Page 291 - รวมคำพิพากษาศาลอุทธรณ์คดีชำนัญพิเศษ แผนกคดีแรงงาน

เมื่อวันที่ ๒๕ กุมภาพันธ ๒๕๖๒ หลังจากที่โจทกเขาทำงานแลวถึง ๙ วัน จึงเปนการลงลายมือชื่อ

เพื่อรับทราบการใชอำนาจของผูจัดการรานในการอนุมัติจางโจทกเทานั้น เมื่อนายบุญธรรม

ไลโจทกออกจากงานแลว และจำเลยยังมีพฤติการณหลายประการที่ชี้ใหเห็นวาไมจายคาจางให
แกโจทก จำเลยจึงเลิกจางโจทกแลว เห็นวา เปนการโตเถียงดุลพินิจในการรับฟงพยานหลักฐาน

ของศาลแรงงานกลางที่รับฟงขอเท็จจริงวา จำเลยไมไดมอบหมายใหนายบุญธรรมผูจัดการราน

มีอำนาจพิจารณาอนุมัติจางหรือเลิกจางลูกจาง และจำเลยไมมีพฤติกรรมเชิดใหนายบุญธรรมมี

อำนาจเลิกจางลูกจางในราน โจทกไมสามารถทำงานตอไปไดเพราะจำเลยปดกิจการชั่วคราว
ตั้งแตวันที่ ๑๙ มีนาคม ๒๕๖๓ นั้น เนื่องจากสถานการณการแพรระบาดของโรคโควิด ๑๙ จำเลย

ตองหยุดกิจการชั่วคราวตามคำสั่งของกรุงเทพมหานคร ไมไดเกิดจากเจตนาที่จำเลยตองการ

เลิกจางโจทก โจทกฟองคดีนี้เมื่อวันที่ ๒๐ เมษายน ๒๕๖๓ ขณะยื่นฟองยังไมถึงกำหนดจายคาจาง

ในรอบวันที่ ๒๑ มีนาคม ถึงวันที่ ๒๐ เมษายน ๒๕๖๓ ซึ่งถึงกำหนดจายในวันสิ้นเดือนเมษายน
๒๕๖๓ ถือไมไดวา ขณะฟองคดีนี้จำเลยไมใหโจทกทำงานและไมจายคาจางใหแกโจทก จำเลย

ไมไดเลิกจางโจทก เพื่อใหศาลอุทธรณคดีชำนัญพิเศษฟงขอเท็จจริงดังที่โจทกอุทธรณใหแตกตาง

ไปจากที่ศาลแรงงานกลางรับฟงมา อันเปนอุทธรณในขอเท็จจริง ซึ่งตองหามมิใหอุทธรณตาม

พระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ. ๒๕๒๒ มาตรา ๕๔ วรรคหนึ่ง
ศาลอุทธรณคดีชํานัญพิเศษไมรับวินิจฉัย

มีปญหาตองวินิจฉัยตามอุทธรณของโจทกวา จำเลยตองชำระคาลวงเวลาในวันทำงาน

คาลวงเวลาในวันหยุดประจำสัปดาห คาลวงเวลาในวันหยุดตามประเพณี และคาลวงเวลาใน

วันหยุดพักผอนประจำป พรอมดอกเบี้ยใหแกโจทกหรือไม เห็นวา ศาลแรงงานกลางฟงขอเท็จจริงวา
โจทกเคยไดรับคาลวงเวลาในการทำงานเดือนธันวาคม ๒๕๖๒ และมกราคม ๒๕๖๓ การทำงาน

ลวงเวลาดังกลาวนายบุญธรรมไดเรียกประชุมลูกจางทุกแผนกแจงใหทราบวาใหทำงานใหเสร็จ

โดยจะจายคาลวงเวลาให การทำงานในวันอื่น ๆ นายบุญธรรมมีคำสั่งใหลูกจางทำงานใหเสร็จโดย

ไมไดแจงวาจะจายคาลวงเวลา และโดยที่พระราชบัญญัติคุมครองแรงงาน พ.ศ. ๒๕๔๑ มาตรา ๕
ใหนิยามของ “การทำงานลวงเวลา” หมายความวา “การทำงานนอกหรือเกินเวลาทำงานปกติหรือ

เกินชั่วโมงทำงานในแตละวันที่นายจางลูกจางตกลงกันตาม มาตรา ๒๓ ในวันทำงานหรือวันหยุด

แลวแตกรณี” และมาตรา ๒๔ วรรคหนึ่ง ระบุวา “หามมิใหนายจางใหลูกจางทำงานลวงเวลาใน

วันทำงาน เวนแตไดรับความยินยอมจากลูกจางกอนเปนคราว ๆ ไป” ตามบทบัญญัติดังกลาว
การทำงานของลูกจางที่จะเปนการทำงานลวงเวลาจึงตองเปนกรณีที่เปนความประสงคของ

นายจางที่จะใหลูกจางทำงานลวงเวลา โดยลูกจางใหความยินยอมกอนเปนคราว ๆ ไป และจะตอง

๒๘๑