Page 273 - รวมคำพิพากษาศาลอุทธรณ์คดีชำนัญพิเศษ แผนกคดีแรงงาน

บอกเลิกจางโจทกในวันที่ ๑๖ ธันวาคม ๒๕๖๒ จึงมีผลเปนการเลิกสัญญาจางเมื่อถึงกำหนดจาย

คาจางคราวถัดไปขางหนาคือ วันที่ ๓๑ มกราคม ๒๕๖๓ ตามพระราชบัญญัติคุมครองแรงงาน

พ.ศ. ๒๕๔๑ มาตรา ๑๗ วรรคสอง และขอเท็จจริงปรากฏวาโจทกทำงานวันสุดทายในวันที่จำเลย
บอกเลิกจางดวย จำเลยจึงตองจายสินจางแทนการบอกกลาวลวงหนาใหแกโจทกเทากับคาจาง

ที่โจทกควรจะไดรับนับแตวันที่ ๑๗ ธันวาคม ๒๕๖๒ ถึงวันที่ ๓๑ มกราคม ๒๕๖๓ รวม ๔๖ วัน

หาใชหนึ่งเดือนครึ่งดังที่จำเลยอุทธรณไม สวนคาชดเชยที่จำเลยอุทธรณวาโจทกทำงานไมครบ

หนึ่งปจึงมีสิทธิไดรับคาชดเชยเทากับคาจางเพียงสามสิบวันนั้น ตามพระราชบัญญัติคุมครอง
แรงงาน พ.ศ. ๒๕๔๑ มิไดบัญญัติเกี่ยวกับวิธีการนับระยะเวลาไวโดยเฉพาะ การนับระยะเวลา

การทำงานตามที่กำหนดไวในพระราชบัญญัติคุมครองแรงงาน พ.ศ. ๒๕๔๑ จึงตองบังคับตาม

ประมวลกฎหมายแพงและพาณิชย เมื่อโจทกทำงานกับจำเลยตั้งแตวันที่ ๑๗ ธันวาคม ๒๕๖๑

ซึ่งตามปกติประเพณีลูกจางตองเริ่มทำการงานใหนายจางตั้งแตวันแรกที่เขาทำงาน จึงตองนับ
ระยะเวลาทำงานของโจทกตั้งแตวันเริ่มทำงานวันที่ ๑๗ ธันวาคม ๒๕๖๑ เปนหนึ่งวันตามประมวล

กฎหมายแพงและพาณิชย มาตรา ๑๙๓/๓ วรรคสอง เมื่อนับถึงวันทำงานวันสุดทายวันที่ ๑๖

ธันวาคม ๒๕๖๒ ซึ่งเปนวันกอนหนาจะถึงวันแหงปสุดทายอันเปนวันตรงกับวันเริ่มระยะเวลานั้น

ระยะเวลาทำงานของโจทกจึงครบหนึ่งปตามประมวลกฎหมายแพงและพาณิชย มาตรา ๑๙๓/๕
วรรคสอง เมื่อโจทกทำงานติดตอกันครบหนึ่งปแตไมครบสามป จำเลยจึงตองจายคาชดเชยแก

โจทกไมนอยกวาคาจางอัตราสุดทายเกาสิบวันตามพระราชบัญญัติคุมครองแรงงาน พ.ศ. ๒๕๔๑

มาตรา ๑๑๘ (๒) ที่ศาลแรงงานกลางวินิจฉัยใหจำเลยจายคาจางคางจาย สินจางแทนการ

บอกกลาวลวงหนาและคาชดเชยแกโจทกมานั้นชอบแลว ศาลอุทธรณ คดีชำนัญพิเศษเห็นพองดวย
อุทธรณของจำเลยขอนี้ฟงไมขึ้น

มีปญหาที่ตองวินิจฉัยตามอุทธรณของโจทกประการแรกวา จำเลยตองจายคาเดินทาง

คาทางดวนและเงินเบี้ยเลี้ยงแกโจทกหรือไม เพียงใดนั้น เห็นวา สำหรับคาเดินทางและคาทางดวน

ศาลแรงงานกลางฟงขอเท็จจริงวา จำเลยจัดทำเอกสารเบิกจายคาเดินทางและคาทางดวนเดือน
กันยายน ตุลาคม พฤศจิกายนและธันวาคม ๒๕๖๒ ใหแกโจทกรวมเปนเงิน ๓๓,๖๐๕ บาท

โดยทุกเดือนจำเลยจะโอนเงินเขาบัญชีธนาคารไทยพาณิชยเลขที่ ๑๐๒๑๑๔๖๔ ของโจทก โดยโอน

ครั้งสุดทายเมื่อวันที่ ๓๐ มกราคม ๒๕๖๓ จำเลยจึงไมไดคางจายคาเดินทางและคาทางดวนที่

โจทกอุทธรณวาจำเลยยังไมไดจายคาเดินทางและคาทางดวนจำนวนดังกลาวใหแกโจทก เนื่องจาก
บัญชีเลขที่ดังกลาวเปนบัญชีของจำเลย บัญชีที่โจทกแจงใหโอนเงินเปนบัญชีธนาคารไทยพาณิชย

เลขที่ ๑๔๒๒๐๙๕๑๗๔ และจำเลยไมมีเอกสารหลักฐานการโอนเงินมาแสดงตอศาล ทั้งการที่

๒๖๓