Page 308 - รวมคำพิพากษาศาลอุทธรณ์คดีชำนัญพิเศษ แผนกคดีแรงงาน

เดือนสิงหาคม ๒๕๖๓ จำเลยเลิกจางโจทกที่ ๒ ถึงที่ ๕ วันที่ ๒๗ สิงหาคม ๒๕๖๓ จึงตองจาย

ภายในวันที่ ๓๐ สิงหาคม ๒๕๖๓ เมื่อไมจายตองเสียดอกเบี้ยในระหวางเวลาผิดนัดอัตรารอยละ

๑๕ ตอป ตามพระราชบัญญัติคุมครองแรงงาน พ.ศ. ๒๕๔๑ มาตรา ๙ วรรคหนึ่ง
ปญหาที่ตองวินิจฉัยตามอุทธรณของโจทกที่ ๒ ถึงที่ ๕ ประการตอไปมีวา จำเลยตอง

จายคาจางระหวางวันที่ ๑ ถึงวันที่ ๑๐ พฤษภาคม ๒๕๖๓ ใหแกโจทกที่ ๒ ถึงที่ ๕ หรือไม เห็นวา

เมื่อขอเท็จจริงที่ศาลแรงงานกลางรับฟงมา ไมปรากฏวาจำเลยสั่งใหโจทกที่ ๒ ถึงที่ ๕ ทำงาน

ตามที่โจทกที่ ๒ ถึงที่ ๕ กลาวอาง แตไดความวาจำเลยแจงกำหนดหยุดกิจการเปนการชั่วคราว
ตั้งแตวันที่ ๑ พฤษภาคม ๒๕๖๓ ถึงวันที่ ๓๑ สิงหาคม ๒๕๖๓ ใหโจทกที่ ๒ ถึงที่ ๕ ทราบแลว

และการหยุดกิจการเปนการชั่วคราวดังกลาวชอบดวยพระราชบัญญัติคุมครองแรงงาน พ.ศ. ๒๕๔๑

มาตรา ๗๕ มีผลเทากับนายจางมีคำสั่งใหลูกจางหยุดทำงานตามระยะเวลาที่นายจางกำหนด

แมระหวางนั้นจำเลยยังไมเก็บอุปกรณการทำงานของจำเลยไปจากโจทกที่ ๒ ถึงที่ ๕ ก็ไมได
หมายความวาจำเลยมีคำสั่งใหมใหโจทกที่ ๒ ถึงที่ ๕ ทำงานใหจำเลย การที่โจทกที่ ๒ ถึงที่ ๕

ยังฝาฝนทำงานในชวงที่จำเลยหยุดกิจการเปนการไมปฏิบัติตามคำสั่งจำเลย โจทกที่ ๒ ถึงที่ ๕

จึงไมมีสิทธิเรียกรองคาจางจากจำเลย สวนประมวลกฎหมายแพงและพาณิชย มาตรา ๕๘๑

ที่โจทกที่ ๒ ถึงที่ ๕ ยกขึ้นอางนั้น เปนบทบัญญัติที่กำหนดใหการบอกเลิกสัญญาจางที่มีกำหนด
ระยะเวลาแนนอนซึ่งไดสิ้นสุดลงแลว แตลูกจางยังคงทำงานอยูตอไปโดยนายจางรูแลวไมทักทวง

ตองบอกกลาวลวงหนา ไมอาจนำมาใชกับกรณีนี้ได เมื่อวินิจฉัยดังนี้แลว กรณีไมจำตองวินิจฉัยวา

โจทกที่ ๒ ถึงที่ ๕ ทำงานจากที่บานหรือที่สำนักงานจำเลย เพราะไมทำใหผลคดีเปลี่ยนแปลงไป

ปญหาประการสุดทายตามอุทธรณของโจทกที่ ๒ ถึงที่ ๕ มีวา การเลิกจางโจทกที่ ๒
ถึงที่ ๕ ของจำเลยเปนการเลิกจางที่ไมเปนธรรมหรือไม เห็นวา การพิจารณาวาการเลิกจางเปน

การเลิกจางที่ไมเปนธรรมหรือไม ตองพิจารณาที่เหตุแหงการเลิกจางวามีอยูจริงหรือไมและเหตุนั้น

เปนเหตุสมควรที่นายจางจะเลิกจางหรือไม เมื่อขอเท็จจริงรับฟงเปนยุติตามคำวินิจฉัยของ

ศาลแรงงานกลางแลววา จำเลยเลิกจางโจทกที่ ๒ ถึงที่ ๕ เนื่องจากการแพรระบาดของโรคโควิด ๑๙
ที่ยังไมสิ้นสุดลง สงผลกระทบตอภาคธุรกิจการทองเที่ยวและการโรงแรม รวมถึงกิจการของจำเลยดวย

โดยไมปรากฏเหตุอื่น จึงเปนการพิจารณาเลิกจางโจทกที่ ๒ ถึงที่ ๕ เพื่อปรับลดตนทุนรายจาย

ของจำเลย ถือวามีเหตุอันสมควร ไมเปนการเลิกจางที่ไมเปนธรรม ซึ่งการเลิกจางที่ไมเปนธรรม

กับการเลิกจางโดยไมไดบอกกลาวลวงหนาเปนคนละเรื่องกัน การที่จำเลยเลิกจางโจทกที่ ๒
ถึงที่ ๕ โดยไมไดบอกกลาวลวงหนา คงมีผลเพียงใหจำเลยตองจายสินจางแทนการบอกกลาว

ลวงหนาใหแกโจทกที่ ๒ ถึงที่ ๕ ตามประมวลกฎหมายแพงและพาณิชย มาตรา ๕๘๒ วรรคหนึ่ง

๒๙๘