Page 307 - รวมคำพิพากษาศาลอุทธรณ์คดีชำนัญพิเศษ แผนกคดีแรงงาน

ใหแกลูกจาง แตพระราชบัญญัติคุมครองแรงงาน พ.ศ. ๒๕๔๑ ไมไดกำหนดคำนิยามของคำวา

“เหตุสุดวิสัย” ไว จึงตองตีความตามประมวลกฎหมายแพงและพาณิชย มาตรา ๘ ที่บัญญัติวา

“เหตุสุดวิสัย” หมายความวา เหตุใด ๆ อันจะเกิดขึ้นก็ดี จะใหผลพิบัติก็ดี เปนเหตุที่ไมอาจปองกันได
แมทั้งบุคคลผูตองประสบหรือใกลจะตองประสบเหตุนั้นจะไดจัดการระมัดระวังตามสมควร

อันพึงคาดหมายไดจากบุคคลในฐานะและภาวะเชนนั้น การแพรระบาดของโรคโควิด ๑๙ หรือ

มาตรการปองกันการแพรระบาดเปนเหตุสุดวิสัยอันจะทำใหนายจางหลุดพนจากการชำระหนี้

หรือไม ตองพิจารณาวาเหตุดังกลาวมีผลถึงขนาดใหนายจางไมสามารถประกอบกิจการหรือไม
ขอเท็จจริงไดความวา ธุรกิจของจำเลยเปนการใหบริการเปนตลาดกลางในการรับจองหองพัก

ที่พัก และพื้นที่ทำงานรวมกันทางออนไลนใหแกพันธมิตรธุรกิจตาง ๆ ในประเทศไทย ในขณะ

เกิดเหตุมีการแพรระบาดของโรคโควิด ๑๙ แตก็ไมปรากฏวาเปนเหตุขัดขวางมิใหจำเลยประกอบ

กิจการใหบริการจองที่พักออนไลนในงานสวนใดอยางสิ้นเชิง ดังนั้น เมื่อจำเลยยังสามารถประกอบ
กิจการได แมการประกอบกิจการในชวงสถานการณการแพรระบาดของโรคดังกลาวจะมีผลให

จำเลยประสบภาวะขาดทุนอยางมากเนื่องจากนักทองเที่ยวตางชาติไมสามารถเดินทางเขามาใน

ประเทศไทย ตามมาตรการจำกัดการเดินทางระหวางประเทศของรัฐบาล จนมีผลใหมีนักทองเที่ยว

ใชบริการจองที่พักทางออนไลนกับจำเลยนอยลงก็ตาม กรณีจึงไมใชการหยุดกิจการเปนการ
ชั่วคราวดวยเหตุสุดวิสัย และจำเลยตองจายเงินอัตรารอยละ ๗๕ ของคาจางในวันทำงานที่โจทก

ที่ ๒ ถึงที่ ๕ ไดรับกอนหยุดกิจการตั้งแตวันที่ ๑ พฤษภาคม ๒๕๖๓ ถึงวันที่ ๒๗ สิงหาคม ๒๕๖๓

ที่โจทกที่ ๒ ถึงที่ ๕ ยังเปนลูกจางจำเลยแตจำเลยไมไดใหโจทกที่ ๒ ถึงที่ ๕ ทำงาน และจาย

ภายในกำหนดเวลาการจายเงินตามมาตรา ๗๐ (๑) ตามพระราชบัญญัติคุมครองแรงงาน พ.ศ. ๒๕๔๑
มาตรา ๗๕ วรรคหนึ่ง ที่ศาลแรงงานกลางวินิจฉัยมานั้น ไมตองดวยความเห็นของศาลอุทธรณ

คดีชำนัญพิเศษ อุทธรณขอนี้ของโจทกที่ ๒ ถึงที่ ๕ ฟงขึ้น ทั้งนี้ พระราชบัญญัติคุมครองแรงงาน

พ.ศ. ๒๕๔๑ มาตรา ๗๐ วรรคหนึ่ง (๑) บัญญัติวา “ในกรณีที่มีการคำนวณคาจางเปนรายเดือน

รายวัน รายชั่วโมง หรือเปนระยะเวลาอยางอื่นที่ไมเกินหนึ่งเดือน หรือตามผลงานโดยคำนวณ
เปนหนวย ใหจายเดือนหนึ่งไมนอยกวาหนึ่งครั้ง เวนแตจะมีการตกลงกันเปนอยางอื่นที่เปน

ประโยชนแกลูกจาง” และวรรคสอง บัญญัติวา “ในกรณีที่นายจางเลิกจางลูกจาง ใหนายจาง

จายคาจาง คาลวงเวลา คาทำงานในวันหยุด คาลวงเวลาในวันหยุด และเงินที่นายจางมีหนาที่

ตองจายตามพระราชบัญญัตินี้ ตามที่ลูกจางมีสิทธิไดรับ ใหแกลูกจางภายในสามวันนับแตวันที่
เลิกจาง” จำเลยกำหนดจายคาจางใหแกโจทกที่ ๒ ถึงที่ ๕ ทุกวันสิ้นเดือน จำเลยจึงตองจายเงิน

ในกรณีหยุดกิจการทุกวันสิ้นเดือนในเดือนพฤษภาคม ๒๕๖๓ ถึงเดือนกรกฎาคม ๒๕๖๓ สวน

๒๙๗