Page 393 - รวมคำพิพากษาศาลอุทธรณ์คดีชำนัญพิเศษ แผนกคดีแรงงาน

โจทกอุทธรณ

ศาลอุทธรณคดีชำนัญพิเศษแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยวา ศาลแรงงานกลางฟงขอเท็จจริง

วา จำเลยที่ ๑ เปนนิติบุคคลตามพระราชบัญญัติวิชาชีพการพยาบาลและการผดุงครรภ พ.ศ. ๒๕๒๘
มีจำเลยที่ ๒ เปนเลขาธิการของจำเลยที่ ๑ โจทกทำงานเปนเจาหนาที่ของจำเลยที่ ๑

มาตั้งแตวันที่ ๑ พฤศจิกายน ๒๕๒๙ เมื่อวันที่ ๓๐ กันยายน ๒๕๓๑ จำเลยที่ ๑ ออกระเบียบ

สภาการพยาบาลวาดวยเจาหนาที่ของสภาการพยาบาล พ.ศ. ๒๕๓๑ ซึ่งในหมวด ๑๐ ขอ ๗๓ (๒)

กำหนดใหเจาหนาที่ออกจากงานเมื่ออายุครบ ๕๕ ปบริบูรณ ตอมาวันที่ ๑๕ มกราคม ๒๕๕๑
จำเลยที่ ๑ ออกระเบียบสภาการพยาบาลวาดวยเจาหนาที่ของสภาการพยาบาล พ.ศ. ๒๕๕๑

ใชบังคับแทนระเบียบสภาการพยาบาลวาดวยเจาหนาที่ของสภาการพยาบาล พ.ศ. ๒๕๓๑

ซึ่งระเบียบใหมในหมวด ๗ ขอ ๖๘ (๒) กำหนดใหเจาหนาที่ออกจากงานเมื่ออายุครบ ๕๕ ป

บริบูรณเชนเดิม และในหมวด ๓ ขอ ๒๔ กำหนดไวเชนเดียวกับระเบียบเกาวาเพื่อประโยชนตอ
งานของสภาการพยาบาล เจาหนาที่ที่อายุครบ ๕๕ ปบริบูรณ อาจไดรับการบรรจุจางใหดำรง

ตำแหนงตอไปอีกคราวละ ๑ ป จนกวาจะมีอายุครบ ๖๐ ปบริบูรณก็ได โดยเสนอคณะกรรมการ

ลวงหนาเปนเวลาไมนอยกวา ๖๐ วัน กอนสิ้นปนั้น เมื่อคณะกรรมการอนุมัติแลวใหผูมีอำนาจ

บรรจุและแตงตั้งตอไป โจทกไดรับเงินเดือนอัตราสุดทาย ๒๙,๓๑๐ บาท เมื่อโจทกจะอายุครบ
๕๕ ปบริบูรณ เมื่อวันที่ ๒๗ ตุลาคม ๒๕๕๘ โจทกไดทำบันทึกถึงนายกสภาการพยาบาลผาน

จำเลยที่ ๒ ขอความอนุเคราะหบรรจุจางเปนเจาหนาที่ของจำเลยที่ ๑ ตอไป โดยเสนอลวงหนา

เปนเวลาไมนอยกวา ๖๐ วัน แลว แตโจทกไมไดรับอนุญาตใหทำงานตอไป แลววินิจฉัยวา ระเบียบ

สภาการพยาบาลวาดวยเจาหนาที่ของสภาการพยาบาลที่ออกมาและไดมีการประกาศแกไขนั้น
ไมปรากฏวามีขอความขัดหรือแยงกับกฎหมายวิชาชีพการพยาบาลและการผดุงครรภหรือ

กฎหมายรัฐธรรมนูญอยางไร และไมปรากฏวาออกมาโดยมิชอบอยางไร ทั้งไมปรากฏวาจำเลย

ที่ ๑ จะตองใชกฎหมายระเบียบขาราชการพลเรือนและกฎหมายบำเหน็จบำนาญขาราชการบังคับ

กับโจทกอยางไร ดังนั้น ระเบียบสภาการพยาบาลชอบดวยกฎหมาย เมื่อจำเลยที่ ๑ พิจารณาแลว
เห็นวาการบรรจุจางโจทกตอไปไมเปนประโยชนตองานของจำเลยที่ ๑ อีกทั้งขอเท็จจริงปรากฏ

วาขณะที่โจทกยังเปนเจาหนาที่ของจำเลยที่ ๑ โจทกไดกระทำผิดวินัย ปฏิบัติหนาที่บกพรอง

และไมสามารถทำงานรวมกับคนอื่นได การที่จำเลยที่ ๑ ไมบรรจุแตงตั้งใหโจทกทำงานตอไป

จึงไมเปนการเลิกจางโดยไมเปนธรรม และเมื่อพิจารณาถึงพระราชบัญญัติวิชาชีพการพยาบาล
และการผดุงครรภ พ.ศ. ๒๕๒๘ โดยตลอดแลว เห็นไดวาจำเลยที่ ๑ เปนนิติบุคคลซึ่งไมไดแสวงหา

กำไรทางเศรษฐกิจ ซึ่งไมตองอยูภายใตบังคับของพระราชบัญญัติคุมครองแรงงาน พ.ศ. ๒๕๔๑

๓๘๓