Page 305 - รวมคำพิพากษาศาลอุทธรณ์คดีชำนัญพิเศษ แผนกคดีแรงงาน

ในเดือนมิถุนายน ๒๕๖๓ อัตรารอยละ ๑๕ ของคาจาง หรือลาออกแลวรับเงินชวยเหลือในเดือน

พฤษภาคม ๒๕๖๓ อัตรารอยละ ๕๐ ของคาจาง วันที่ ๒๘ เมษายน ๒๕๖๓ จำเลยแจงการหยุด

กิจการบางสวนชั่วคราวตอสำนักงานสวัสดิการและคุมครองแรงงานกรุงเทพมหานครพื้นที่ ๑
และหยุดกิจการชั่วคราวตั้งแตวันที่ ๑ พฤษภาคม ๒๕๖๓ ถึงวันที่ ๓๑ สิงหาคม ๒๕๖๓ แตวันที่

๑ ถึงวันที่ ๑๐ พฤษภาคม ๒๕๖๓ โจทกที่ ๒ ถึงที่ ๕ ยังทำงานตามปกติ ตอมาจำเลยเก็บอุปกรณ

การทำงานของจำเลยไปจากโจทกที่ ๒ ถึงที่ ๕ และไมจายคาจางเดือนพฤษภาคม ๒๕๖๓ ใหแก

โจทกที่ ๒ ถึงที่ ๕ หลังจากนั้นวันที่ ๒๗ สิงหาคม ๒๕๖๓ จำเลยมีหนังสือเลิกจางโจทกที่ ๒ ถึงที่ ๕
โดยใหมีผลตั้งแตวันที่ ๒๘ สิงหาคม ๒๕๖๓ จำเลยจายสินจางแทนการบอกกลาวลวงหนาและ

คาชดเชยใหแกโจทกที่ ๒ ถึงที่ ๕ แลว ศาลแรงงานกลางวินิจฉัยวา พระราชบัญญัติคุมครอง

แรงงาน พ.ศ. ๒๕๔๑ มาตรา ๗๕ บัญญัติใหนายจางที่มีความจำเปนตองหยุดกิจการทั้งหมดหรือ

บางสวนเปนการชั่วคราว โดยเหตุหนึ่งเหตุใดที่สำคัญอันมีผลกระทบตอการประกอบกิจการของ
นายจาง จนทำใหนายจางไมสามารถประกอบกิจการไดตามปกติซึ่งมิใชเหตุสุดวิสัย จายเงินให

แกลูกจางไมนอยกวารอยละ ๗๕ ของคาจางในวันทำงานที่ลูกจางไดรับกอนนายจางหยุดกิจการ

เหตุสุดวิสัยตามประมวลกฎหมายแพงและพาณิชย มาตรา ๘ หมายความวา เหตุใด ๆ อันจะ

เกิดขึ้นก็ดี จะใหผลพิบัติก็ดี เปนเหตุที่ไมอาจปองกันไดแมทั้งบุคคลผูตองประสบหรือใกลจะตอง
ประสบเหตุนั้นจะไดจัดการระมัดระวังตามสมควรอันพึงคาดหมายไดจากบุคคลในฐานะและภาวะ

เชนนั้น เมื่อพิจารณาประกอบกับหมายเหตุในหนังสือรับรองการขอรับประโยชนทดแทนในกรณี

วางงานเนื่องจากมีเหตุสุดวิสัยที่ระบุวา เหตุสุดวิสัยซึ่งมีผลกระทบตอนายจางจนไมสามารถ

ประกอบกิจการไดตามปกติรวมถึงโรคโควิด ๑๙ ดวย จำเลยประกอบกิจการเรื่อยมาจนเมื่อมี
เหตุการณการแพรระบาดของโรคโควิด ๑๙ จึงหยุดกิจการเปนการชั่วคราว ถือวาการหยุดกิจการ

เปนการชั่วคราวของจำเลยเนื่องจากโรคโควิด ๑๙ เปนเหตุสุดวิสัยตามพระราชบัญญัติคุมครอง

แรงงาน พ.ศ. ๒๕๔๑ มาตรา ๗๕ จำเลยไมตองจายคาจางใหแกโจทกที่ ๒ ถึงที่ ๕ ไมนอยกวา

รอยละ ๗๕ ของคาจางในวันทำงานที่โจทกที่ ๒ ถึงที่ ๕ ไดรับตลอดชวงระยะเวลาที่จำเลยประกาศ
หยุดกิจการ ตามพระราชบัญญัติคุมครองแรงงาน พ.ศ. ๒๕๔๑ มาตรา ๗๕ และประมวลกฎหมาย

แพงและพาณิชย มาตรา ๕๗๕ บัญญัติวา อันวาจางแรงงานนั้น คือสัญญาซึ่งบุคคลคนหนึ่ง เรียกวา

ลูกจาง ตกลงจะทำงานใหแกบุคคลอีกคนหนึ่ง เรียกวานายจาง และนายจางตกลงจะใหสินจาง

ตลอดเวลาที่ทำงานให การที่จำเลยแสดงเจตนาใหลูกจางทั้งหมดทราบวา จำเลยจะหยุดกิจการ
เปนการชั่วคราวตั้งแตวันที่ ๑ พฤษภาคม ๒๕๖๓ ถึงวันที่ ๓๑ สิงหาคม ๒๕๖๓ ยังไมถือเปน

การเลิกจาง แตการที่โจทกที่ ๒ ถึงที่ ๕ ไปทำงานตั้งแตวันที่ ๑ ถึงวันที่ ๑๐ พฤษภาคม ๒๕๖๓

๒๙๕