Page 347 - รวมคำพิพากษาศาลอุทธรณ์คดีชำนัญพิเศษ แผนกคดีแรงงาน

คดีมีปญหาตองวินิจฉัยตามอุทธรณของโจทกวา มีเหตุเพิกถอนคำสั่งของจำเลยที่

๓๕๑-๓๗๗/๒๕๖๑ หรือไม เห็นวา โจทกกับผูกลาวหาและจำเลยรวมทั้งสองมีนิติสัมพันธตอกัน
ตามสัญญาจางแรงงาน ซึ่งเปนสัญญาตางตอบแทนที่นายจางและลูกจางจะตองปฏิบัติการชำระหนี้

ตอบแทนซึ่งกันและกัน กลาวคือ ลูกจางมีหนาที่ทำงานใหแกนายจาง และนายจางมีหนาที่จาย

คาจางตอบแทนตลอดเวลาที่ลูกจางทำงานให ดังนั้น แมโจทกในฐานะนายจางจะมีสิทธิบังคับ
บัญชาและบริหารงานภายในของตนดวยการไมมอบหมายงานใหแกผูกลาวหาและจำเลยรวมทั้งสอง

ซึ่งเปนลูกจาง โดยที่ยังคงจายคาจางและสวัสดิการใหลูกจางตามสิทธิที่จะไดรับก็ตาม แตการใช

สิทธิเชนวานั้นจะตองเปนไปโดยสุจริตและไมขัดตอวัตถุประสงคของการจางแรงงานดวย สำหรับ
คดีนี้ศาลแรงงานกลางฟงขอเท็จจริงวา เหตุที่โจทกไมใหผูกลาวหาและจำเลยรวมทั้งสองเขาทำงาน

และไมมอบหมายงานใหทำเปนเพราะโจทกยังติดใจเรื่องที่ผูกลาวหาและจำเลยรวมทั้งสองเปน

สมาชิกของสหภาพแรงงานที่เกี่ยวของกับขอเรียกรองและนัดชุมนุมจนโจทกตองปดงาน ทั้งที่
ขอพิพาทแรงงานดังกลาวมีการเจรจาตกลงกันไดเรียบรอยแลว มิไดเกิดจากการที่ผูกลาวหาและ

จำเลยรวมทั้งสองกระทำการเปนปฏิปกษตอโจทกดังที่อาง และโจทกไมใหผูกลาวหาและจำเลย

รวมทั้งสองเขามาทำงานและไมมอบหมายงานใหทำตั้งแตปดงานตลอดมาเปนเวลานานถึง ๙ เดือน
นับวาเนิ่นนานเกินกวาการพิจารณาหาตำแหนงงานใหตามปกติมาก ทั้งนี้เพราะผูกลาวหาและ

จำเลยรวมทั้งสองตางก็มีตำแหนงงานเดิมอยูแลว โดยไมปรากฏวาผูกลาวหาและจำเลยรวมทั้งสอง

มีความบกพรองในการทำงานหรือความสามารถไมเหมาะสมถึงขนาดตองเปลี่ยนตำแหนงงานใหม
พฤติการณแสดงวา โจทกมิไดประสงคที่จะใหผูกลาวหาและจำเลยรวมทั้งสองทำงานใหตาม

วัตถุประสงคของสัญญาจางที่มีตอกัน แตมีเจตนากลั่นแกลงใหผูกลาวหาและจำเลยรวมทั้งสองไดรับ

ความเสียหาย ขาดความกาวหนาเนื่องจากไมมีผลงาน และละอายใจจนไมสามารถทนทำงานอยู
ตอไปได เพราะเหตุความไมพอใจขางตน เชนนี้ ยอมถือไมไดวาการที่โจทกไมมอบหมายงานให

ผูกลาวหาและจำเลยรวมทั้งสองทำเปนการใชสิทธิในทางการบริหารกิจการของนายจางโดยสุจริต

การกระทำของโจทกจึงเปนการกระทำอันไมเปนธรรมตามพระราชบัญญัติแรงงานสัมพันธ พ.ศ. ๒๕๑๘
มาตรา ๑๒๑ (๑) และ (๒) การที่จำเลยมีคำสั่งใหโจทกจัดใหผูกลาวหาและจำเลยรวมทั้งสองเขา

ทำงานและมอบหมายงานใหในตำแหนงเดิมหรือไมต่ำกวาเดิม จึงเปนการใชอำนาจของคณะกรรมการ

แรงงานสัมพันธในกรณีที่เห็นวาการกระทำของนายจางเปนการกระทำอันไมเปนธรรมตาม
พระราชบัญญัติแรงงานสัมพันธ พ.ศ. ๒๕๑๘ มาตรา ๔๑ (๔) ประกอบมาตรา ๑๒๕ หาใชเปน

การกาวลวงเขาไปใชสิทธิบริหารกิจการตามปกติของโจทกไม คำสั่งของจำเลยที่ ๓๕๑-๓๗๗/๒๕๖๑

ชอบแลว กรณีไมมีเหตุที่จะเพิกถอน ที่ศาลแรงงานกลางพิพากษายกฟองมานั้น ศาลอุทธรณ
คดีชำนัญพิเศษเห็นพองดวย อุทธรณของโจทกฟงไมขึ้น

๓๓๗