Page 245 - รวมคำพิพากษาศาลอุทธรณ์คดีชำนัญพิเศษ แผนกคดีแรงงาน
P. 245

คำพิพากษาศาลอุทธรณคดีชำนัญพิเศษที่ ๙๕๙/๒๕๖๓  นายเกรแฮม จอหน

                                                                    แฮรรีย               โจทก

                                                                    บริษัทเชฟรอนประเทศไทย
                                                                    สำรวจและผลิต จำกัด   ผูรอง

                                                                    นายไตรสรณ วรพิศุทธ

                                                                    ในฐานะพนักงาน

                                                                    ตรวจแรงงาน            จำเลย



              พ.ร.บ. คุมครองแรงงาน พ.ศ. ๒๕๔๑ มาตรา ๑๑/๑ วรรคหนึ่ง




                       สัญญาจางบริการที่ปรึกษาระหวาง บริษัท บ. กับผูรอง มุงประสงคตอความสำเร็จ

              ในการไดรับบริการดานการปรึกษาเปนสำคัญ มิไดมุงประสงคตอการจัดหาแรงงานมา
              ทำงานในกระบวนการผลิตหรือธุรกิจในความรับผิดชอบของผูรอง สัญญาดังกลาวจึงเปน

              สัญญาจางทำของ แมสัญญาคำสั่งบริการฉบับหลักเลขที่ ๑๑๘๒๖๘๔ จะมีบัญชีแนบทาย

              สัญญา ก ประเภทงาน ขอ ๑ ระบุวาผูรับจางจะตองใหบริการดานแรงงานตามที่ระบุไว
              เพิ่มเติมในคำสั่งบริการแตละฉบับ ก็เปนการระบุไวในสัญญาจางเปนการทั่วไป ไมได

              หมายเฉพาะเจาะจงถึงตัวโจทก และแมโจทกจะตองไปทำงานที่สำนักงานของผูรองซึ่งตั้งอยูที่

              เลขที่ ๑๙ อาคารไทยพาณิชยปารคพลาซา ถนนรัชดาภิเษก แขวงจตุจักร เขตจตุจักร

              กรุงเทพมหานคร โดยตองทำงานสัปดาหละ ๕ วัน วันละ ๘ ชั่วโมง เมื่อทำงานที่ทำงาน

              บนฝง หากปฏิบัติงานนอกชายฝงใหทำงานทุกวัน วันละ ๑๒ ชั่วโมง และไดรับคาจางอัตรา
              สุดทายวันละ ๑,๕๑๑ ดอลลารสหรัฐ โดยจายคาจางเดือนละครั้ง ตามที่ผูรองกำหนดก็เปน

              การปฏิบัติไปตามเงื่อนไขที่ระบุไวในสัญญาระหวางผูรองกับบริษัท บ. ซึ่งเปนนายจางของ

              โจทก เพื่อใหงานสำเร็จตามสัญญาจางที่ปรึกษาเทานั้น มิใชเปนกรณีที่ผูรองใชอำนาจ
              ควบคุมบังคับบัญชาโจทก อันจะทำใหสัญญาจางบริการระหวางผูรองกับบริษัท บ.

              กลายมาเปนสัญญาจางแรงงาน โจทกจึงไมใชลูกจางเหมาคาแรง อันจะถือวาผูรองเปน

              นายจางตาม พ.ร.บ. คุมครองแรงงาน พ.ศ. ๒๕๔๑ มาตรา ๑๑/๑ วรรคหนึ่ง โจทกจึงไมมี

              สิทธิไดรับคาชดเชยจากผูรอง







                                                     ๒๓๕
   240   241   242   243   244   245   246   247   248   249   250