัญพิเศษ แผนกคดีแรงงาน

ประโยชนและสวัสดิการที่เปนธรรมโดยไมเลือกปฏิบัติ” อันมีเจตนารมณมุงหมายที่จะคุมครองให

ลูกจางทั้งสองประเภทดังกลาวที่ทำงานในลักษณะเดียวกันไดรับสิทธิประโยชนและสวัสดิการอยาง

เทาเทียมกัน ดังนั้น แมศาลฎีกาฟงขอเท็จจริงและวินิจฉัยวา โจทกที่ ๑ ถึงที่ ๓ ที่ ๕ ถึงที่ ๘ ที่ ๑๒
ที่ ๑๔ ที่ ๑๕ และที่ ๑๘ ถึงที่ ๒๑ เปนลูกจางจำเลยที่ ๑ ก็ตาม แตการที่ลูกจางรับเหมาคาแรงจะ

มีสิทธิไดรับสิทธิประโยชนและสวัสดิการที่เปนธรรมโดยไมเลือกปฏิบัติตามบทบัญญัติดังกลาวนั้น

จะตองไดความวาลูกจางรับเหมาคาแรงทำงานในลักษณะเดียวกันกับลูกจางตามสัญญาจาง

โดยตรงดวย เมื่อขอเท็จจริงที่ศาลแรงงานภาค ๑ ฟงเปนยุติวา งานที่ลูกจางรับเหมาคาแรงทำ
ไมมีลักษณะเดียวกันกับที่ลูกจางตามสัญญาจางโดยตรงของจำเลยที่ ๑ ทำ จึงหาใชเปนกรณีที่

ผูประกอบกิจการตองดำเนินการใหลูกจางรับเหมาคาแรงไดรับสิทธิประโยชนและสวัสดิการที่เปน

ธรรมเชนเดียวกับลูกจางตามสัญญาจางโดยตรงโดยไมเลือกปฏิบัติตามบทบัญญัติดังกลาวไม

โจทกที่ ๑ ถึงที่ ๓ ที่ ๕ ถึงที่ ๘ ที่ ๑๒ ที่ ๑๔ ที่ ๑๕ และที่ ๑๘ ถึงที่ ๒๑ จึงไมมีสิทธิไดรับคาจาง
และสิทธิประโยชนและสวัสดิการตามฟองโจทกแตละคนจากจำเลยทั้งสอง ที่ศาลแรงงานภาค ๑

พิพากษามานั้น ศาลอุทธรณคดีชำนัญพิเศษเห็นพองดวย อุทธรณของโจทกที่ ๑ ถึงที่ ๓ ที่ ๕

ถึงที่ ๘ ที่ ๑๒ ที่ ๑๔ ที่ ๑๕ และที่ ๑๘ ถึงที่ ๒๑ ประการนี้ฟงไมขึ้น

ที่โจทกที่ ๑ ถึงที่ ๓ ที่ ๕ ถึงที่ ๘ ที่ ๑๒ ที่ ๑๔ ที่ ๑๕ และที่ ๑๘ ถึงที่ ๒๑ อุทธรณ
ประการตอมาวา ศาลแรงงานภาค ๑ ไมไดใชอำนาจตามพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานและ

วิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ. ๒๕๒๒ มาตรา ๔๕ เพื่อประโยชนแหงความยุติธรรมในอันที่จะใหได

ความแจงชัด ในขอเท็จจริงแหงคดี โดยหมายเรียกพยานบุคคลซึ่งเปนลูกจางตามสัญญาจางโดยตรง

ของจำเลยที่ ๑ ที่ปฏิบัติงานลักษณะเดียวกันกับโจทกทั้งสิบเจ็ดมาสืบเอง ทั้งที่ในชั้นพิจารณา
ศาลแรงงานภาค ๑ เห็นอยูแลววาโจทกทั้งสิบเจ็ดไมสามารถเอามาเบิกความได คำพิพากษาของ

ศาลแรงงานภาค ๑ จึงไมชอบดวยกฎหมายนั้น เห็นวา การสืบพยานในคดีแรงงานเปนดุลพินิจของ

ศาลที่เห็นสมควร เพื่อประโยชนแหงความยุติธรรมที่จะเรียกพยานหลักฐานใดมาสืบหรือไมก็ได

อุทธรณของโจทกที่ ๑ ถึงที่ ๓ ที่ ๕ ถึงที่ ๘ ที่ ๑๒ ที่ ๑๔ ที่ ๑๕ และที่ ๑๘ ถึงที่ ๒๑ จึงเปนการ
โตแยงดุลพินิจในการรับฟงพยานหลักฐานของศาลแรงงานภาค ๑ อันเปนอุทธรณในขอเท็จจริง

ซึ่งตองหามมิใหอุทธรณ ตามพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน

พ.ศ. ๒๕๒๒ มาตรา ๕๔ วรรคหนึ่ง ศาลอุทธรณคดีชำนัญพิเศษไมรับวินิจฉัย

สวนที่โจทกที่ ๑ ถึงที่ ๓ ที่ ๕ ถึงที่ ๘ ที่ ๑๒ ที่ ๑๔ ที่ ๑๕ และที่ ๑๘ ถึงที่ ๒๑ อุทธรณ
วาศาลแรงงานภาค ๑ ตีความคำวา “งานลักษณะเดียวกัน” ตามมาตรา ๑๑/๑ วรรคสองแหง

พระราชบัญญัติคุมครองแรงงาน พ.ศ. ๒๕๔๑ อยางแคบ ไมเปนไปตามเจตนารมณของกฎหมาย

๒๒๗