Page 394 - รวมคำพิพากษาศาลอุทธรณ์คดีชำนัญพิเศษ แผนกคดีแรงงาน

ในเรื่องคาชดเชยตามกฎกระทรวง (พ.ศ. ๒๕๔๑) กรณีจึงไมอาจนำพระราชบัญญัติคุมครองแรงงาน

พ.ศ. ๒๕๔๑ ในเรื่องคาชดเชยมาใชบังคับกับจำเลยที่ ๑ ได จำเลยที่ ๑ จึงไมจำตองจายคาชดเชย

แกโจทกตามฟอง
คดีมีปญหาตองวินิจฉัยตามอุทธรณของโจทกประการแรกวา มีเหตุแกไขระเบียบ

สภาการพยาบาลวาดวยเจาหนาที่ของสภาการพยาบาล พ.ศ. ๒๕๕๑ หรือไม โดยโจทกอุทธรณวา

พระราชบัญญัติวิชาชีพการพยาบาลและการผดุงครรภ พ.ศ. ๒๕๒๘ ไมไดบัญญัติใหอำนาจ

คณะกรรมการของจำเลยที่ ๑ ออกระเบียบขอบังคับจำกัดสิทธิในการทำงานของเจาหนาที่วาตองออก
จากงานเมื่ออายุครบ ๕๕ ปบริบูรณ การที่คณะกรรมการของจำเลยที่ ๑ จะออกระเบียบขอบังคับ

ที่เปนการจำกัดสิทธิลูกจางใหแตกตางไปจากระเบียบขอบังคับตามจารีตประเพณีและตามหลัก

กฎหมายทั่วไปวาดวยเจาหนาที่หรือหนวยงาน พนักงานลูกจางอื่น ๆ อันเปนผูใชแรงงานโดย

ทั่วไป ตองมีกฎหมายบัญญัติใหอำนาจไวโดยชัดแจง ดังนั้น การกำหนดใหเจาหนาที่ของจำเลย
ที่ ๑ ออกจากงานเมื่ออายุ ๕๕ ปบริบูรณ จึงขัดหรือแยงตอพระราชบัญญัติวิชาชีพการพยาบาล

และการผดุงครรภ พ.ศ. ๒๕๒๘ ไมสามารถบังคับไดตามกฎหมาย นั้น เห็นวา จำเลยที่ ๑ เปน

นิติบุคคลที่จัดตั้งขึ้นโดยมีวัตถุประสงคและอำนาจหนาที่ตามพระราชบัญญัติวิชาชีพการพยาบาล

และการผดุงครรภ พ.ศ. ๒๕๒๘ อันไมใชสวนราชการจึงไมอยูภายใตบังคับของกฎหมายระเบียบ
ขาราชการพลเรือนและกฎหมายวาดวยบำเหน็จบำนาญขาราชการที่ตองกำหนดใหเจาหนาที่ของ

จำเลยที่ ๑ ออกจากงานเมื่ออายุ ๖๐ ปบริบูรณ แตอยางใด ดังนั้น คณะกรรมการของจำเลยที่ ๑

ซึ่งมีอำนาจหนาที่บริหารกิจการของจำเลยที่ ๑ ใหเปนไปตามวัตถุประสงคของจำเลยที่ ๑ ตาม

พระราชบัญญัติวิชาชีพการพยาบาลและการผดุงครรภ พ.ศ. ๒๕๒๘ มาตรา ๒๒ (๑) จึงมีอำนาจ
ทำสัญญาวาจางลูกจางรวมทั้งออกระเบียบวาดวยการทำงานของลูกจางเพื่อใหการปฏิบัติหนาที่

ของจำเลยที่ ๑ บรรลุวัตถุประสงคได เมื่อพิจารณาวาระเบียบสภาการพยาบาลวาดวยเจาหนาที่

ของสภาการพยาบาล พ.ศ. ๒๕๓๑ และระเบียบสภาการพยาบาลวาดวยเจาหนาที่ของสภาการ

พยาบาล พ.ศ. ๒๕๕๑ ที่ระบุใหเจาหนาที่ของจำเลยที่ ๑ ออกจากงานเมื่ออายุครบ ๕๕ ปบริบูรณ
เปนขอบังคับเกี่ยวกับการทำงานของลูกจาง ซึ่งโจทกในฐานะลูกจางของจำเลยที่ ๑ ก็ทราบถึง

ระเบียบดังกลาวมาโดยตลอดวาโจทกตองออกจากงานเมื่ออายุครบ ๕๕ ปบริบูรณ แตจะไดรับ

สิทธิประโยชนตอบแทนจากการออกจากงานตามระเบียบของจำเลยที่ ๑ ยอมเห็นไดวาระเบียบ

ดังกลาวไมใชขอตกลงอันมีวัตถุประสงคเปนการตองหามชัดแจงโดยกฎหมาย เปนการพนวิสัย
หรือเปนการขัดตอความสงบเรียบรอยหรือศีลธรรมอันดีของประชาชน จึงไมตกเปนโมฆะ เมื่อโจทก

สมัครใจทำงานเปนเจาหนาที่ของจำเลยที่ ๑ โดยยอมรับระเบียบดังกลาว จึงเปนขอสัญญาจาง

๓๘๔