Page 488 - รวมคำพิพากษาศาลอุทธรณ์คดีชำนัญพิเศษ แผนกคดีแรงงาน

สำนักงานผูบริหารระดับสูงฉุกเฉิน เปนเงิน ๙,๖๒๒,๐๐๐ บาท กำหนดเสร็จภายใน ๙๐ วัน นับแต

วันที่สงมอบพื้นที่ โดยในแบบระบุใหปรับปรุงพื้นที่อาคารจอดรถชั้นที่ ๑๐ ของอาคารบางสวนเพื่อ
ใชเปนหองเครื่องกำเนิดไฟฟา เมื่อวันที่ ๑๐ ตุลาคม ๒๕๕๗ โจทกสงมอบพื้นที่จางให และโจทก

แตงตั้งจำเลยที่ ๒ และที่ ๓ เปนกรรมการตรวจการจางตามคำสั่งของโจทก เฉพาะที่ ๑-๘๗๘/๒๕๕๗

และเมื่อวันที่ ๒๓ กันยายน ๒๕๕๗ โจทกมีคำสั่งแตงตั้งจำเลยที่ ๑ เปนผูควบคุมงานตามคำสั่ง
ของโจทก เฉพาะที่ ๑-๙๒๙/๒๕๕๗ ตอมาเมื่อวันที่ ๒๘ เมษายน ๒๕๕๙ สายงานตรวจสอบ

ภายในของโจทกรับแจงปญหาการปรับปรุงพื้นที่ ที่ผูรับจางสรางนอกพื้นที่ที่โจทกทำสัญญาเชาไว

โดยไปสรางชั้นที่ ๑๑ เปนผลใหโจทกตองรื้อถอนหองเก็บเสียง ตอมาโจทกมีคำสั่งตั้งคณะกรรมการ
สอบสวนขอเท็จจริงความรับผิดทางละเมิดตามคำสั่งของโจทก เฉพาะที่ บค.ล.๑-๖๕/๒๕๕๙

ซึ่งเสนอรายงานการสอบสวนขอเท็จจริงความรับผิดทางละเมิดตอคณะกรรมการพิจารณาความ

รับผิดทางละเมิดตามสรุปสำนวนการสอบสวนขอเท็จจริงความรับผิดทางละเมิด แลวคณะกรรมการ
พิจารณาความรับผิดทางละเมิดมีความเห็นเสนอผูอำนวยการโจทกวา จำเลยที่ ๑ ในฐานะ

ผูควบคุมงาน และจำเลยที่ ๒ ที่ ๓ ในฐานะคณะกรรมการตรวจการจางตองรับผิดเนื่องจากมีการ

กอสรางหองเครื่องกำเนิดไฟฟา ผิดชั้นจากชั้นที่ ๑๐ เปนชั้นที่ ๑๑ ซึ่งไมตรงกับแบบแปลน
แนบทายสัญญาจาง เปนการปฏิบัติหนาที่โดยประมาทเลินเลออยางรายแรง ทำใหโจทกไดรับ

ความเสียหาย ๘๐,๐๘๖.๗๘ บาท ใหจำเลยที่ ๑ ในฐานะผูควบคุมงานรับผิดรอยละ ๒๐ (ที่ถูกรอยละ

๒๕) ของคาเสียหายเปนเงิน ๒๐,๐๒๑.๗๐ บาท สวนจำเลยที่ ๒ และที่ ๓ ในฐานะคณะกรรมการ
ตรวจการจาง แตละคนใหรับผิดรอยละ ๒๐ (ที่ถูกรอยละ ๒๕) ของคาเสียหายเปนเงินคนละ

๒๐,๐๒๑.๗๐ บาท และใหจำเลยที่ ๔ ถึงที่ ๖ ในฐานะผูค้ำประกันการทำงานรวมรับผิดกับจำเลย

ที่ ๑ ถึงที่ ๓ ตามลำดับ โจทกแจงผลการพิจารณาความรับผิดใหจำเลยทั้งหกชำระคาเสียหายแลว
แตจำเลยทั้งหกเพิกเฉย แลววินิจฉัยวา โจทกเปนรัฐวิสาหกิจ จำเลยที่ ๑ ถึงที่ ๓ เปนเจาหนาที่

ใหผูรับจางดำเนินการกอสรางเครื่องกำเนิดไฟฟาผิดชั้นคือไปสรางที่ชั้นที่ ๑๑ โดยไมไดรับความ

ยินยอมเปนหนังสือจากเจาหนาที่ของนิติบุคคลอาคารที่ใหเชา แตก็ไดรับความยินยอมโดยพฤตินัย
ใหกระทำเชนนั้นได มีเหตุใหจำเลยที่ ๑ ถึงที่ ๓ เขาใจวาสามารถกอสรางเครื่องกำเนิดไฟฟาที่ชั้น

ที่ ๑๑ ได ประกอบกับอาคารไมมีพื้นที่ชั้นที่ ๑๐ แตมีชั้นที่ ๙ เอ และชั้นที่ ๙ บี ซึ่งเปนชั้นจอดรถ

ไมอาจกอสรางเครื่องกำเนิดไฟฟาได การกระทำของจำเลยที่ ๑ ถึงที่ ๓ เปนการปฏิบัติหนาที่
โดยประมาทเลินเลอ แตไมถึงขนาดประมาทเลินเลออยางรายแรง จึงไมตองรับผิดตอโจทกตาม

พระราชบัญญัติความรับผิดทางละเมิดของเจาหนาที่ พ.ศ. ๒๕๓๙ และไมใชกรณีรับผิดทางสัญญา

จางแรงงาน จำเลยที่ ๑ ถึงที่ ๓ ไมตองรับผิดใชคาเสียหายแกโจทก จำเลยที่ ๔ ถึงที่ ๖ ในฐานะ
ผูค้ำประกัน จึงไมตองรับผิดตอโจทกดวย

๔๗๘