Page 489 - รวมคำพิพากษาศาลอุทธรณ์คดีชำนัญพิเศษ แผนกคดีแรงงาน

มีปญหาตองวินิจฉัยตามอุทธรณของโจทกวา ศาลแรงงานกลางวินิจฉัยนอกฟองนอก

ประเด็นขอพิพาทที่ศาลแรงงานกลางกำหนดไวหรือไม เห็นวา การกำหนดประเด็นขอพิพาทใน
คดีแรงงานไมจำตองอยูภายใตบังคับบทบัญญัติประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพงเนื่องจาก

พระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ. ๒๕๒๒ ซึ่งเปนกฎหมายเฉพาะ

ไดบัญญัติไวแลวในมาตรา ๓๙ วรรคหนึ่ง คดีนี้ โจทกบรรยายฟองวา จำเลยที่ ๑ ถึงที่ ๓ เปน

เจาหนาที่ซึ่งปฏิบัติหนาที่โดยประมาทเลินเลออยางรายแรงเปนเหตุใหโจทกไดรับความเสียหาย

อันเปนการกระทำผิดสัญญาจางแรงงาน โจทกตั้งคณะกรรมการสอบขอเท็จจริงความรับผิดทาง
ละเมิดแกจำเลยที่ ๑ ถึงที่ ๓ ซึ่งสรุปสำนวนเสนอตอคณะกรรมการพิจารณาความรับผิดทางละเมิด

แลวคณะกรรมการพิจารณาความรับผิดทางละเมิดเสนอรายงานพรอมความเห็นตอผูอำนวยการ

โจทกวา จำเลยที่ ๑ ถึงที่ ๓ ปฏิบัติหนาที่โดยประมาทเลินเลออยางรายแรงทำใหโจทกไดรับความ
เสียหาย ตองใชคาเสียหายตามสวนในผลแหงละเมิดคนละรอยละ ๒๕ ของความเสียหายใหแก

โจทก มีคำขอใหบังคับจำเลยที่ ๑ ถึงที่ ๓ ชดใชคาเสียหายตามสวนดังกลาวใหแกโจทก ดังนี้

จึงเปนเรื่องที่โจทกซึ่งเปนหนวยงานของรัฐฟองจำเลยที่ ๑ ถึงที่ ๓ ซึ่งเปนเจาหนาที่วา เจาหนาที่

ทั้งสามกระทำละเมิดตอหนวยงานของรัฐในการปฏิบัติหนาที่และยังเปนการกระทำผิดสัญญาจาง

แรงงาน ตองรับผิดชดใชคาเสียหายตามสวนแกโจทก ซึ่งจำเลยที่ ๑ ถึงที่ ๓ ใหการวา ไมไดปฏิบัติ
หนาที่โดยประมาทเลินเลอจึงไมตองใชคาเสียหาย อันเปนการปฏิเสธวา ไมไดกระทำละเมิดใน

การปฏิบัติหนาที่ตอโจทกและไมไดกระทำผิดสัญญาจางแรงงาน จึงไมตองชดใชคาเสียหายให

แกโจทก ประเด็นขอพิพาทในสวนจำเลยที่ ๑ ถึงที่ ๓ จึงไดแก จำเลยที่ ๑ ถึงที่ ๓ ปฏิบัติหนาที่
โดยประมาทเลินเลออันเปนการกระทำละเมิดและกระทำผิดสัญญาจางแรงงานตอโจทกหรือไม

และตองชดใชคาเสียหายแกโจทกหรือไม เพียงใด ที่ศาลแรงงานกลางกำหนดประเด็นขอพิพาท

ขอที่ ๒ วา โจทกไดรับความเสียหายหรือไม และจำเลยทั้งหกตองชดใชคาเสียหายแกโจทกหรือไม

เพียงใด จึงมีประเด็นวาจำเลยที่ ๑ ถึงที่ ๓ กระทำละเมิดตอโจทกหรือไมรวมอยูดวยแลว ซึ่งจะ

ตองพิเคราะหตอไปวา จำเลยที่ ๑ ถึงที่ ๓ กระทำละเมิดตอหนวยงานของรัฐในการปฏิบัติหนาที่
ตามพระราชบัญญัติความรับผิดทางละเมิดของเจาหนาที่ พ.ศ. ๒๕๓๙ หรือไม ดังนี้ ที่ศาลแรงงาน

กลางพิเคราะหคดีนี้โดยปรับบทดวยพระราชบัญญัติความรับผิดทางละเมิดของเจาหนาที่

พ.ศ. ๒๕๓๙ จึงไมเปนการเพิ่มเติมประเด็นขอพิพาทอยางที่โจทกอางในอุทธรณ โดยที่คาเสียหายทั้ง
มูลละเมิดและมูลสัญญาดังกลาวตามฟองเปนจำนวนเดียวกัน และพระราชบัญญัติความรับผิดทาง

ละเมิดของเจาหนาที่ พ.ศ. ๒๕๓๙ เปนกฎหมายที่เกี่ยวดวยความสงบเรียบรอยของประชาชน

การพิเคราะหวาจำเลยที่ ๑ ถึงที่ ๓ ตองรับผิดชดใชคาเสียหายตามฟองแกโจทกหรือไม จำตองอยู

๔๗๙