Page 391 - รวมคำพิพากษาศาลอุทธรณ์คดีชำนัญพิเศษ แผนกคดีแรงงาน

คำพิพากษาศาลอุทธรณคดีชำนัญพิเศษที่ ๔๗๕๕/๒๕๖๑ นายนราวิชญ นาคเสนีย โจทก

สภาการพยาบาล

กับพวก จำเลย

ป.วิ.พ. มาตรา ๒๒๖ (๒)

พ.ร.บ. จัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ. ๒๕๒๒ มาตรา ๔๙, ๕๔ วรรคหนึ่ง

พ.ร.บ. วิชาชีพการพยาบาลและการผดุงครรภ พ.ศ. ๒๕๒๘ มาตรา ๒๒ (๑)
พ.ร.บ. วาดวยการวินิจฉัยชี้ขาดอำนาจหนาที่ระหวางศาล พ.ศ. ๒๕๔๒ มาตรา ๑๐

ระเบียบสภาการพยาบาลวาดวยเจาหนาที่ของสภาการพยาบาล พ.ศ. ๒๕๕๑ ขอ ๒๔

จำเลยที่ ๑ เปนนิติบุคคลที่จัดตั้งขึ้นโดยมีวัตถุประสงคและอำนาจหนาที่ตาม

พ.ร.บ. วิชาชีพการพยาบาลและการผดุงครรภ พ.ศ. ๒๕๒๘ ซึ่งไมใชสวนราชการจึงไมอยู
ภายใตบังคับของกฎหมายระเบียบขาราชการพลเรือนและกฎหมายวาดวยบำเหน็จบำนาญ

ขาราชการที่ตองกำหนดใหเจาหนาที่ของจำเลยที่ ๑ ออกจากงานเมื่ออายุ ๖๐ ปบริบูรณ

คณะกรรมการของจำเลยที่ ๑ ซึ่งมีอำนาจหนาที่บริหารกิจการของจำเลยที่ ๑ ใหเปนไป
ตามวัตถุประสงค จึงมีอำนาจทำสัญญาวาจางลูกจาง รวมทั้งออกระเบียบวาดวยการทำงาน

ของลูกจางเพื่อใหการปฏิบัติหนาที่ของจำเลยที่ ๑ บรรลุวัตถุประสงคได เมื่อระเบียบ

สภาการพยาบาลวาดวยเจาหนาที่ของสภาการพยาบาล พ.ศ. ๒๕๓๑ และ พ.ศ. ๒๕๕๑ ที่ระบุ

ใหเจาหนาที่ของจำเลยที่ ๑ ออกจากงานเมื่ออายุครบ ๕๕ ปบริบูรณ เปนขอบังคับเกี่ยวกับ

การทำงาน ซึ่งโจทกในฐานะลูกจางก็ทราบถึงระเบียบดังกลาวมาโดยตลอด ยอมเห็นไดวา
ระเบียบดังกลาวไมใชขอตกลงอันมีวัตถุประสงคเปนการตองหามชัดแจงโดยกฎหมาย

เปนการพนวิสัย หรือเปนการขัดตอความสงบเรียบรอยหรือศีลธรรมอันดีของประชาชน

จึงไมตกเปนโมฆะ เมื่อโจทกสมัครใจทำงานเปนเจาหนาที่ของจำเลยที่ ๑ โดยยอมรับ
ระเบียบดังกลาว จึงเปนขอสัญญาจางแรงงานที่ผูกพันคูสัญญาแลว

เมื่อวันที่ ๗ พฤศจิกายน ๒๕๖๐ โจทกยื่นคำรองขอใหอธิบดีผูพิพากษา

ศาลแรงงานกลางวินิจฉัยวาคดีนี้อยูในอำนาจของศาลแรงงานหรือศาลปกครอง ศาลแรงงานกลาง

มีคำสั่งใหโจทกไปแกไขคำรองใหมใหถูกตอง ตอมาวันที่ ๑๔ พฤศจิกายน ๒๕๖๐

โจทกยื่นคำรองขออนุญาตโอนคดีไปศาลปกครอง ศาลแรงงานกลางมีคำสั่งวา ตาม พ.ร.บ.
วาดวยการวินิจฉัยชี้ขาดอำนาจหนาที่ระหวางศาล พ.ศ. ๒๕๔๒ มาตรา ๑๐ กำหนดให

๓๘๑