Page 306 - รวมคำพิพากษาศาลอุทธรณ์คดีชำนัญพิเศษ แผนกคดีแรงงาน

ระหวางเวลาที่จำเลยหยุดกิจการเปนการชั่วคราวโดยจำเลยมิไดสั่ง จำเลยไมตองจายสินจางหรือ

คาจางเพื่อตอบแทนการทำงานใหแกโจทกที่ ๒ ถึงที่ ๕ จำเลยจายสินจางแทนการบอกกลาว

ลวงหนาและคาชดเชยใหแกโจทกที่ ๒ ถึงที่ ๕ แลว โจทกที่ ๒ ถึงที่ ๕ จึงไมมีสิทธิเรียกรองเงิน
สวนนี้อีก เมื่อใกลครบกำหนดที่จำเลยประกาศหยุดกิจการชั่วคราวแลว การแพรระบาดของ

โรคโควิด ๑๙ ยังไมสิ้นสุดลง สงผลกระทบตอภาคธุรกิจการทองเที่ยวและการโรงแรมโดยทั่วไป

รวมทั้งกิจการของจำเลยดวย ทำใหลูกจางของจำเลยรวมทั้งโจทกที่ ๒ ถึงที่ ๕ ไมสามารถเขามา

ทำงานใหกับจำเลยไดตามปกติ จำเลยจึงเลิกจางโจทกที่ ๒ ถึงที่ ๕ โดยไมปรากฏวามีการกลั่นแกลง
เปนการเลิกจางที่มีเหตุสมควร ถือไมไดวาเปนการเลิกจางที่ไมเปนธรรม จำเลยจึงไมตองจาย

คาเสียหายจากการเลิกจางที่ไมเปนธรรมใหแกโจทกที่ ๒ ถึงที่ ๕

คดีมีปญหาตองวินิจฉัยตามอุทธรณของโจทกที่ ๒ ถึงที่ ๕ ประการแรกวา การที่จำเลย

หยุดกิจการบางสวนเปนการชั่วคราวเปนเหตุสุดวิสัยตามพระราชบัญญัติคุมครองแรงงาน พ.ศ. ๒๕๔๑
มาตรา ๗๕ และจำเลยตองจายเงินไมนอยกวารอยละ ๗๕ ของคาจางในวันทำงานที่โจทก

ที่ ๒ ถึงที่ ๕ ไดรับกอนจำเลยหยุดกิจการตลอดระยะเวลาที่จำเลยไมไดใหโจทกที่ ๒ ถึงที่ ๕

ทำงานหรือไม ศาลอุทธรณคดีชำนัญพิเศษโดยมติที่ประชุมใหญเห็นวา พระราชบัญญัติคุมครอง

แรงงาน พ.ศ. ๒๕๔๑ มาตรา ๗๕ วรรคหนึ่ง บัญญัติวา “ในกรณีที่นายจางมีความจำเปนโดยเหตุหนึ่ง
เหตุใดที่สำคัญอันมีผลกระทบตอการประกอบกิจการของนายจางจนทำใหนายจางไมสามารถ

ประกอบกิจการไดตามปกติซึ่งมิใชเหตุสุดวิสัยตองหยุดกิจการทั้งหมดหรือบางสวนเปนการชั่วคราว

ใหนายจางจายเงินใหแกลูกจางไมนอยกวารอยละเจ็ดสิบหาของคาจางในวันทำงานที่ลูกจางได

รับกอนนายจางหยุดกิจการตลอดระยะเวลาที่นายจางไมไดใหลูกจางทำงาน ณ สถานที่จายเงิน
ตามมาตรา ๕๕ และภายในกำหนดเวลาการจายเงินตามมาตรา ๗๐ (๑)” บทบัญญัติดังกลาว

มีเจตนารมณคุมครองนายจางที่ประสบวิกฤตการณในการดำเนินกิจการ โดยใหสิทธินายจางสั่ง

หยุดกิจการไมใหลูกจางทั้งหมดหรือบางสวนทำงานเปนการชั่วคราวไดเมื่อมีความจำเปนที่สำคัญ

อันมีผลกระทบตอการประกอบกิจการของนายจางอยางมากซึ่งมิใชเหตุสุดวิสัย เพื่อนายจางจะ
ไดมีโอกาสแกไขวิกฤตการณที่เกิดขึ้นใหหมดไปหรือบรรเทาลง ขณะเดียวกันก็คุมครองลูกจาง

ใหยังพอมีรายไดในการดำรงชีพระหวางเวลาที่นายจางไมใหทำงานดวย สวนการหยุดกิจการเปน

การชั่วคราวดวยเหตุสุดวิสัย ตองเปนกรณีที่นายจางไมสามารถประกอบกิจการทั้งหมดหรือบางสวน

ในชวงเวลานั้นโดยสิ้นเชิง และถือวาการที่นายจางไมอาจมอบหมายงานใหลูกจางทำเปนกรณี
การชำระหนี้ตกเปนพนวิสัยเพราะพฤติการณอยางหนึ่งอยางใดซึ่งเกิดขึ้นภายหลังกอหนี้

และซึ่งนายจางไมตองรับผิด นายจางยอมหลุดพนจากหนาที่ในการชำระหนี้และไมตองจายเงิน

๒๙๖